Kayınvalidemin Şişen Karnının Ardındaki Gerçek
Bu sorunun cevabı o anda bende yoktu. Ama birkaç saat sonra, polisin ve hastane ekibinin yaptığı ilk görüşmeler ilerledikçe bazı parçalar yerine oturmaya başladı. Şevket’in telefonundaki mesajlar ve son haftalarda yaptığı bazı banka hareketleri incelemeye alınmıştı. Vildan’la düzenli görüştüğü de ortaya çıkıyordu. Daha da sarsıcı olan, Nesrin’in bazı reçeteli bakım ürünlerinin yenilenmemiş olmasıydı. Yetkililer bunların tek başına suçun kesin kanıtı olmadığını, ama ciddi şüphe oluşturduğunu söylediler. Bu bile Harun’un içinde bir şeyleri yıkmaya yetmişti. Nesrin o gece gözlem altında kaldı. Çok güçsüzdü; konuşması yıllardır olduğu gibi sınırlıydı ama ertesi sabah biraz rahatladığında beni görünce elimi sıkabildi. Sonra Harun’u görünce gözlerinden yaş aktı. O, annesinin saçını okşarken çocuk gibi titriyordu.Öğleden sonra doktor, solunumunun daha dengeli olduğunu ve şişliği azaltmaya yönelik tedavinin dikkatle sürdürüldüğünü söyledi. Mucize vaat etmiyordu; sadece tehlikenin ciddiyetini ve toparlanmanın zaman alacağını anlatıyordu. Nesrin’in dört yıldır felçli olduğunu, bakımının da başlı başına hassas bir süreç olduğunu vurguladı. Ama en azından artık yalnız değildi ve tıbbi gözetim altındaydı. Aynı gün bir dedektif gelip bizimle yeniden konuştu. Kameradaki kayıtların kopyasını aldı. Özellikle etiketsiz paketler, Nesrin’in yemekleri, Şevket’in “yeni hayat” sözü ve Vildan adı üzerinde durdu. Bana, herhangi bir maddeyi tahmin etmeye çalışmamamı, soruşturmanın hekim incelemeleri ve laboratuvar bulgularıyla ilerleyeceğini söyledi. Bu yaklaşım, dehşetimizin ortasında bile düzenli bir şeylerin işlediğini hissettirdi.İki gün sonra, yetişkin koruma ekibi Nesrin’in taburculuk sonrası güvenli planı hakkında bizimle toplantı yaptı. Şevket’in eve Nesrin’le baş başa dönmesine izin verilmeyeceği açıktı. Soruşturma tamamlanana kadar hastanın korunması gerekiyordu. Harun hiç duraksamadan, “Annem bizimle kalacak. Gerekirse eve ek bakım yatağı kurarız, profesyonel hemşire desteği de ayarlarız,” dedi. O anda ona yeniden âşık olabilirdim. Çünkü şokunun ortasında bile sorumluluktan kaçmıyordu.Sonunda Vildan meselesi de netleşmeye başladı. Polis bize bütün ayrıntıları söylemedi ama Harun’a, babasının uzun süredir başka biriyle ilişki yaşadığı ve geleceğe dair planlar yaptığı yönünde güçlü bulgular olduğunu belirtti. Şevket’in “yeni hayat” sözü boşuna değildi. Ancak mesele sadece bir ihanet değildi; aynı zamanda yıllardır bakıma muhtaç olan eşinden kurtulma düşüncesiyle hareket etmiş olabileceği şüphesi vardı. Bu şüphenin ağırlığı, Harun’un omuzlarına çöktü. “Annem onunla kırk yıl yaşadı,” dedi o akşam. “Bunu hak etmedi.” Nesrin birkaç gün sonra biraz daha belirgin iletişim kurabildi. Sözcükleri hâlâ çok sınırlıydı. Ama sosyal hizmet uzmanının önerdiği evet-hayır kartları ve el sıkma yöntemiyle bazı şeyleri anlatabildi. Şevket’in son haftalarda yemek getirirken odadaki kapıyı kapattığını, bazen kendi ilacını vermediğini, bazen de ağzına zorla bir şeyler götürdüğünü ima etti. Bunu görmek, videodakileri başka bir gözle tekrar yaşamaktı. Harun ağlamamak için yüzünü çevirdi. Ben ise