Anne babam olmadan büyüdüm
Gitmemem gerektiğini düşündüm. Doğuma günler kalmıştı. Yine de hayatımın tamamını değiştirebilecek bir sorunun cevabını bekleyemezdim. Cevher'in arabasına binmeden önce hastaneyi arayıp durumumu anlattım. Ağrı tekrarlarsa doğrudan acile gitmemi söylediler. Nermin Hanım'ın evi şehrin eski mahallelerinden birindeydi. Kapıyı açtığında yüzündeki renk çekildi. 'Buraya geleceğini bilmiyordum,' dedi. 'Ben de sizin oğlunuzla evli olduğumu bilmiyordum.' Bizi içeri aldı. Salondaki rafta Vedat'ın çocukluk fotoğrafını gördüm. Hiçbir şüpheye yer bırakmıyordu. 'Bana annemin kim olduğunu söyleyin,' dedim. Nermin Hanım gözlerini kapattı. 'Annenin adı Ferda. Seni bırakmadı. Seni kaybetti.' Sözleri ilk anda anlamadım. Yıllar önce annem, şiddet gördüğü eşinden ayrılıp beni yanına alarak başka bir şehre taşınmış. Geçici olarak kalacak yer bulamayınca sosyal hizmetlerden yardım istemiş. Benim kısa süreliğine koruma altına alınmamı kabul etmiş; işler yoluna girince geri alacağını söylemiş. Bir an çocukluğumdan bir sahne canlandı. Yedi yaşındayken yuvanın kapısına kadar koşmuş, bahçenin demir parmaklıklarının ardından sokaktaki kadınlara bakmıştım. Kırmızı paltolu biri dönüp bana gülümsediğinde onun annem olabileceğini düşünmüştüm. Akşam yemeğinde Nermin Hanım'a annemin gelip gelmeyeceğini sormuştum. 'Seni isteyen olsaydı çoktan gelirdi,' demişti. O söz yıllarca içimde yaşadı. Şimdi masadaki evraklara bakarken annemin yokluğundan çok, bana anlatılan o cümlenin ağırlığını hissediyordum. 'Peki neden gelmedi?' 'Geldi,' dedi Nermin Hanım. 'Defalarca.' Önüme eski bir dosya koydu. İçinde başvuru dilekçelerinin kopyaları, tarihler, annemin imzası vardı. Beni yeniden yanına almak için uğraşmış. Fakat adres değişiklikleri, eksik bildirimler ve kurum içindeki usulsüz işlemler yüzünden süreç uzamış. Sonra anneme benim başka bir aileye yerleştirildiğim söylenmiş. Bana ise annemin beni aramadığı anlatılmıştı. 'Bunu kim yaptı?' diye sordum. Nermin Hanım'ın sesi neredeyse duyulmuyordu. 'Bazı evrakları ben yanlış düzenledim. Başta hata olduğunu sandım. Sonra gerçeği öğrendiğimde de görevimi kaybetmekten korktum. Sustukça her şey daha kötü oldu.' Öfkemden ellerim titriyordu. 'Bir çocuğun bütün hayatını mahvettiniz.' 'Biliyorum. Bunun bahanesi yok.' 'Ve oğlunuz?' 'Geçen yıl dolabımdaki belgeleri buldu. Sana anlatacağını söyledi. Sonra annenin sağlığının kötü olduğunu öğrendi. Önce onunla görüşüp emin olmak istediğini söyledi. Ama aylar geçti.' 'Aylar mı?' Nermin Hanım başını salladı. 'Anneni buldu. İki kez de görüştü.' İşte o anda içimde bir şey koptu. Vedat benimle her akşam aynı sofraya oturmuş, bebeğimizin hareketlerini avucunun altında hissetmiş, gözlerimin içine bakarak bana hiç kimsem kalmadığını söylemişti. Oysa annemin yaşadığını biliyordu. Nermin Hanım çekmeceden birkaç kâğıt daha çıkardı. Birinde annemin on yıl arayla yaptığı iki ayrı başvurunun kayıt numaraları vardı. Diğerinde ise teslim alındığı hâlde cevaplanmamış bir dilekçenin tarihi görünüyordu. Kadının gözlerindeki pişmanlığı görüyordum, fakat bu belgeler bir özürden daha değerliydi. İsimlerin, tarihlerinin, eksik işlemlerin incelenmesini istiyordum. 'Bunların hepsini bana vereceksiniz,' dedim. 'Kopyalarını alabilirsiniz,' diye cevapladı. 'Asıllarını da yetkililere teslim edeceğim.' İlk kez başını kaldırıp yüzüme baktı. 'Keşke bunu sen çocukken yapabilseydim.' Ben de, 'Keşke,' demekle yetindim. Kapı zili çaldı. İçeri giren Vedat'tı. Beni görünce durdu. Gözleri dosyaya, sonra Cevher'e kaydı. 'Bana neden söylemedin?' diye sordum. 'Böyle öğrenmeni istemedim.' 'Nasıl öğrenmemi istedin? Kızımız doğunca mı? Yoksa hiçbir zaman mı?' 'Ferda Hanım'la ilk görüştüğümde çok hastaydı. Senin umutlanıp sonra bir kayıp daha yaşamanı istemedim. Ardından iyileşti, ama nasıl anlatacağımı bilemedim.' 'Buna benim yerime karar verme hakkını sana kim verdi?' Cevap veremedi. 'Benimle tanıştığında annenin kim olduğunu biliyor muydun?' 'Hayır,' dedi hemen. 'Belgeleri geçen yıl buldum. Bunun üzerine yuvada senin dosyana da baktım. Annemin sakladığı şeyin sana ait olduğunu o zaman anladım.' 