On yedi yaşıma girdiğim yıl
Babam, bilgisayar ekranındaki tapu kaydına biraz daha yaklaştı. Önce gözlerini kıstı, sonra cebinden gözlüğünü çıkarıp taktı. Belgede yazan ismimi bir kez daha okudu. Eli masanın üzerinde hareketsiz kaldı. “Bu mülkler nasıl senin üzerine geçti?” diye sordu. “Bunlar yıllardır bizim iş yerimizin bir parçası.” “İş yerinizin bir parçası olarak kullanmanız, size ait oldukları anlamına gelmiyor,” dedim. Annem Aysel sandalyesinde doğruldu. Ekrana bakarken yüzündeki şaşkınlık giderek büyüyordu. Babamın aksine ilk dikkatini çeken şey tapu değildi. Sağ tarafta açık duran banka yazışmasıydı. “Ercan,” dedi alçak sesle. “Sen bana o evrakların halledildiğini söylemiştin.” Babam ona öyle sert baktı ki annem cümlesini tamamlayamadı. O bakışı tanıyordum. Çocukluğum boyunca sofrada, misafirlerin yanında, hatta okul başarımı anlatırken bile görmüştüm. Babam birine öyle baktığında herkes susardı.Ama artık onun evinde yaşamıyordum. “Annemin konuşmasına izin ver,” dedim. Babam bana döndü. “Sen önce bunları nereden bulduğunu açıkla.” Masamın üzerindeki dosyayı açtım. İçinden dedemin yıllar önce yazdığı mektubun bir kopyasını çıkardım. “Rahmetli dedemin bana bıraktıklarından haberin var mıydı?” Babam cevap vermedi. İşte o sessizlik, dokuz yıldır içimde taşıdığım sorulardan birinin cevabıydı. Dedem öldüğünde henüz on yedi yaşındaydım. Üniversite sınavına hazırlanıyor, geceleri herkes uyuduktan sonra mutfak masasındaki küçük lambanın ışığında ders çalışıyordum. Babam, kızların başka şehirde okumasını gereksiz buluyordu. Ona göre liseden sonra aile işinde çalışmalı, uygun gördüğü biriyle evlenmeliydim.Dedem ise bambaşka düşünüyordu. Ölümünden birkaç ay önce beni yanına çağırmış, eski bir hesap makinesini avucuma bırakmıştı. “İnci,” demişti, “sen rakamlarla uğraşırken gözlerin parlıyor. Kimsenin seni bu yoldan çevirmesine izin verme.” O hesap makinesi hâlâ çalışma masamın çekmecesindeydi. Dedem, kendisine ait küçük depo ile dükkândaki arsa payını vasiyetinde bana bırakmıştı. Bunun yalnızca bir mal paylaşımı olmadığını, eğitimim için güvence oluşturmasını istediğini mektubuna da yazmıştı. Vasiyetnamenin bir örneği avukatında, bir örneği ise yıllardır güvendiği Saadet Hanım’da bulunuyordu.