Nesrin’in alnına dokunup, artık güvende olduğunu söyledim. Bir hafta sonra taburculuk planı yapıldı. Şişlik tamamen geçmemişti, genel gücü de çok kırılgandı. Ama solunumu daha düzenliydi ve hastane, yakın takip ile evde bakımı mümkün görüyordu. Ev aynıydı ama artık eski düzen yoktu. Harun önce bizim odaları değiştirdi, sonra Nesrin için güneş alan alt kattaki büyük çalışma odasını bakım odasına çevirdi. Hastane yatağı, destek ekipmanları, ilaç düzenleyici, hemşire ziyaret çizelgesi… Her şeyi birlikte kurduk. İlk gecede ikimiz de sabaha kadar neredeyse uyumadık.Şevket ise eve dönemedi. Soruşturma sürdüğü için, yetkililer Nesrin’le doğrudan temasını kısıtladı. Harun babasıyla yalnızca avukatı aracılığıyla haberleşmeyi tercih etti. Bir akşam bana, “Onun benim babam olması gerçeği değişmiyor,” dedi. “Ama annemi korumak benim ilk görevim.” İşte o cümle, o evde yeni bir düzenin başlangıcı oldu.Haftalar geçtikçe Nesrin’in yüzüne biraz renk geldi. Yürümeye başlamadı, konuşması mucizevi şekilde düzelmedi. Ama daha rahat nefes alabiliyor, kaşığı bazen daha iyi takip ediyor, ara sıra camın önünde oturup dışarı bakarken elimizi sıktığında ne demek istediğini anlayabiliyorduk. Bir gün, akşam güneşi odasına vururken Harun eğilip “Anne, buradasın,” dedi. Nesrin gözlerini kapatıp yavaşça açtı; bu onun yıllardır verdiği en net yanıtlardan biriydi. Aylar süren incelemeler ve yargılama sonunda, Nesrin’in bakımının bilerek aksatıldığı ve kendisine zarar verildiği mahkemece de kabul edildi. Kayıtlar, uzman raporları ve Nesrin’in destekle verdiği anlatım birlikte değerlendirilmişti. Şevket hakkında mahkûmiyet kararı çıktığında Harun sevinçle bağırmadı. Adliye önünde bir süre sessizce durdu; sonra annesinin artık onunla aynı çatı altında kalmaya zorlanmayacağını bilmenin rahatlığıyla derin bir nefes aldı. Kararın ayrıntılarını Nesrin’e tek tek anlatmadık. Ne olduğunu anlayabildiği sakin bir anda, kendisine zarar veren kişinin artık bakımına karışamayacağını söyledik. Harun elini tuttu. “İstersen bir daha onun adını bile konuşmayız anne,” dedi. Nesrin gözlerini oğlunun gözlerinde tuttu ve elini sıktı. O cevap bizim için yeterliydi. Vildan’ın ilişkideki varlığı Şevket’in yaptıklarını mazur göstermiyordu. Biz de hayatımızın geri kalanını onların haberleriyle doldurmamaya karar verdik. Nesrin’in odasına sevdiği çiçekleri yerleştirmek, bir akşamı korkmadan geçirmesini sağlamak artık daha önemliydi. Hiçbir sessizlik, hiçbir aile utancı, hiçbir “böyle gelmiş böyle gider” cümlesi bir daha onun güvenliğinin önüne geçmeyecekti.Bir gece bakım odasının ışığını kısarken Harun bana sarıldı. “Kamerayı kurduğum gün kendimi paranoyak hissetmiştim,” dedi. “Şimdi biliyorum ki annem yardım istemeye çalışıyormuş.”Ben de Nesrin’in battaniyesini düzelttim. “Ve sonunda biri onu duydu,” dedim. O evde hâlâ yorgunluk vardı, hâlâ zor günler vardı. Ama artık korku tek başına değildi. Yerini dikkat, dayanışma ve geç de olsa kurulmuş bir adalet umudu almıştı. Bazen bir insanı kurtarmak, onu bir anda iyileştirmek demek değildir. Bazen sadece, onun acısının gerçek olduğunu kabul edip bir daha yalnız bırakmamaktır. Biz de Nesrin için tam olarak bunu yaptık.