KIZIM YİRMİ YIL ÖNCE KAYBOLDU
‘Başta her şey düzelecek sandım. Sonra gerçeği söylemek için çok geç olduğunu düşündüm.’ Cevabındaki korkaklık, öfkemden bile ağır geldi. Kızımı kaybetmiştim; kocamsa her sabah bunun sırrıyla yanımda uyanmıştı. Gerçeğin bütün ayrıntılarını hâlâ bilmiyordum. Artık onun anlattıklarının tek başına yeterli olmayacağını da biliyordum. Dışarıdan siren sesi duyuldu. İnci sözümü tutmuştu. Garajın önünde polis durduğunda Rauf kaçmaya çalışmadı. Yetkililere kutuları, mektupları ve telefonuma çektiğim fotoğrafları gösterdim. İzinsiz girdiğim garajla ilgili durumu da saklamadım. Polis, belgeleri kayda geçirip olayı soruşturmaya başladı. O gece eve dönmedim. İnci'nin yanında kaldım. Sabah telefonum çaldı. Arayan kişi kendisini Mısır'daki eski kayıp çocuk dosyaları üzerine çalışan bir avukat olarak tanıttı. Kartpostalı gönderenin kendisi olmadığını, ancak bir kadının yakın zamanda Veda'nın eski kayıtları hakkında bilgi istediğini söyledi. Adı Lina'ydı. Yirmi sekiz yaşındaydı. O yaş tam da Veda'nın yaşıydı. Avukat, kimlik bilgilerini paylaşmadan önce Lina'nın iznini almak istediğini belirtti. Birkaç gün sonra görüntülü görüşme ayarlandı. Ekranda koyu saçlı, gözlerinin kenarı güldüğünde benimki gibi kıvrılan genç bir kadın belirdi. İlk kelimesini söylerken sesinin titrediğini duydum: ‘Ayla?’ Benim de sesim çıkmadı. Sonunda, ‘Veda,’ diyebildim. Kadın gözyaşlarını sildi. ‘Bana yıllarca Lina dediler,’ dedi. ‘Ama çocukluğumdan kalma bir isim hatırlıyorum. Annem bana Veda diye seslenirdi.’ İkimiz de aynı anda ağlamaya başladık. Beni bulan yolu kendisi anlattı. Yanında büyüdüğü ailenin bir üyesi ölümünden önce eski belgeleri ona bırakmıştı. Bu belgelerde Meksika'daki ev adresimize kadar uzanan izler vardı. Önce benim varlığımdan emin olamamış, sonra Rauf'un Meksika'daki garajını bulmasına yardım eden birinden bilgi edinmişti. Doğrudan yazmak yerine, çocukluğundaki Kahire'yi hatırlatan kartpostalı göndermişti. Adresi ve kısa mesajı bilerek eklemişti. Bir hafta sonra Meksika'da yüz yüze buluştuk. Havaalanındaki kalabalığın arasında onu hemen tanıdım; tanımamın sebebi yalnızca yüzü değildi. Yanıma gelip ‘Anne’ dediğinde sanki yıllar boyunca içimde kilitli duran kapı açıldı. Ona sarıldım. Kaybolduğu gün bıraktığım sekiz yaşındaki çocuk değildi artık; kendi kararlarını veren yetişkin bir kadındı. Soruşturma ilerledikçe Rauf'un anlattığı tehditlerin bir bölümünün gerçek olduğu, fakat Veda'yı aileden habersiz uzaklaştırma kararını kendisinin verdiği anlaşıldı. Kayıtlardaki usulsüzlüklerin ve diğer kişilerin sorumluluklarının belirlenmesi için Meksika ve Mısır makamları arasında resmi işlemler başladı. Rauf'la ayrıldım. Yargılama hakkında kesin hüküm vermeden, kendisiyle bir daha aynı hayatı paylaşmayacağımı söyledim. İlk görüşmemizden sonra Veda'yla konuşma sıklığımızı onun belirlemesine izin verdim. Bazen her akşam aradı, bazen iki gün boyunca hiç yazmadı. Sessiz kalınca içime korku doluyordu; yeniden kaybolacağını sanıyordum. Sonra