Kocam araba kullanmayı öğrenmemi yasaklamıştı

Fotoğrafı gösterdim. 'Bu kim?' 'Benim oğlum, Ozan,' dedi Nehir. 'Vedat'ın da oğlu.' Duru'nun eli koluma uzandı. Oturmak zorunda kaldım. Kalbim sıkıştı, ama derin nefes aldım. 'Babanız olduğunu ne zamandır biliyor?' diye sordum. Nehir, Ozan'ın çocukluğundan beri bildiğini anlattı. Vedat yıllar önce onunla kısa bir ilişki yaşamış, çocuğun doğumundan sonra iki hayatı birbirinden saklayarak sürdürmüştü. 'Beni tanıyor muydunuz?' dedim. Nehir gözlerini yere indirdi. 'Evli olduğunu biliyordum. Sonradan ilişkinin bittiğini söyledi. Ama oğlunu görmeye gelmeyi sürdürdü. Sizin hâlâ birlikte yaşadığınızı geçen yıl öğrendim.' Bana inanması kolay olmayan açıklamalar yapıyordu. Onu hemen bağışlayamazdım. 'Bana niye haber vermediniz?' diye sordum. 'Ozan babasıyla kendi ilişkisini kaybetmekten korktu,' dedi. 'Ben de yanlış bir sessizliğe ortak oldum.' O anda kapı açıldı. İçeri giren genç, duvardaki fotoğraftaki Ozan'dı. Bizi görünce durdu. Nehir durumu açıkladı. Ozan başını eğdi. 'Babamın öldüğünü biliyorum,' dedi. 'Mezara gidemedim. Gelmemi istemeyeceğinizi düşündüm.' Ona bakarken öfkemin hedefinin bu genç olmadığını anladım. Ozan doğmayı seçmemişti. Benim üç çocuğum gibi o da babasına güvenmişti. 'Bunları konuşmak için zamana ihtiyacım var,' dedim. 'Ama varlığından dolayı senden hesap sormayacağım.' Duru direksiyona geçmemi teklif etti. 'İstersen ben sürerim,' dedi. Başımı iki yana salladım. 'Biraz duracağım, sonra sürerim.' Kırk yıl boyunca korkumun adı beceriksizlik olmuştu; Vedat bana hep böyle söylemişti. Oysa yolun kenarında beklemek, nefesimi düzene koymak ve ardından devam etmek de araba kullanmanın bir parçasıydı. O gün eve döndüğümüzde kamyoneti kendim park ettim. Gece yatak odasının dolabını açtım. Vedat'ın ütülü gömlekleri sıra sıra asılıydı. Birine dokunurken birlikte geçirdiğimiz güzel anları hatırladım: Çocukların doğumu, deniz kıyısında yaptığımız kısa tatil, hastalandığımda başımda beklediği günler. Bu anılar sahte değildi. Ama başka bir gerçeği gizlediği de artık açıktı. İnsan aynı kişiyi hem özleyip hem ona çok kızabiliyormuş. Bunu ilk kez o gece öğrendim. Sabah Duru'ya, 'Bana bildiğin şeyi söylemekten niye korktun?' diye sordum. 'Seni üzmek istemedim,' dedi. 'Baban da hep senin kaldıramayacağını söylerdi.' İşte o cümle içime işledi. Vedat hayattayken yalnızca beni değil, çocuklarımızın benim hakkımdaki düşüncesini de yönlendirmişti. 'Üzülürüm,' dedim. 'Ama gerçeği öğrenmeye dayanabilirim. Bundan sonra beni korumak için benden bir şey saklamayın.' Duru sarılıp söz verdi. Eve dönüş yolunda Duru konuşmadı. Bir kavşağın yanında durup ağladım. Kırk yıl boyunca yalnızca evimizi değil, evliliğimizin bütün hikâyesini de Vedat'ın çizdiği haritadan öğrenmiştim. Şimdi o haritada bilmediğim bir yol vardı. Ertesi hafta diğer iki çocuğum, Berke ve Selin'le de görüştüm. Hepsine olanları aynı masada anlattım. Berke öfkeyle kalkıp yürüdü. Selin, babasına ait eski fotoğraflara bakamayacağını