BENİ OKUMA YAZMA BİLMEYEN BİR KADIN SANIYORLARDI
İşte beklediğim haber buydu. Demek ki evi görmeye gelecek kişiyi bile ayarlamışlardı. “Kimmiş onlar?” diye sordum. “Öyle tanıdık işte. Evle ilgileniyorlarmış.” “Benim evimle mi?” Bir an sustu. Sonra gülmeye çalıştı. “Aman anne, hemen yanlış anlama. Sadece bakacaklar.” “Peki kızım. Gelsinler.” Telefonu kapattıktan sonra uzun süre bahçedeki ceviz ağacına baktım. Eskiden çocuklarımın her söylediğine inanırdım. Çünkü onların bana yalan söyleyebileceğini düşünmek bile istemezdim. Ama artık inanmakla bilmek arasındaki farkı öğreniyordum. Ve o fark bazen insanın bütün hayatını değiştiriyordu. Ertesi gün Yavuz aradı. “Anne, bayram sabahı evi biraz toparla. Misafir gelecek.” “Ne misafiri oğlum?” “Bir iki kişi işte. Gülay söylemiştir.” “Söyledi.” “Bir de üst kattaki eski eşyaları kaldırabilir misin? Evi biraz ferah göstersin.” “Niye?” “Anne, her şeye niye diyorsun? Misafir gelecek dedik ya!” Telefonu kapattı. Eskiden olsa hemen temizlik yapardım. Üst kattaki sandıkları taşımaya çalışır, merdivenlerde yorulur, sonra da kimse teşekkür etmeyince sesimi çıkarmazdım. Bu kez hiçbir şeyi yerinden oynatmadım. Hasan’ın eski radyosu pencerenin yanında kaldı. Gülay’ın beşiği depodaki yerinde durdu. Çocukların boy çizgilerini gösteren mutfak kapısını da silmedim. O evde hiçbir şeyi saklamak istemiyordum. Çünkü satılık bir eşya değil, benim hayatımdı. Bayram sabahı erkenden uyandım. Hava açıktı. Bahçedeki ceviz ağacının yaprakları hafifçe kıpırdıyordu. Mutfağa geçip çay koydum. Bir tepsi baklava hazırlamıştım. Komşum Meryem Hanım sabah erkenden uğradı. “Bayramın mübarek olsun Naciye.” “Senin de mübarek olsun.” Arkasından kız kardeşim Zeliha ve yeğenim geldiler. Çocuklarımın uğrayacağını duyunca biraz oturmak istediler. Kimseye özel olarak haber vermemiştim. Bayram olduğu için gelen akrabaları da geri çevirmedim. Nisa da erkenden gelmişti. Üzerinde açık mavi bir gömlek vardı. Elimi öptü. “Bayramın mübarek olsun anneanne.” “Senin de güzel kızım.” Kulağıma eğildi. “Emin misin?” Başımı salladım. “Eminim.” Biraz sonra kapı çaldı. Önce Yavuz geldi. Arkasından Selçuk, eşi ve çocukları. En son Gülay. Elinde her zamanki gibi bir tencere vardı. “Anneciğim, sana sevdiğin mercimek çorbasından yaptım.” Tencereyi mutfağa bıraktı. Sonra gelip boynuma sarıldı. “Canım annem benim.” Yüzüme baktı. “Biraz zayıflamışsın. Kendine dikkat etmiyorsun.” O an içimden ona sarılmak da geldi, uzaklaşmak da. Çünkü insan evladını bir gecede sevmekten vazgeçemiyor. Ama güvenmek başka bir şey. Gülay elimi öptü. “Bayramın mübarek olsun anne.” “Senin de kızım.” Yavuz oturma odasında etrafına bakındı. “Anne, şu eski koltuğu hâlâ atmadın mı?” “Atmadım.” “Ev çok kalabalık görünüyor.” “Ben burada rahat