Doğum yapmamın üzerinden henüz altı gün geçmişti
Yazdım: 'İpek'in araç koltuğunu ve bakım çantasını bugün teslim et. Yarın öğleden sonra babamın evinde, yalnız ikimiz konuşabiliriz.' Dakikalar sonra aradı. Açtım. 'Babanın evine gelmemi mi istiyorsun?' 'Evet. Kızımızın eşyalarını da unutma.' 'Nisan, niye hiç söylemedin?' 'Neyi?' 'O evin kime ait olduğunu. Babanın kim olduğunu.' 'Baran, altı günlük kızını bir yere götürmem gerekse nasıl götüreceğimi düşünmek yerine bunu mu soruyorsun?' Karşıdan derin bir nefes duyuldu. 'Eşyaları getiriyorum,' dedi ve kapattı. Bir saat sonra Levent, arabamı ve eşyaları teslim aldı. Baran gelmemiş, anahtarı Selin'le göndermişti. Arabanın arka koltuğunda hâlâ hastaneden çıkarken kullandığımız küçük bir örtü duruyordu. Onu görünce ağlamaya başladım. Beni yıkan tek başına yemek değildi. Doğumdan beri yardım istediğim her seferde sanki büyük bir iyilik talep ediyormuşum gibi davranılmasıydı. Gece annem yanıma oturdu. Bana 'Baran hep böyle miydi?' diye sordu. 'Hayır,' dedim önce. Sonra durup düşündüm. Hamileliğin son ayında kontrol randevuma annesiyle alışverişe gitmek için gelmemişti. Hastanede uyumama izin vermek yerine ziyaretçi ağırlamamı istemişti. İpek eve geldiğinden beri bez değiştirirken bile annesine telefon açıp ne yapması gerektiğini soruyordu. Küçük olayları hep geçiştirmiştim. Ertesi gün Baran tek başına geldi. Babam bizi alt kattaki küçük oturma odasına aldı, sonra kapıyı çekip çıktı. Masada su vardı. İpek uyuyordu. Baran gözlerini beşiğe dikti. 'Onu kucağıma alabilir miyim?' 'Elbette,' dedim. Ellerini yıkayıp dikkatle kaldırdı. Bir süre kızımıza baktı. Benim de özlediğim bir yüz ifadesiydi bu; hastanede onu ilk gördüğündeki şaşkınlık ve sevinç. 'Senin için yer ayırmadığımızı bilmiyordum,' dedi nihayet. 'Fotoğrafta yedi tabak vardı. Yedi kişi de oradaydı. Sen de gördün.' 'Annem, bebekle gelmeyeceğini söyledi.' 'Ben sana kaçta gideceğimizi sordum. Yani gelmek istiyordum.' Baran başını eğdi. 'Haklısın.' 'Annenin mesajını okudun mu?' 'Evet. Dün gece gösterdi Selin.' 'Peki ona ne dedin?' 'Öyle konuşmaması gerektiğini söyledim.' 'Ve?' 'Bana hamilelikten beri çok gergin olduğunu, anneliğin seni yorduğunu söyledi.' Gülmedim. 'Beni altı gündür uyumadan bebeğe bakarken gördün. Bana neyin iyi geleceğini annene değil bana sorabilirdin.' İpek kıpırdandı. Baran onu hafifçe salladı. 'Korktum,' dedi. 'Baba olmaktan, bir şeyleri yanlış yapmaktan. Annem ne derse ona uyarsam kolaylaşacak sandım.' 'Kolay olanı seçtin. Bedelini ben ödedim.' Uzun süre cevap vermedi. Sonra 'Ne yapmam gerekiyor?' diye sordu. Bir liste bekliyordu belki. Oysa onu yönetecek yeni bir anne olmak istemiyordum. 'Önce İpek'in babası olduğunu kendin kabul et. Sonra bana eşin gibi davranıp davranamayacağına karar ver. Ben burada biraz kalacağım.' 'Boşanmak mı istiyorsun?' 