'Peki sen neden yetim olduğunu söyledin?' Vedat ağlamaklı oldu. 'Annemle yıllardır görüşmüyordum. Yaptıklarını öğrenmeden önce bile ilişkimiz kötüydü. Ama bu sana yalan söylememi haklı çıkarmıyor. Kendimi yalnız hissetmem, yetim olduğum anlamına gelmiyordu.' Birden iç çamaşırımın ıslandığını hissettim. Ayağa kalktığımda suyun bacaklarımdan aktığını gördüm. 'Cevher,' dedim, 'sanırım doğum başlıyor.' Her şey hızlandı. Cevher hastaneyi aradı, Vedat arabayı getirdi. Onunla gitmek istemiyordum ama ağrılar sıklaşıyordu. Arka koltuğa oturdum; Cevher yanıma geçti. Vedat direksiyonda tek kelime konuşmadan bizi hastaneye götürdü. Muayenede bebeğin kalp atışlarının izlendiğini, doğumun başladığını söylediler. Doktorum, mevcut durumuma göre sezaryenin uygun olacağını açıkladı. Ameliyathaneye alınmadan önce Vedat elimi tutmak istedi. 'Şimdi değil,' dedim. Elini geri çekti. Kızım o akşam dünyaya geldi. Sağlıklı ağlayışını duyduğumda ben de ağlamaya başladım. Onu göğsüme koyduklarında dünyadaki bütün gürültü sustu. Küçücük yüzüne baktım. Yıllarca bir aileye ait olmayı bekleyen o küçük kız hâlâ içimdeydi; ama artık kollarımda başka bir kız vardı ve onu asla yalanlarla büyütmeyecektim. Ertesi sabah Cevher, Ferda'nın hastanede olduğunu söyledi. Kapının önünde, ellerini birbirine kenetlemiş bekliyormuş. Görüşmek isteyip istemediğimi sordu. Korktum. Ona benzeyip benzemediğimi merak ettim. Sonra kapıyı açmalarını söyledim. İçeri giren kadın düşündüğümden daha küçük yapılıydı. Saçlarına aklar düşmüştü. Beni gördüğünde ağzını açtı ama konuşamadı. 'Gerçekten beni aradın mı?' dedim. Çantasından yıpranmış bir fotoğraf çıkardı. Beş yaşındaydım. Parkta bir salıncağa oturmuş, iki elimle zincirlere sarılmıştım. 'Her yıl doğum gününde bunu çıkarıp sana baktım,' dedi. 'Bana nerede olduğunu söylemediler. Bir ara başka bir aileye verildiğini öğrendim. Mutluysan hayatını karıştırmaya korktum. Ama aramayı hiç bırakmadım.' Ferda bana yıllarca biriktirdiği küçük defterini de gösterdi. Sayfalarında benim için aldığı ama veremediği hediyelerin adları, gittiği kurumların adresleri ve her yıl yazdığı bir doğum günü notu vardı. Bir sayfada yalnızca şu cümle bulunuyordu: 'Bugün on sekiz yaşına girdi. Acaba kapısını çalsam beni tanır mı?' Defteri kapatırken ellerinin titrediğini gördüm. Onu hiç tanımıyordum; ona güvenmek de zaman alacaktı. Fakat kaybolduğum yıllarda birilerinin beni aradığını bilmek, bütün çocukluğumu başka bir ışıkta görmeme yetti. Ona sarılmadan önce uzun süre ağladık. Aramızda kaybolmuş yıllar vardı; bir sabahın içinde kapanmayacak kadar büyük yıllar. Yine de ilk kez geçmişimin bütün kapılarının kilitli olmadığını hissettim. Vedat'la konuşmam daha zordu. Bana dosyanın kopyalarını verdi. Nermin Hanım'ın sorumluluğunu kabul ederek ilgili makamlara ifade vermeye hazırlandığını söyledi. Ben de belgelerin incelenmesi için bir avukatla görüştüm. Kimsenin pişmanlığı, yaşananların hesabını ortadan kaldırmayacaktı. 'Beni koruduğunu düşünerek gerçeği sakladın,' dedim Vedat'a. 'Ama beni en çok korktuğum şeyle, güvenemeyeceğim bir evle baş başa bıraktın.' 'Biliyorum. Güvenini geri kazanmayı bekleyemem. Ama kızımızın yanında dürüst bir baba olacağım.' O gün onu affettiğimi söylemedim. Bir süre ayrı yaşamaya karar verdik. Kızımızla ilgilenmesi için düzenli bir plan yaptık; görüşmelerimize aile danışmanlığı desteği de ekledik. Birlikte kalıp kalmayacağımızı zaman gösterecekti. Üç ay sonra annemle kızımı parka götürdük. Ferda salıncağın yanında durmuş, torununu kucağında hafifçe sallıyordu. Cevher bankta oturmuş bize eski yuva günlerinden komik bir hikâye anlatıyordu. Hepimiz güldük. Çantamda iki fotoğraf taşıyordum artık. Birinde annemin yıllarca sakladığı küçük kızdım. Diğerinde kucağımda kendi kızım vardı. İlk fotoğraf bana elimden alınanları hatırlatıyordu. İkincisi ise bundan sonra neyi koruyabileceğimi. Ben çocukken aile olmanın kimsenin gitmemesi demek olduğunu sanırdım. O gün anladım: Aile, gerçeği saklayarak birini yanında tutmak değil; en zor gerçekle bile onun karşısında dürüstçe durabilmekti.