onun da kendi hayatı, işi, arkadaşları olduğunu hatırladım. Yirmi yıl boyunca özlediğim çocuk, bugün benim isteğime göre hareket etmek zorunda değildi. Bunu öğrenmek kolay olmadı. Bir görüşmemizde bana küçükken sevdiği şarkıyı mırıldandı. Nakaratını unutmamıştı ama bazı kelimelerini değiştirmişti. Ben şarkıyı tamamlayınca gözleri büyüdü. ‘Bunu başka kimse bilmiyordu,’ dedi. Telefonda birbirimize gülümsedik. O akşam uzun zaman sonra ilk kez sakince uyudum. Yine de odanın köşesinde yıllardır duran çocuk çantasını kaldırmaya cesaret edemedim. Mısır'da onu büyüten aileye dair duygularım karışıktı. Veda, yanında kaldığı kadınla ilgili sevgi dolu anılar anlattığında içim sızlıyordu. Bir süre sonra onun geçmişinin yalnızca benim kaybımdan oluşmadığını kabul ettim. Orada okula gitmiş, arkadaş edinmiş, yeni bir dil öğrenmişti. Onun bu yıllarını yok saymam, bir başka haksızlık olacaktı. ‘Seni sevmiş olmaları benim anneliğimi eksiltmez,’ dedim bir gün. Veda'nın rahatladığını hissettim. Rauf birkaç kez benimle görüşmek istedi. Avukatım aracılığıyla yalnızca soruşturma için gerekli konularda iletişim kuracağımı bildirdim. Bir mektubunda kararını beni korumak için verdiğini yinelemişti. Mektubu okurken artık cevap aramıyordum. Koruma dediği şey, benim seçim hakkımı elimden almak ve kızımı yıllarca babasız, annesiz bırakmaktı. Mektubu dosyaya koydum. Onu affetmek zorunda olmadığımı anladım. İnci, havaalanı buluşmasından önce bana küçük bir albüm hazırladı. İçine kayıp ilanlarının değil, Veda'yla güzel günlerimizin fotoğraflarını yerleştirdi. Bir sayfaya boş yer bıraktı. ‘Burası bundan sonrası için,’ dedi. Veda geldiğinde albümü beraber açtık. Sekiz yaşındaki yüzüne bakıp güldü, sonra boş sayfayı gördü. ‘Yeni fotoğrafımızı buraya koyalım,’ dedi. O anda yıllardır yalnızca kayboluşla ölçtüğüm zamanı yeniden düşünmeye başladım. Veda ülkeye geldiğinde ilk gün sürekli soru sormadım. Onun yorulmuş yüzünü gördüm, çay hazırladım ve pencerenin kenarındaki koltuğu gösterdim. Bir süre sessiz oturduk. Sonra çantasından küçük, yıpranmış bir toka çıkardı. ‘Bunu hep sakladım,’ dedi. Tokanın üzerindeki çiçeği tanıdım; Kahire'de pazardan almıştık. Bir nesnenin bunca yıl onunla kalmış olması içimi titretti. Tokayı geri uzattım. ‘Bu senin,’ dedim. ‘Sana ait olanları artık kimse senden alamamalı.’ Veda'yla kaybettiğimiz yılları bir anda geri alamadık. İlk aylar konuşarak, susarak, çocukluk fotoğraflarına bakarak geçti. Bana başka ülkedeki hayatını, sevdiği yemekleri, arkadaşlarını anlattı. Ben de ona yıllarca sakladığım doğum günü kartlarını gösterdim. Birbirimizi acele etmeden tanımaya söz verdik. Bir akşam yan yana otururken o eski bisikletin fotoğrafını açtım. ‘Bunu görünce seni bulacağımı anladım,’ dedim. Veda elimi tuttu. ‘Ben de annemin beni aramayı hiç bırakmadığını öğrendiğim gün eve dönmeye karar verdim.’ Geçmiş silinmedi. Ama artık onun gölgesinde yalnız değildik. Yirmi yıl sonra kızımın kayboluşuna verilen cevap, yeni hayatımızın ilk gerçek başlangıcı olmuştu.