söyledi. Duru ise 'Onu sevdiğin yıllar tamamen sahte değildi, anne,' dedi. Bu cümle doğru olabilirdi, ama hemen teselli etmedi. Bir avukattan miras ve soybağı konularında bilgi aldık. Ozan'ın da hakları olabileceğini öğrendik. Hiç kimsenin hakkı gizlenerek işlem yapılmaması için gerekli belgeleri toplamaya başladık. Ozan hukuki süreçte kimliğini ve bağını kanıtlamak istediğini belirtti. Bütün bunlar yorucuydu; ama artık gerçeğin üstünü örtmeye niyetim yoktu. Günler sonra kamyonetin torpido gözünde eski bir zarf buldum. Üzerine yalnızca adım yazılmıştı. İçinden Vedat'ın el yazısıyla birkaç sayfa çıktı. Benden özür diliyor, anlatamadığı gerçeğin ağırlığını kabul ediyordu. Mektubu okurken ağladım. Fakat özür, yıllarca saklanmış bir çocuğun ve bizim yaşadığımız şaşkınlığın yerine geçmiyordu. Mektubu çocuklarıma da gösterdim. Sonra bir akşam Ozan'ı çaya davet ettim. Benim çocuklarımın da gelmek isteyip istemediklerine kendilerinin karar vermesini söyledim. Önce Duru geldi, ardından Selin. Berke hazır olmadığını belirtti; ona baskı yapmadık. Ozan kapıda mahcup bir gülümsemeyle dururken karşısında düşman değil, şaşkın bir aile buldu. Masaya dört fincan koydum. Konuşmalar ağır başladı. Ozan marangozluk yaptığını, eski kamyonetleri sevdiğini anlattı. Vedat'ın ona küçükken aynı çizgi romanları okuduğunu öğrenince gülümsedim. Bir babanın farklı çocuklarına aynı hikâyeleri anlatabilmesi, insanı hem yaralıyor hem tuhaf biçimde yakınlaştırıyordu. Aylar geçti. Miras işlemleri, hukuki değerlendirmeler ve zor konuşmalar sürdü. Nehir'le yakın arkadaş olmadık; ama birbirimizi suçlamadan iletişim kurmayı öğrendik. Berke de sonunda Ozan'la görüşmeye razı oldu. Hiçbirimizin bir günde aile olması gerekmiyordu. Ozan'la zaman içinde konuşabildiğimiz en kolay konu tamirat oldu. Kamyonetin silecekleri ses çıkarmaya başladığında ne yapmam gerektiğini anlattı. Bir gün birlikte tamirciye gittik. Ona hayatımın her ayrıntısını açmadım; o da benden hemen anne gibi davranmamı beklemedi. Birbirimizi tanımak için yeterli mesafeyi bulduk. Selin, Ozan'a çocukluk fotoğraflarımızı göstermek istedi. Albümü açınca hepimiz Vedat'ın gençliğindeki gülüşünü fark ettik. Berke başta o fotoğraflara bakmadı. Fakat birkaç ay sonra aile yemeğine geldi ve masadaki boş sandalyeyi Ozan'a gösterdi. Küçük ama anlamlı bir hareketti; hepimiz bunun ne kadar önemli olduğunu hemen anlamıştık. Artık kendi kararlarını veren dört yetişkin, aynı geçmişin farklı parçalarını öğreniyordu. Bir sabah tek başıma mezarlığa sürdüm. Vedat'ın mezarına çiçek bıraktım. 'Seni sevdim,' dedim. 'Ama artık hayatımı senin gizlediklerine göre yaşamayacağım.' Sonra ayağa kalkıp kamyonete geri döndüm. Navigasyonu açtım. Kayıtlı 'Ev' adresini silmedim; geçmişin var olduğunu inkâr etmek istemedim. Ama kendi adresimi yeni bir kayıt olarak ekledim. Adını 'Benim evim' koydum. Direksiyona geçip yolu seçtim. İlk kez nereye gittiğimi gerçekten artık ben biliyordum.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.