Kayınvalidem kaçırılmam için para ödemişti

Bölüm 2 Del Valle semtindeki ofisinin kapısını, uykusuz bir gecenin yorgunluğuyla paramparça olmuş bir yüzle açtı. —Ceren’i buldular mı? —Henüz değil.İçeri girmeme izin verdi. Zaman kaybetmedim. Cep telefonumu masasının üzerine koydum ve kaydı oynattım. Elif’in “gelin artık önemli değil” dediğini duyduğunda, Ricardo birkaç saniyeliğine nefes almayı bıraktı. Ardından ikinci cümle geldi. “Ondan nasıl kurtulacağımıza sonra bakarız.” —Hayır… — diye mırıldandı. Raporu çıkardım. —Başka bir şey daha var. Bir kez okudu. Sonra bir kez daha. Parmakları titremeye başladı. —Mateo benim oğlum değil. —Biyolojik olarak, hayır. Ricardo sandalyeye yığıldı. Otuz dört yıldır Mateo’yu büyütmüş, eğitim masraflarını karşılamış, ona bir şirket bırakmak için çalışmış ve herhangi bir baba gibi onunla tartışmıştı. Yüzündeki tüm renk uçup gitmişti. —Baba kim peki? —Bilmiyorum. Gözlerini kapattı. —Ben belki biliyorumdur. Elif hamile kalmadan birkaç ay önce, Octavio Zamora adında bir ortakla birlikte çalıştığını anlattı bana. Ricardo bir ilişki olduğundan şüphelenmişti ama Elif hiçbir şey olmadığını yemin ederek söylemişti. Bir daha asla sormamıştı. O sabahtan kadarki. Birlikte savcılığa gittik. Kayıt, soruşturmanın gidişatını tamamen değiştirdi. Elif ifade vermeye çağrıldı. Önce her şeyi inkar etti. Sonra konuşmanın “bağlamından koparıldığını” öne sürdü. Ancak polisler Ceren’i ararken, Elif’le bağlantılı bir hesaptan bir aracıya yapılan son transferler ortaya çıktı. Öğle saatlerinde Mateo beni aradı. —Neredesin sen? —Savcılıkta. —Annem, bizi yok etmek için her şeyi senin uydurduğunu söylüyor. —Mateo, kaydın tamamını dinle. —Kız kardeşim kayıp! —Kesinlikle bu yüzden. Bir sessizlik oldu. Ardından bağırdı: —Bütün bunların sebebi sensin! Bu cümle içimi boşanmadan bile çok daha fazla yaktı. —Ben mi? —Kimsenin araştırmanı istemediği şeyleri araştırmasaydın… —Yani ortadan kaybolmayı hak et miydim? Mateo yanıt vermedi. Telefonu kapattım. O öğleden sonra, Elif ifadesinin genişletilmesi için gözaltına alındı. Ricardo bir daha onun yüzüne bile bakmadı. Binadan çıkarken koridorda önüme çıktı. —Ailemi mahvediyorsun. —O aramayı ben yapmadım. Burnumun dibine kadar geldi. —Her şeyini kaybetmenin ne demek olduğunu bilmiyorsun. Gözlerinde ilk kez kibir görmedim. Korku gördüm.İki saat sonra bir haber geldi. Ceren’i bulmuşlardı. Yaşıyordu. Anonim bir ihbarın yetkilileri harekete geçirmesinin ardından, Naucalpan’da terk edilmiş bir inşaatta kafası karışmış halde buldular. Hastaneye ulaştığında yüzü solgundu, ağlamaktan gözleri şişmişti ancak doktorlar durumunun stabil olduğunu doğruladı. Mateo ona doğru koştu. Ben uzakta kaldım. O anı ihlal etmek istemedim. Ceren sedyeden beni gördü. —Zeynep… Yaklaştım. Elini tuttu. —Tartıştığınızı duydum. “Doğru hanımefendi” olmadığını söylüyorlardı. Biri emrin bir kadından geldiğini söyledi. Mateo başını öne eğdi. Ceren ağlamaya başladı. —Annem biliyordu. İki polisin eşlik ettiği Elif, koridorun sonundaydı. —Ben sizi korumak istiyordum! — diye bağırdı. Ricardo ona döndü. — Neden koruyacaktın bizi? Elif sessizliğe büründü. O anda DNA raporunu çıkardım. Mateo onu aldı. Kendi adını okudu. Sonra sonucu okudu. Öfkesinden inanamamaya geçtiğini gördüm. —Bu da ne? Kimse yanıt vermedi. Ricardo yaklaştı. —Senin biyolojik baban olmadığım anlamına geliyor. Mateo başını kaldırdı. —Hayır. —Seni doğduğun günden beri ben büyüttüm. Bu değişmez. —Hayır! Mateo kağıtları yere fırlattı ve annesine baktı. —Yalan olduğunu söyle bana. Elif ağlamaya başladı. Ama inkar etmedi. Koridor sessizliğe büründü. —Kim? — diye sordu Mateo. —Octavio. Ricardo gözlerini kapattı. Otuz dört yıllık şüpheler nihayet bir isim kazanmıştı. Mateo sırtını duvara yasladı. —Ve bunu asla öğrenmeyeyim diye Zeynep’i ortadan kaybetmek mi istedin? —Seni kaybetmekten korkuyordum. —Neredeyse Ceren’i kaybediyordun. Elif ona dokunmaya çalıştı. Mateo geri çekildi. Kocamın annesine ilk kez itaat etmeden baktığını gördüm. Ancak en kötü haber henüz gelmemişti. Bir polis memuru ortaya çıktı ve bizimle konuşmak istedi. Her şeyi organize eden adam ifade vermeye hazırdı. Ve onun söylediğine göre, Elif sadece beni korkutmak için para ödememişti. Orijinal talimat, geri dönüşü olmayacak şekilde Mateo’nun hayatından silinip gitmem yönündeydi. Ceren hıçkırığa boğuldu. Ricardo oturmak zorunda kaldı. Mateo bana baktı. Bu sefer artık öfke yoktu. Sadece dehşet vardı. —Zeynep… Çantamı aldım. —Hayır. —Konuşmama izin ver. —Beni dinlemene ihtiyaç duyduğumda beni evden kovdun. Şafak sökerken hastaneden çıktım. Ceren’i bulmuşlardı. Ben yaşıyordum. Ama evliliğim sona ermiş gibiydi. Ve yine de caddede yürüyüp kahve tezgahlarının ışıklarının yandığını görürken günlerdir hissetmediğim bir şey hissettim. İlk kez korkmuyordum artık.

Diğer Tarifler