Otuz yıl boyunca erkekler boyumla alay etti
‘Koridordan bağrışmalar yükseldi’ derken Murat kapıya koştu. Ben ameliyatın ağrısıyla yatağa tutunmuş, gözümü kızımın beşiğinden ayıramıyordum. Bir kadın sesi, ‘O bebeğin burada olmaması gerekiyor!’ diye bağırdı. Sesin sahibini hemen tanıdım: Neriman. Başhemşire içeri girip kapıyı arkasından kapattı. Kimlik bandını kontrol eden hemşirenin yüzündeki gerginliği fark edince içim buz kesti. ‘Bebeğimin nesi var?’ diye sordum. Kadın diz çökerek göz hizama geldi. ‘Şu an bebeğinizin sağlık durumu iyi. Ancak doğumdan sonra yapılan bir kayıt işlemiyle ilgili ciddi bir uyuşmazlığı araştırıyoruz.’ Murat hemen, ‘Açık konuşun,’ dedi. Başhemşire, bebeğin bileğindeki numaranın benim dosyamla eşleştiğini, fakat bilgisayar sisteminde taburcu edilmek üzere hazırlanmış başka bir belge bulunduğunu açıkladı. O belgede kızımızın, annesi tarafından teslim alınmayacağı yazıyordu. Altında bana ait olduğu iddia edilen bir imza vardı. ‘Ben öyle bir şey imzalamadım!’ diye bağırdım. Sesim sandığımdan daha güçlü çıkmıştı. Başhemşire başını salladı. ‘Bu nedenle bebeğinizi burada tutuyor ve hastane güvenliğini çağırıyoruz.’ Murat, yanımdaki sandalyeye çöktü. O anda ikimiz de Neriman'ın mutfak masasına koyduğu çeki düşündük. Koridordaki sesler kesildiğinde güvenlik görevlisi kapıyı araladı. Neriman'ın ziyaretçi olarak değil, kendi adına düzenlenmiş bir yetki belgesiyle yenidoğan birimine girmeye çalıştığını söyledi. Belgeyi kimin hazırladığını bilmiyorlardı. Neriman ise gelinini koruduğunu iddia ediyordu. İlk isteğim kızımı kucağıma almak oldu. Hemşire, kontroller tamamlanınca onu yanıma getirdi. Küçük eli parmağıma sarıldığında içimdeki korku yerini öfkeye bıraktı. Beni yıllarca küçük gören insanlar olmuştu. Hiçbiri anneliğimi elimden almaya bu kadar yaklaşmamıştı. Murat telefonunu çıkarıp annesini aradı. Hoparlörü açtı. ‘Bu belgeyi sen mi hazırlattın?’ Neriman önce suskun kaldı. Sonra, ‘Sizin iyiliğiniz için yaptım,’ dedi. ‘Bir çocuğun normal bir hayatı olmalı.’ Murat'ın yüzü bembeyaz oldu. ‘Normalden kastın ne, anne? Annesinin boyu mu?’ Neriman, ‘O kadın bu yükü taşıyamaz,’ diye cevap verdi. Ben dayanamadım. ‘Bana adımla hitap edebilirsin. Adım Sırma. Ve bu çocuğun annesi benim.’ Telefonun diğer ucunda hırçın bir nefes duyuldu. Ardından hat kapandı.