ediyorum.” Selçuk gülerek araya girdi. “Anne, sen de hiçbir şeyi atamıyorsun.” Ben cevap vermedim. Bir süre bayram sohbeti edildi. Çaylar içildi. Torunlar bahçeye çıktılar. Gülay herkesin içinde bana dönüp: “Anne, bir şeye ihtiyacın olursa söyle. Senin için her şeyi yaparız,” dedi. Nisa başını eğdi. Ben kızımın yüzüne baktım. “Her şeyi mi Gülay?” “Elbette anneciğim.” “İyi.” Tam o sırada kapı yeniden çaldı. Yavuz hemen ayağa kalktı. “Ben açarım.” Kapıda orta yaşlı bir adam ve eşi vardı. Yanlarında da emlak işiyle ilgilenen bir tanıdıkları. Adam kendini tanıttı. “Ben Murat. Evinizi görmeye geleceğimizi söylemişlerdi. Bayram sabahı rahatsız ettik, kusura bakmayın.” Gülümsedim. “Buyurun. Bayramda kapımız açıktır.” Yavuz telaşla konuşmaya başladı. “Anne, bunlar benim arkadaşım. Evi şöyle bir gezecekler.” Adam şaşkınlıkla Yavuz’a baktı. “Biz evin satışını konuşmak için gelmiştik.” Oturma odasına bir sessizlik çöktü. Zeliha başını kaldırdı. “Hangi satış?” Gülay hemen araya girdi. “Anne, sen yanlış anlama. Ağabeyim sadece seçeneklere bakıyor.” Murat Bey’e döndüm. “Ev satılıkmış, öyle mi?” Adam mahcup oldu. “Bize öyle söylendi teyzeciğim.” “Fiyatını da konuştunuz mu?” Yavuz sertçe: “Anne, şimdi sırası değil,” dedi. Ama Murat Bey cevap verdi. “Sekiz milyon dört yüz bin lira üzerinden konuşmuştuk. Elbette görüp anlaşabilirsek.” Kız kardeşim Zeliha hayretle bana baktı. “Naciye, sen evi satıyor musun?” “Hayır,” dedim. Tek kelimeyle. “Satmıyorum.” Yavuz’un yüzü değişti. “Anne, biz bunu sonra konuşalım.” “Neyi sonra konuşacağız oğlum? Ev benim değil mi?” “Sen şimdi anlamıyorsun.” İşte o cümle. Yetmiş beş yıldır duyduğum cümle. “Sen anlamıyorsun.” Sanki yaşlanınca insanın aklı da evinin kapısından dışarı çıkıyormuş gibi. Sanki okuma yazma bilmeyince hiçbir konuda fikir sahibi olamazmış gibi. Sakin bir şekilde masanın üzerindeki telefonumu aldım. “Anlıyorum oğlum.” Yavuz derin bir nefes aldı. “Anne, lütfen misafirlerin yanında tartışmayalım.” “Tartışmayacağım. Sadece bir şey okuyacağım.” Gülay hemen yaklaştı. “Anne, ne okuyacaksın? Telefonu bana ver.” Elimi uzatıp telefonu ondan uzaklaştırdım. “Gerek yok kızım.” Gözlüğümü taktım. Telefonumdaki aile grubunu açtım. İlk mesajı buldum. Sesim biraz titriyordu. Ama harfleri görebiliyordum. Yavaşça okumaya başladım. “Annemizi bu ay kim alacak? Geçen ay bende kaldı, artık sıra sizde.” Odanın içindeki herkes sustu. Yavuz ayağa kalktı. “Anne!” Parmağımı kaldırdım. “Dur oğlum. Daha bitmedi.” Sonraki mesaja geçtim. “Ben almam ağabey. Evim zaten küçük. Bir de geldiğinde her yer kokuyor.” Selçuk’un karısı başını çevirdi. Selçuk’un yüzü kıpkırmızı oldu. Zeliha inanamayarak: “Bunu kim yazmış?” diye sordu. Telefona baktım. “Selçuk.” Sonra bir başka mesajı okudum. “Annem zaten bunları okuyamaz. Rahat konuşun.” Başımı kaldırdım. “Bunu da Gülay yazmış.” Kızımın elindeki çay tabağı titredi. “Anne, sen… Sen bunları nasıl okuyorsun?” “Öğrendim kızım.” “Ne zaman?” “Sekiz aydır kursa gidiyorum.” Yavuz bana bakakaldı. “Sen gerçekten okuyabiliyor musun?” Cevap vermek yerine telefonumdaki sonraki mesaja geçtim. Harfleri özellikle yavaş okudum. Her kelimeyi herkes duysun istedim. “Bayramdan sonra huzurevine veririz…” O an Zeliha’nın yüzü değişti. “Ne?” Devam ettim. “Evi satarız… üçe böleriz… Annem zaten neyin ne olduğunu anlamaz.” Murat Bey sessizce eşine baktı. Eşi elini ağzına götürdü. Ben telefonu masaya bıraktım. “Şimdi anlıyorum.” Hiç kimse konuşmadı. Sonra Yavuz kendini toparlamaya çalıştı. “Anne, sen mesajları yanlış anlamışsın. Biz senin rahatını düşünüyorduk.” “Rahatımı mı?” “Tabii. Burada tek başına zorlanıyorsun.” “Zorlanırsam yardım isterim oğlum. Evimi satmanı istemedim.” Selçuk araya girdi. “Anne, huzurevi kötü bir yer değil. Biz seni yalnız bırakmak istemedik.” “Güzel bir yer olabilir. Bir gün kendim istersem konuşuruz. Ama bana sormadan karar vermek başka şey.” Gülay gözyaşlarını silmeye başladı. “Anne, bütün bunları neden herkesin içinde konuşuyorsun?” Ona baktım. “Peki siz neden benim hakkımda konuşurken beni insan yerine koymadınız?” Kızım cevap vermedi. Cebimden katlanmış bir kâğıt çıkardım. Noter evrakının kopyasını masaya koydum. “Üç ay önce beni nereye götürdünüz?” Yavuz bir şey söylemedi. Gülay’ın sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıldı. “Notere…” “Ne için?” “Anne, sen biliyorsun…” “Hayır. Şimdi sen söyle.” Gülay başını eğdi. “Promosyon işlemleri için demiştik.” “Peki bu ne?” Kâğıdı açtım. Üzerindeki başlığı yüksek sesle okudum. “Taşınmaz satışına ilişkin vekâletname.” Sonra başımı kaldırdım. “Benim emekli maaşımın promosyonuyla evimin ne ilgisi var?” Yavuz: “Anne, işleri kolaylaştırmak için yaptık,” dedi. “Peki bana neden doğruyu söylemediniz?” “Çünkü razı olmayacaktın!” Bunu söyler söylemez sustu. Odadaki herkes duydu. Ben yalnızca başımı salladım. “Demek biliyordunuz.” Yavuz gözlerini kaçırdı. “Razı olmayacağımı biliyordunuz. Yine de imzamı aldınız.” Murat Bey usulca ayağa kalktı. “Hanımefendi, biz burada aile içinde bir anlaşmazlık olduğunu bilmiyorduk.” “Biliyorum evladım. Size kızmıyorum.” Adam Yavuz’a döndü. “Bize annenizin satışa onay verdiğini söylemiştiniz.” Yavuz cevap veremedi. Ben devam ettim. “Ben o vekâletnameyi iptal ettirdim. Artık oğlumun benim adıma satış yetkisi yok.” Yavuz yerinden fırladı. “Ne yaptın sen?” “Notere gittim.” “Bize sormadan mı?” Bu kez gülümsedim. “Oğlum, siz benim evimi bana sormadan satmayı düşünürken, ben kendi verdiğim yetkiyi geri almak için neden sizden izin isteyeyim?” Zeliha başını salladı. “Çok doğru söylüyor.” Gülay birden ağlamaya başladı. “Anne, sen bizi çocuklarının önünde rezil ettin!” O an ona uzun uzun baktım. Çünkü beni en çok yaralayan yine onun sözleriydi. “Gülay, ben sizi rezil etmek istemedim. Ben yalnızca sizin yazdıklarınızı okudum.” Kızım ağlamaya devam etti. “Sana her gün telefon eden benim. İlaçlarını soran benim. Çorba getiren benim. Şimdi bana bunu mu yapıyorsun?” İçimde bir şey koptu. “Evet kızım. Sen bana çorba getirdin.” Masadaki tencereye baktım. “Ben de her gelişinde ne kadar iyi bir kızım var diye sevindim.” Bir süre konuşamadım. Sonra sordum: “Peki sen o çorbayı getirirken, arkamdan evi satmanın hesabını nasıl yaptın?” Gülay’ın ağlaması kesildi. Nisa o ana kadar sessizce oturmuştu. Birden annesine döndü. “Anne, sen anneannemi kursa yazdırdığımı öğrendiğinde neden kızdın?” Gülay kızına baktı. “Nisa, şimdi bunun sırası değil.” “Hayır anne. Sırası tam da şimdi.” “Sen benim kızımsın. Benim tarafımda olman gerekir!” Nisa’nın gözleri doldu. “Ben kimsenin tarafında olmak istemiyorum. Ama anneannemi kandırdığınız gerçeğini de saklayamam.” Gülay bir adım geri çekildi. “Nisa, sen bunları biliyor muydun?” “Vekâletnameyi birkaç gün önce öğrendim.” “Ve bana söylemedin?” Nisa cevap verdi: “Sen de ona söylememiştin anne.” O cümleden sonra Gülay sustu. Ben yeniden telefonumu elime aldım. “Bir mesaj daha okuyacağım.” Yavuz başını öne eğdi. Selçuk gözlerini kapattı. Gülay bana bakıyordu. Okudum: “Annem okumayı tamamen öğrenmeden imzayı almalıyız. Sonra razı olmaz.” Mesajın altında Gülay’ın adı vardı. Herkesin duyabileceği bir sesle söyledim: “Bu planı Gülay yapmış.” Zeliha hayretle kızımı süzdü. “Sen mi Gülay?” Gülay dudaklarını ısırdı. Sonunda konuştu. “Ben sadece işler uzamasın istedim!” “Neden kızım?” “Çünkü annem bu evde tek başına kalıyor. Her gün bir sorun çıkacak diye korkuyorum. Ağabeylerim de sorumluluk almak istemiyor. Ev satılsa herkesin yükü hafifleyecekti.” “Ben yük mü oldum sana?” “Öyle demedim!” “Ama yazdın.” Gülay sustu. Bir süre sonra: “Biz de kendi hayatımızı yaşamak istiyoruz anne,” dedi. İşte o söz beni bütün diğerlerinden daha fazla düşündürdü. Çünkü çocuklarımın kendi hayatlarını yaşama hakkı elbette vardı. Ben onların evinde sürekli kalmak istemiyordum. Ben onların parasını da istemiyordum. Ben yalnızca kendi evimde, kendi kararlarımla yaşamak istiyordum. Bunu Gülay’a söyledim. “Senin hayatın senin kızım. Benim hayatım da benim.” Gülay bana bakamadı. Yavuz cebinden telefonunu çıkardı. “Anne, her şeyi bu kadar büyütmenin anlamı yok. Satış yapılmıyorsa yapılmaz.” “İyi.” “Ama sen de bizi bütün aileye kötü gösterdin.” “Yavuz, iki yıl boyunca bu mesajları yazan sizdiniz. Ben bugün yalnızca okudum.” Murat Bey eşiyle birlikte kapıya