Birisi babamı arayabilir mi, lütfen?
İKİNCİ BÖLÜM “Yardım istediğin için başın derde girmeyecek,” dedim. “Şimdi seninle ilgileniyoruz.” Berrin’in mesajı ekranda duruyordu: “Lütfen şimdilik evde olanları kimseye anlatma. Ben babana zaten her şeyin yolunda olduğunu söyledim. Olanları açıklamak için biraz daha zamana ihtiyacım var.” Elif’in neden susmaya çalıştığını o zaman anladım. Bir yetişkin ona beklemesini söylemişti. O da hastalanmasına rağmen beklemişti. Sosyal hizmet uzmanı gerekli bildirimleri yaptı. Babasının birliğine resmî kanallardan ulaşıldı; çocuğun bakım planı ve acil durumda aranacak kişiler doğrulanmaya başlandı.Ben Elif’in yanında kaldım. Tetkiklerden sonra doktoru akciğer enfeksiyonu ve sıvı kaybı nedeniyle hastanede tedavi görmesi gerektiğini açıkladı. İlk gece ateşi düştüğünde tavşanını yastığının yanına koydu. “Babam denizden hemen gelemez, değil mi?” “Belki hemen gelemez. Ama sana ulaşmasına yardım ediyoruz.” Serkan’la ilk bağlantıyı ertesi gün kurabildik. Sosyal hizmet uzmanı durumu anlatırken telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu. “Berrin dün benimle konuştu,” dedi sonunda. “Elif’in iyi olduğunu, ödevlerini bitirdiğini söyledi.”Kızını telefona verdiğimizde sesi değişti. “Minik kaptanım?” Elif’in yüzü buruştu. “Baba, özür dilerim. Hastaneye tek başıma gittim.” “Özür dileme kızım. Yardım bulmuşsun.” Ağlamaya başladığında telefonu ben tuttum.Aynı gün Gülten Hanım’a da ulaşıldı. Kendisi hâlâ başka bir hastanede tedavi görüyordu. Ambulansa alınmadan önce Berrin’i aramış, Elif’i teslim alacağına dair sözünü duymuştu. Elif’in evine yapılan kontrolde bir yetişkinin gelmediğini gösteren koşullar tespit edildi. Mesajlar kayda alındı. Berrin’den de açıklama istendi. Önce bir komşunun ilgilendiğini söyledi. Verdiği isim doğrulanamadı. Sonra birkaç gün geciktiğini kabul etti. Ama Elif on gündür bekliyordu. Serkan’ın görevden dönüşü için acil izin işlemleri düzenlendi. O gelene kadar kızının güvenliği hastane ve sosyal hizmet biriminin birlikte hazırladığı planla sağlandı.Birkaç gün sonra odanın kapısında üniformalı bir adam belirdi. Elif önce yüzüne baktı, sonra iki kolunu birden uzattı. Serkan yatağın yanına çöktü. Uzun süre konuşmadılar. O gece Elif ilk kez kapıya bakmadan uyudu. Serkan koridorda sosyal hizmet uzmanıyla görüşürken elinde bakım için yaptığı düzenli ödemelerin kayıtları vardı. Kızının ihtiyaçlarının karşılandığına inanarak para göndermişti. “Ben ona güvenmiştim,” dedi.Uzman dosyayı önüne açtı. “Şimdi hangi sorumluluğun kimde olduğunu belgelerle netleştireceğiz.” Ertesi sabah Berrin hastaneye gelmek istedi. Görüşmenin Elif’in durumu ve güvenliği değerlendirilmeden yapılamayacağı bildirildi. Bunun üzerine Serkan’a yeni bir mesaj gönderdi. Serkan mesajı okuduktan sonra telefonu yavaşça masaya bıraktı. “Bunu da dosyaya eklemeliyiz,” dedi. Bu kez mesaj yalnızca neden gelmediğini açıklamıyordu. Elif’in bakımına ayrılan paranın nereye gittiğine dair ilk somut bilgiyi de içeriyordu.