'Bugün karar vermiyorum.' Baran üzgün görünüyordu ama bunun tek başına değişim olmadığını biliyordum. Görüşmenin sonunda İpek'i beşiğe bıraktı, onu ertesi gün görüp göremeyeceğini sordu. Saat belirledik. İlk kez bir planı annesinden izin almadan birlikte yaptık. Sonraki iki hafta kolay geçmedi. Baran kızını görmek için düzenli geldi. Biberonları yıkadı, bez değiştirdi, gece beslenmesine nasıl yardımcı olabileceğini sordu. Bir gün benden habersiz kayınvalidem kapıya gelince içeri alınmadı. Baran onu arayıp ziyaretlerin ancak bizim ortak kararımızla olacağını söyledi. Bunu bana kanıtlamak için değil, annesi yeniden aradığında yanımda durarak yaptı. Birkaç gün sonra onunla bir aile danışmanına gittik. Baran ilk seansta, annesini üzmemeyi eşini yalnız bırakmaktan daha önemli gördüğünü kabul etti. Ben de kırıldığım anlarda susarak kendi ihtiyaçlarımı görünmez kıldığımı söyledim. Danışman bize güvenin güzel sözlerle değil, tekrarlanan davranışlarla kurulacağını hatırlattı. O günlerde en zor konuşmaları bazen kendimle yaptım. Bebeğim uyurken eski mesajlarımızı okudum. Baran'ın hamileliğimin başında bana gönderdiği heyecanlı ses kayıtları vardı. İlk doktor kontrolünden çıkışımızı, birlikte seçtiğimiz minicik çorapları hatırladım. Bütün bunlar gerçekti; tıpkı sonradan yaşadığım yalnızlık gibi. Birini kabul etmek için diğerini silmem gerekmediğini fark ettim. Annem 'İstersen ona kızabilirsin, istersen özleyebilirsin' dedi. 'İki duygu da aynı anda var olabilir.' Onun bu sözü, ne kadar çelişkili hissettiğimi saklamamama yardımcı oldu. Baran ilk kez kızının rutinini kendisi yazıp getirdiğinde küçük bir defter taşıyordu. Beslenme saatlerini, doktorun önerilerini, hangi bezin cildini tahriş ettiğini not etmişti. 'Bunu sana göstermek için değil, unutmayayım diye yaptım' dedi. Bir önceki akşam İpek çok ağladığında beni arayıp çözüm istemek yerine çocuk doktorunun bize verdiği önerileri tekrar okumuştu. Bana yalnızca ne yaptığını anlattı. Bu farkı hissediyordum. İpek’i kucağına aldığında artık sürekli bana bakıp onay beklememesi de dikkatimi çekiyordu. Küçük ama önemli bir değişiklikti. Yine de iyi bir haftanın geçmişteki ayları telafi etmeyeceğini kendime hatırlatıyordum. Bir ay dolduğunda kendi evimize dönmeyi henüz istemiyordum. Baran itiraz etmedi. Benimle aynı şehirde küçük bir daire kiralayıp iş çıkışlarında kızını görmeye devam etti. Kızımız için ortak bir bakım düzeni oluşturduk. Evliliğimizin geleceğini ise bu düzenin başarılı olmasına bağlamadık; ikisi ayrı meseleydi. Üçüncü ayın sonunda Baran'la parka gittik. İpek pusette uyurken yan yana yürüdük. 'O akşam arabayı almadan önce sana sormam gerekirdi,' dedi. 'Aslında daha öncesinde de seni dinlemem gerekirdi.' 'Sonunda anladığına sevindim,' dedim. 'Ama bir daha aynı hayatı yaşamaktan korkuyorum.' 'Bunun kararını senin yerine veremem.' O gün yeniden aynı eve taşınmadık. Yalnızca gelecek hafta için bir görüşme saati belirledik. Dışarıdan bakana küçük bir adım gibi görünebilirdi. Benim içinse ilk defa kendi hızımla yürümekti. Babamın gönderdiği pirinç anahtarı hâlâ çantamda taşıyorum. Bana zengin bir aileden geldiğimi hatırlattığı için değil. Bir kapıdan çıkabildiğimi, kendime ve kızıma güvenli bir yer bulabildiğimi hatırlattığı için. İpek büyüdüğünde ona anlatmak istediğim şey de bu: Aile olmak bir masada kaç tabak bulunduğuyla değil, zor zamanlarda kimin yanında durduğunla anlaşılır.