yöneldi. “Biz müsaadenizi isteyelim. Bu şartlarda evle ilgili görüşme yapmamız doğru olmaz.” Kapıya kadar uğurladım. Adam döndü. “Teyzeciğim, kusura bakmayın. Biz gerçekten evin sahibinin onay verdiğini sanmıştık.” “Senin bir kusurun yok evladım. Bayramın mübarek olsun.” “Senin de.” Onlar gittikten sonra odada ağır bir sessizlik kaldı. Çocuklarım artık evin fiyatını konuşmuyordu. Kimse mutfaktaki eski koltuklardan şikâyet etmiyordu. İlk defa herkes benim ne söyleyeceğimi bekliyordu. Ben de yalnızca şunu söyledim: “Çaylar soğudu. İsteyen yeniden içsin.” Zeliha gülümsemeye çalıştı. Ama Gülay oturmadı. Çantasını aldı. “Ben gidiyorum.” Nisa’ya döndü. “Sen geliyor musun?” Nisa bana baktı. Sonra annesine: “Biraz daha anneannemle kalacağım,” dedi. Gülay hiçbir şey söylemeden çıktı. Yavuz ve Selçuk da kısa süre sonra ayrıldı. Kapı kapanınca ev sessizleşti. Ama yıllardır ilk kez o sessizlik bana ağır gelmedi. O akşam Nisa mutfağı toplarken ben eski koltuğuma oturdum. Telefonum masanın üzerindeydi. Aile grubuna baktım. Gün boyunca kimse yeni bir mesaj yazmamıştı. Yıllardır aynı gruptaydım. Doğum günü kutlamalarını dinlemiştim. Bayram tebriklerini sesli mesajlarla almıştım. Çocuklarım birbirleriyle yazışırken hiçbir şey anlayamamıştım. Şimdi bütün mesajları okuyabiliyordum. Nisa yanıma geldi. “Anneanne, bir şey mi yazacaksın?” “Evet.” “Yardım edeyim mi?” Başımı salladım. “Bu kez kendim yapacağım.” Telefonu elime aldım. Klavyeyi açtım. İlk harfi buldum. O. Sonra K. Sonra U. Nisa hiçbir şey söylemeden beni izledi. Harfleri yavaş yavaş yazdım. Bir kelime oluştu. Sonuna nokta koydum. Gönder tuşuna bastım. Okudum. Hayatım boyunca bir WhatsApp grubuna yazdığım ilk mesaj buydu. Tek kelime. Ama o kelimenin içinde sekiz aylık emeğim vardı. Yetmiş beş yıllık suskunluğum vardı. Çocuklarıma duyduğum sevgi ve yaşadığım hayal kırıklığı vardı. Mesajın altında önce iki mavi tik belirdi. Sonra üç. Bir süre sonra Yavuz yazdı: “Anne, konuşmamız lazım.” Selçuk: “Böyle olmasını istemezdik.” Gülay uzun süre hiçbir şey yazmadı. Sonunda yalnızca: “Anne, beni affet,” diye mesaj gönderdi. Telefonu masaya bıraktım. Nisa: “Cevap verecek misin?” diye sordu. “Şimdi değil kızım.” “Niye?” “Çünkü affetmek için önce neyin affedileceğini anlamaları gerekiyor.” O gece erken yattım. Yatağa uzandığımda Hasan’ın fotoğrafına baktım. “Gördün mü Hasan?” diye fısıldadım. “Senin Naciye artık okuyabiliyor.” Sonra ilk kez uzun zamandır içim rahat bir şekilde uyudum. Bayramdan sonraki günlerde çocuklarım birkaç kez aradı. Yavuz önce çok sinirliydi. “Anne, bize güvenmiyorsan açıkça söyle,” dedi. Ben de: “Güveniyordum oğlum. Asıl mesele bu,” dedim. Bir şey söyleyemedi. Selçuk daha yumuşak konuştu. “Anne, yanlış yaptık. Ama sen de bizi tamamen