Birisi babamı arayabilir mi, lütfen?
“Birisi babamı arayabilir mi, lütfen? Benim için endişelenmesini istemiyorum.” Sekiz yaşındaki kız, hastanenin bekleme salonunda neredeyse iki saattir aynı sandalyede oturuyordu. Kimliği yoktu. Yanında bir yetişkin de yoktu. Ama kimsenin henüz sormadığı daha önemli bir soru vardı: Neden buraya tek başına gelmişti? Adım Meryem. Otuz dokuz yaşındayım, on bir yıldır hemşirelik yapıyorum. O gün çocuk servisinden dönerken duyduğum ince ses beni durdurdu. Küçük kızın krem rengi hırkası hafifçe nemlenmişti. Kucağında, bir kulağı yıpranmış pelüş tavşanını sıkıyordu. Yanakları kızarmıştı; nefes alırken zorlandığı belli oluyordu. Yanına çömeldim. “Adını söyler misin?” “Elif Yalçın.” “Seni kim getirdi Elif?” “Kimse. Babam, denizcilerin ailelerine burada yardım edildiğini söylemişti.” Resepsiyona döndüm. Evrakları tamamlanamadığı, yakınına ulaşılamadığı ve acil servis çok yoğun olduğu için bekletildiğini öğrendim. “Peki sağlık değerlendirmesi yapıldı mı?” Aldığım kısa sessizlik yeterliydi. Çocuk acili arayıp tekerlekli sandalye istedim. Elif kolumu tuttu. “Onlara kızmayın. Belki çok işleri vardır.” Kendisi hasta hâliyle yardım beklerken bile başkalarını korumaya çalışıyordu. Asansörde birkaç gündür öksürdüğünü, ateşinin çıktığını ve yemek yemek istemediğini anlattı. Annesi bir buçuk yıl önce ölmüştü. Babası Serkan, deniz astsubayıydı ve görevdeydi. Haberleşmeleri her zaman mümkün olmuyordu. “Baban yokken seninle kim kalıyor?” “Gülten Hanım. Çorba yapıyor, ödevlerime yardım ediyor.” “Şimdi nerede?” Tavşanının kulağını düzeltti. “Ambulans götürdü. Berrin halamın geleceğini söyledi.” “Ne zaman götürdü?” Parmaklarıyla saymaya başladı. On gün. Sandalyenin tutacağını biraz daha sıkı kavradım. “Halan geldi mi?” Başını iki yana salladı. Elif evde bulabildikleriyle idare etmiş, her gün birinin geleceğini düşünmüştü. Halasına defalarca yazmıştı. Kendini daha kötü hissedince babasının verdiği fotoğrafın arkasındaki hastane adresini bulmuştu. Buraya gelmek için iki otobüs değiştirmiş, sonra altı sokak yürümüştü. Durakları karıştırmamak için avucundaki küçük taşı sıkarak saymıştı. Çocuk acilde hemen değerlendirmeye alındı. Oksijen desteği başlandı, tetkikleri istendi. Eksik belgeler tedavisini bekletmedi. Maskesi yerleştirilirken tavşanını gösterdi. “Kaptan Uzunkulak da kalabilir mi?” “Elbette. Tam yanında.” Kızım Ece de sekiz yaşındaydı. Onu kaybedeli sekiz yıl olmuştu. O günden beri hastalarımla arama koymaya çalıştığım mesafeyi, Elif’in battaniyesini düzeltirken koruyamadığımı fark ettim. Ama o an ihtiyacı olan benim hatıralarım değil, güvenli bir yetişkindi. Hastanenin sosyal hizmet uzmanını çağırdım. Elif’in izniyle çantasındaki eski telefondan yakınlarının numaralarına baktık. “Berrin Hala” yazan konuşmayı açtım. “Evde yiyecek pek kalmadı.” “Gülten Hanım hâlâ dönmedi.” “Kendimi iyi hissetmiyorum. Nefes almak zor geliyor.” Hepsi okunmuştu. Son cevap o sabah gelmişti. Mesajı iki kez okudum. Sonra telefonu sosyal hizmet uzmanına uzattım. “Babasına ulaşırken bunu da bilmemiz gerekiyor.” Elif gözlerime baktı. “Halam bana kızacak mı?” Buraya kadar bana eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim.