BABACIĞIM, SENİ HUZUREVİNE ÇOCUĞU YOK DİYE KAYDETTİRDİM
İKİ YIL SONRA KAPIMI ÇALAN OĞLUMUN ELİNDE NE ÇİÇEK VARDI NE DE BİR HEDİYE… Sibel o günden sonra neredeyse her perşembe geldi. Bazen mercimek çorbası, bazen tarhana, bazen de küçük bir kapta sütlaç getirirdi. Bir keresinde bahçemizdeki elma ağaçlarını anlatırken gözlerim dolmuştu. Ertesi hafta elinde iki kırmızı elmayla geldi. “Pazarda gördüm, aklıma siz geldiniz,” dedi. Ben onun kim olduğunu bildiğimi hiç belli etmedim. O da benim hiçbir şey anlamadığımı sanıyordu. Aramızda tuhaf ama güzel bir sessiz anlaşma vardı. O, kendisini yalnızca bir gönüllü olarak tanıtıyordu. Ben de ona yalnızca “Sibel kızım” diyordum. Bazen insan gerçeği söylemeden de karşısındakine teşekkür edebiliyor. Bir yıl geçti. Sonra bir yıl daha. Sibel hiç aksatmadı. Hasta olduğu haftalarda bile önceden haber gönderdi, çorbamı başka bir gönüllüyle yolladı. Fatih ise bir kez bile gelmedi. İki yılın sonunda, bir salı sabahı, huzurevinin görevlisi odama uğradı. “Nurettin Amca, bir ziyaretçiniz var.” Kalbim hızlandı. “Kimmiş kızım?” “Fatih Bey. Oğlunuz olduğunu söylüyor.” İki yıl sonra ilk kez o kelimeyi bir başkasının ağzından duyuyordum. Oğlunuz. Fatih içeri girdiğinde üzerinde pahalı bir ceket, kolunun altında siyah bir dosya vardı. Elimi öptü. “Baba, nasıl gidiyor?” “İyiyim oğlum.” Bir süre havadan sudan konuştuk. Sonra dosyasını masaya koydu. “Baba, köydeki ev boş duruyor. Çatısı da masraf çıkaracak. İyi bir alıcı buldum. Satalım diyorum.” Başımı kaldırdım. “Annenin de yaşadığı evi mi?” “Baba, o ev artık ne işine yarayacak?” Cevap vermedim. Fatih kâğıtları önüme sürdü. “Noterde satış işlemleri için gereken vekâletnameyi hazırlattım. Senin de onay vermen gerekiyor. Şimdi bir bakalım, sonra noterde hallederiz.” “Sen iki yıldır neredeydin Fatih?” Yüzü gerildi. “Baba, eski meseleleri açmayalım. Sibel yüzünden zaten yeterince uğraştım. Kadın seni eve almak istemedi. Ben de elimden geleni yaptım.” O anda masanın üzerindeki kâğıtlara baktım. Sonra yatağımın yanındaki dolaba uzandım. Eski posta çantamı çıkardım. İçindeki sararmış dosyayı masaya koydum. “Önce sana bir şey göstereceğim.” Fatih gülümsemeye çalıştı. “Neymiş o?” Dosyayı açtım. İlk sayfadaki imzayı parmağımla gösterdim. Ve iki yıldır içimde tuttuğum soruyu sordum: “Bu imzayı tanıyor musun, Fatih Bey?”