silme.” “Ben sizi silmedim oğlum. Yalnızca evimin satışına izin vermedim.” Gülay ise üç gün sonra kapıma geldi. Bu kez elinde tencere yoktu. Yüzü yorgundu. Kapıyı açınca başını eğdi. “Anne, konuşabilir miyiz?” İçeri aldım. Mutfakta karşılıklı oturduk. Uzun süre sessiz kaldı. Sonra: “Senin okumayı öğrendiğini bilseydim böyle yapmazdım,” dedi. O cümleyi duyunca içim sızladı. “Gülay, mesele bu değil.” “Nasıl değil?” “Ben okumayı bilmeseydim yaptığın şey doğru mu olacaktı?” Başını kaldırdı. Gözlerinden yaşlar akıyordu. “Hayır anne.” “Peki neden yaptın?” “Çünkü her şeyi kontrol edebileceğimi sandım. Ağabeylerim de bu evden gelecek paraya güveniyordu. Hepimiz kendi sorunlarımızı düşünürken sana ne istediğini sormadık.” İlk kez bana gerçek gibi gelen bir cevap vermişti. “Beni çok incittin kızım.” “Biliyorum.” “Hayır, henüz tam olarak bilmiyorsun. Ben seni çocukken ateşler içinde hastaneye taşırken bir gün bana çorba getirdiğinin hesabını yapacağını düşünmemiştim.” Gülay ağladı. Ben de ağladım. Ama o gün onu affettiğimi söylemedim. Çünkü affetmek, hiçbir şey olmamış gibi davranmak değildi. Gülay giderken kapıda durdu. “Anne, beni artık istemiyor musun?” Elini tuttum. “Sen benim kızımsın. Bu değişmez. Ama bundan sonra benim hayatımla ilgili kararları benim yerime vermeyeceksin.” Başını salladı. Gitti. Ben arkasından kapıyı kapattım. Ve ilk kez kapıyı kapatırken kendimi suçlu hissetmedim. Birkaç hafta sonra Nisa’yı yanıma çağırdım. Bahçede oturduk. Ceviz ağacının altında iki bardak çay vardı. “Nisa, sana bir şey söyleyeceğim.” “Buyur anneanne.” “Bu evi sana bırakmak istiyorum.” Torunum önce güldü. “Anneanne, şaka yapma.” “Şaka yapmıyorum.” “Niye bana?” “Çünkü sen bana bir şey karşılığında değil, yalnızca beni sevdiğin için yardım ettin.” Nisa başını iki yana salladı. “Ben ev için yapmadım ki.” “Biliyorum kızım. Zaten bu yüzden sana güveniyorum.” “Annem ne diyecek?” “Bilmem.” “Dayılarım?” “Onların da ne diyeceğini bilmiyorum.” Bir süre sustuk. Sonra Nisa: “Ama sen nerede yaşayacaksın?” diye sordu. Gülümsedim. “Burada.” Ona düşündüğüm şeyi anlattım. Evin mülkiyetini kendisine devretmek, ama kendi yaşamım boyunca orada oturma hakkımı güvence altına almak istiyordum. Nisa hemen kabul etmedi. “Anneanne, önce bir uzmana danışalım. Senin hakkın zarar görmesin. Üstelik bu karar yüzünden annemle de kavga etmek istemiyorum.” Onun bu sözleri içimi rahatlattı. Çünkü çocuklarım evin değerini konuşmuştu. Nisa ise önce benim nerede yaşayacağımı düşünüyordu. Birlikte hukuki bilgi aldık. Mülkiyet devrinin sonuçlarını, mirasla ilgili olası itirazları ve yaşam boyu oturma hakkının tapuda nasıl güvenceye alınabileceğini öğrendik. Acele etmedik. Belgeleri inceledik. Kararımı bir daha düşündüm. Sonunda tapu işlemlerini