Annem dedemle havuza asla yalnız gitmememizi söylerdi
Dedem bizi havuzun en derin köşesine götürüp alçak sesle “Şimdi yapacağım şeyi kimseye anlatmayacağınıza söz verin” dediğinde, annemin yıllardır neden bu kadar katı olduğunu ilk kez gerçekten düşündüm. Çocukluğumdan beri annemin garip bir kuralı vardı ve nedenini hiç açıklamazdı. — Dedeniz sizi havuza götürürse ben de orada olmalıyım. — Bensiz onunla suya girmeyin. Kız kardeşim Mari ile ben bunu anlamıyorduk. Dedemiz Vagram herkesin gözbebeğiydi. Bizi okuldan alır, doğum günlerimize herkesten önce gelir, hasta olduğumuzda günde birkaç kez arayıp halimizi sorardı. Ama lafı havuza getirdiğimiz anda annemin yüzü değişirdi. Bir gün dayanamayıp sordum: — Anne, dedemden korkuyor musun? Birkaç saniye hiçbir şey demedi. — Hayır, Ani’ciğim. — Sadece dediğimi yapacağına söz ver. Bu cevaptan sonra kafam daha da karıştı. Sonra bir cumartesi annem işteydi, babam şehir dışındaydı. Dedem kapıya geldi ve yüzme önerdi. Annemin uyarısı hemen aklıma geldi. — Dede, annem onsuz havuza gitmememizi söyledi. Gözlerini bir an üzerimde tuttu. Sonra gülümsedi. — Annen çok fazla endişeleniyor. — İki saat sonra evde oluruz. Annemi aramak istedim. Ama Mari çoktan çantasını omzuna atmıştı. — Ani, sadece yüzmeye gidiyoruz. Ben de kabul ettim. Havuzda ilk başta her şey olağandı. Dedem ikimize de meyve suyu aldı. Bir süre suyun sığ olduğu yerde oynadık, klor kokusu ve çocuk sesleri her yeri sarmıştı. Sonra dedem saatine baktı. Etrafı süzdü ve şöyle dedi: — Hadi bakalım, vakit geldi. — Ne vakti dede? Cevap vermedi. Sadece elini sallayıp arkasından gelmemizi işaret etti. Havuzun karşı ucuna doğru yürüdü. Orası çok daha derindi, su koyu maviye dönüyordu. Olduğum yerde kaldım. — Dede, annem oraya gitmememizi söyledi. Geri döndü, bize doğru eğildi ve fısıldar gibi konuştu: — Şimdi ikiniz de beni dikkatle dinleyin. — Şimdi ne yapacağımızı kimseye anlatmayacağınıza söz verin. Kalbim hızla çarpmaya başladı. Dedemin elleri hafifçe titriyordu ve gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir şey vardı.BÖLÜM 2 — Dede, ne yapacağız? diye sordum, sesim istediğimden çok daha ince çıkmıştı. — Önce söz verin. Mari bana baktı. Ben başımı iki yana salladım ama o çoktan omuz silkmişti. — Tamam, söz, dedi. Ani de verir. Ben vermedim. Sadece dişlerimi sıktım. Dedem derin bir nefes aldı. Alnında küçük ter damlaları vardı, oysa havuz başı serindi. — Birazdan bir adam gelecek, dedi. Adı Hasan. Size ne derse onu yapın. Hepsi bu. — Kimmiş bu Hasan? Annem tanıyor mu? — Hayır. Annenizin bilmemesi gerekiyor. Şimdilik. Bu son kelime içimi buz gibi yaptı. Birkaç dakika sonra mavi eşofmanlı, boynunda düdük asılı, yaşlıca bir adam yanımıza geldi. Dedemle uzun uzun, sessizce göz göze geldiler. Sonra el sıkıştılar. Hasan’ın eli dedemin elini bırakmadı, sanki ona güç veriyordu. Anlamadığım bir şey dönüyordu ve ben o an telefonumu hatırladım. Çantam havuz kenarındaki sandalyedeydi. Dedem Hasan’la konuşurken usulca oraya gittim ve annemin numarasına hızlıca yazdım: “Anne, dedem bizi havuza getirdi. Şu an derin kısımdayız. Lütfen gel.” Gönder tuşuna basarken ellerim titriyordu. Geri döndüğümde Hasan Mari’ye havuzun kenarındaki demiri tutmasını söylüyordu. — Korkma, dedi yumuşak bir sesle. Ben yanındayım. — Ben hiç korkmuyorum, dedi Mari, burnunu havaya dikerek. Dedem bir adım geri çekildi. Yüzü bembeyazdı. Kollarını kendine sarmış, gözlerini suya dikmişti. Sanki o suyun içinde başka bir şey görüyordu. — Dede, iyi misin? dedim. Başını salladı ama cevap vermedi. Dudakları kıpırdadı, kendi kendine bir şey mırıldandı. Sadece şunu duydum: — Bu sefer farklı olacak. Bu sefer mi? Hangi sefer? O sırada Hasan bir an arkasını döndü, başka bir çocuğun kaydığını fark edip oraya koştu. Dedem de telaşla ona bakmak için kafasını çevirdi. Tam o anda Mari’nin parmakları demirden kaydı. Önce sadece küçük bir çığlık duydum. Sonra su kapandı üstüne. Mari’nin kolları suyun altında çırpınıyor, saçları bir çiçek gibi açılıyordu. — Mari! diye bağırdım. Dedem ise heykel gibi donup kalmıştı. Gözleri fırlamış, ayakları yere çivilenmiş gibiydi. Tam o sırada havuz salonunun kapısı çarparak açıldı ve annemin çığlığı bütün salonda yankılandı.