ANNEMİZİ HUZUREVİNE YERLEŞTİRMEK İÇİN ÜÇ KARDEŞ İMZA ATTIK
2. BÖLÜM Ertesi sabah üç kardeş huzurevine gittik. Cengiz Bey annemin odasındaydı. Küçük bir vazoya taze çiçekler yerleştiriyordu. Bizi görünce gülümsedi. Ama Murat ağabeyimin elindeki dosyayı fark ettiğinde yüzündeki ifade değişti. “Anne,” dedi Murat, “sana bir şey soracağız. Lütfen bu kez doğruyu söyle.” Annem gözlüğünü çıkardı. “Nedir oğlum?” “Sivas’taki Emine Yılmaz kim?” Annemin elindeki çay kaşığı tabağa düştü. Cengiz Bey olduğu yerde kaldı. Murat devam etti: “Kırk yıldır bu kadına para göndermişsin. Şimdi de aynı soyadını taşıyan bir adam sana bedavaya yakın bir huzurevi odası veriyor. Ne oluyor burada?” Annem başını eğdi. “Cengiz sana para mı verdi, anne?” diye sordum. “Yoksa sen mi ona para verdin?” “Hayır kızım. Kimse kimseyi satın almadı.” İsmail daha fazla dayanamadı. “Anne, Cengiz senin oğlun mu?” Odadaki sessizlik uzadıkça uzadı. Annem gözlerini kapattı. Sonunda: “Ben onu doğurmadım,” dedi. Murat sertçe nefes aldı. “O zaman neden kırk yıl boyunca onu büyütmek için para gönderdin?” Annem cevap vermeden önce Cengiz Bey konuştu. “Bunu benim anlatmam daha doğru.” Masanın yanına bir sandalye çekti. İlk kez onu huzurevinin müdürü gibi değil, yıllardır içinde bir şey taşıyan yorgun bir adam gibi görüyordum. “Emine Yılmaz benim annem,” dedi. “Sivas’ta büyüdüm. Nermin Hanım’ı da uzun zamandır tanıyorum.” “Peki bizim annemizle ne ilişkin var?” diye sordum. Bana baktı. Sonra Murat’a. Sonra İsmail’e. “Bunu öğrenince bana nasıl bakacağınızı bilmiyorum.” Annem ağlamaya başladı. “Cengiz, bırak ben anlatayım.” Ama Cengiz başını salladı. “Artık saklamayalım.” Ardından hayatım boyunca unutamayacağım o cümleyi söyledi: “Ben sizin annenizin değil, babanız Kemal Arslan’ın oğluyum.”