tamamlayarak evin mülkiyetini Nisa’ya devrettim. Yaşamım boyunca evde oturma hakkımın da tapuya kaydedilmesini sağladım. Artık kimse benim rızam dışında beni kapının önüne koyabileceğini düşünmemeliydi. İşlemden sonra eve döndüğümüzde Nisa bir süre konuşmadı. Sonra elimi tuttu. “Anneanne, neden bunu yaptığını anlıyorum. Ama ben seni evin olsun diye sevmedim.” “Biliyorum kızım.” “Sen yine benim anneannemsin. Tapuda kimin adı yazarsa yazsın.” İşte o an doğru kişiye güvendiğimi bir kez daha hissettim. Çocuklarım evin Nisa’ya devredildiğini öğrendiğinde beklediğim gibi tepki gösterdi. İlk arayan Yavuz oldu. “Anne, bu doğru mu?” “Nedir oğlum?” “Evi Nisa’ya vermişsin!” “Evet.” “Biz senin çocukların değil miyiz?” “Çocuklarımsınız.” “Peki neden bizi yok saydın?” Bir süre sustum. Sonra: “Yavuz, siz o evi benim başımın üzerinden satmaya karar verdiğinizde ben sizin anneniz değil miydim?” diye sordum. Cevap vermedi. Selçuk daha sonra aradı. “Anne, bütün mirası bir toruna bırakmak adil mi sence?” “Bunu tartışabilirsiniz oğlum. Haklarınız konusunda hukuki yollara başvurmak isterseniz o da sizin kararınız. Ama ben bu işlemi ne yaptığımı bilerek gerçekleştirdim.” “Biz sana bakmadık mı?” “Baktığınız zamanlar oldu. Teşekkür ettim. Ama bir anneye yardım etmek, onun evini istediğiniz gibi kullanma hakkı vermez.” Selçuk sustu. En zor konuşma Gülay’la oldu. Çünkü Nisa onun kızıydı. “Anne, sen benim kızıma ev verdin. Bana vermedin.” “Evet.” “Beni cezalandırmak için mi?” Uzun süre düşündüm. “Hayır Gülay. Bu evi kime bırakacağıma karar verirken artık kendi isteğime göre hareket ettim.” “Ama ben senin kızınım!” “Biliyorum.” “Peki Nisa senden ne yaptı da bunu hak etti?” O an boğazım düğümlendi. Çünkü cevap çok basitti. “Nisa bana harfleri öğretti kızım.” Gülay sessiz kaldı. “Sen bana çorba getirdin. Ben buna da sevindim. Ama Nisa beni kendi hayatımı okuyabilecek hâle getirdi.” “Yani bir kurs için mi ona ev verdin?” “Hayır. O kursa giderken yanımda yürüdüğü, öğrenirken sabırla beklediği ve kendi kararlarımı verebileceğime inandığı için ona güvendim.” Gülay ağlamaya başladı. “Anne, ben sana hiç güven vermedim mi?” “Verdin kızım. Bu yüzden imzaladım ya o kâğıdı.” O cümleden sonra ikimiz de sustuk. Bazen bir insanın yaptığını anlaması için uzun uzun konuşmaya gerek kalmıyormuş. Aradan birkaç hafta geçti. Çocuklarımla ilişkimiz eskisi gibi olmadı. Yavuz hâlâ kırgın. Selçuk zaman zaman arıyor ama ev konusunu açmıyor. Gülay ise artık kapıma geldiğinde önce zile basıyor. Eskiden kendi anahtarıyla içeri girerdi. Şimdi: “Anne, müsait misin?” diye soruyor. Bazen çorba getiriyor. Ben de teşekkür ediyorum. Ama artık çorba getiren herkesin bana iyi davrandığını, güzel söz söyleyen herkesin beni düşündüğünü sanmıyorum. Nisa ise hâlâ kurs günlerimi soruyor. “Anneanne, bugün ne öğrendiniz?” Geçen hafta öğretmenimiz kısa bir hikâye okutmuştu. Eve gelip onu Nisa’ya baştan sona okudum. İki kelimede takıldım. Torunum sabırla bekledi. Sonra alkışladı. “Harikasın anneanne!” Gülmeye başladım. “Abartma kızım. Daha uzun kelimeleri okuyamıyorum.” “Okursun.” “Okurum.” Bu kez o sözü söylerken gerçekten inanıyordum. Geçen gün eski dolabımı açtım. Çocuklarımın küçükken yazdığı defterleri çıkardım. Yavuz’un ilkokulda yazdığı bir kompozisyon vardı. Sayfanın başlığını okudum: “Benim Annem.” Altında yamuk yumuk harflerle şöyle yazmıştı: “Annem dünyanın en güzel annesidir. Büyüyünce ona büyük bir ev alacağım.” O kâğıdı göğsüme bastırdım. Ağladım. Çünkü çocuklarımın hepsini hâlâ seviyorum. Onların küçük hâllerini, benim boynuma sarıldıkları günleri, hastalandıklarında başlarında beklediğim geceleri unutmadım. Ama artık başka bir şeyi de biliyorum. Bir anne, çocuklarını severken kendi hayatından vazgeçmek zorunda değil. Ben yetmiş beş yaşında okuma yazma öğrendim. İki yıl boyunca arkamdan yazılmış mesajları okudum. Kendi evimle ilgili planları öğrendim. Kandırılarak verdiğim yetkiyi geri aldım. Ve hayatımda ilk kez, başkalarının benim hakkımda ne düşündüğünden önce kendime ne istediğimi sordum. Dün akşam bahçede otururken Nisa yanıma geldi. “Anneanne, şimdi mutlu musun?” Cevap vermeden önce biraz düşündüm. “Her şeyden memnun değilim kızım. Çocuklarımla aramızın böyle olmasını istemezdim.” “Peki pişman mısın?” Ceviz ağacına baktım. Sonra elimdeki kitabın açık sayfasına. “Okuma yazma öğrendiğime hiç pişman değilim.” Nisa gülümsedi. Ben de gülümsedim. Çünkü artık kapıma bir ev alıcısı gelirse ne için geldiğini sorabiliyorum. Önüme bir kâğıt konulursa ne yazdığını öğrenebiliyorum. Telefonuma mesaj gelirse kendim okuyabiliyorum. Ve birisi benim adıma karar vermeye kalkarsa, ona söyleyecek bir sözüm var. “Ben hayattayım. Benim de kendi hayatım üzerinde söz hakkım var.” O akşam aile grubunu tekrar açtım. En son gönderdiğim mesaj hâlâ oradaydı. Okudum. Üç çocuğum da görmüştü. Hiç silmedim. Çünkü o tek kelime yalnızca onların mesajlarını okuduğum anlamına gelmiyordu. Artık kendi hayatımı da okuyabildiğim anlamına geliyordu. Ve yetmiş beş yaşında öğrendiğim en önemli şey buydu. SİZ OLSAYDINIZ NE YAPARDINIZ? 75 yaşındaki Naciye Hanım, kendisini huzurevine yerleştirip evini satmayı planlayan üç çocuğuna miras bırakmak yerine, ona okuma yazma öğreten torunu Nisa’ya evin mülkiyetini devretti ve yaşam boyu oturma hakkını korudu. Sizce Naciye Hanım haklı mıydı? Bir annenin kendisini kandıran öz çocuklarını mirastan uzak tutup evini torununa vermesi adil bir karar mı, yoksa annelik bağı ne yaşanırsa yaşansın korunmalı mı? Fikrinizi yorumlarda paylaşın.