Kocam Batur'un elindeki telefon titriyordu
Kocam Batur'un elindeki telefon titriyordu. Yüzü kıpkırmızı olmuştu. Kapının önünde duruyor, sanki bütün apartmanı ayağa kaldırmak istercesine bana bakıyordu. 'Annem aradı! Herkes eşyalarını toplamak zorunda kalmış. Sen onları nasıl kapının önüne koyarsın?' Elimdeki kitabı kapattım. Oturduğum koltuktan kalkmadan sakinlikle cevap verdim. 'Kimseyi kapının önüne koymadım. Sadece senin önerini uyguladım.' 'Ne önerisi?' 'Beğenmiyorsam başka yerde kalabileceğimi söylemiştin. Ben de öyle yaptım.' Batur şaşkınlıkla etrafına baktı. Salonda ne bavul vardı ne de annesinin sürekli açık bıraktığı televizyonun sesi duyuluyordu. Ev yine eski düzenindeydi. 'Peki ailem neden gitti?' 'Çünkü burası benim kiraladığım daire, Batur. Ve ben artık burada kalmıyorum.' Masadaki dosyayı gösterdim. İçinde kira sözleşmemizin bir örneği ve dün gönderdiğim mesajın çıktısı bulunuyordu. Evlendiğimizde bu daireyi ben bulmuştum. Sözleşme yalnızca benim adıma düzenlenmişti. Kira ödemelerini de kendi hesabımdan yapıyordum. Batur ise faturaların bir bölümünü karşılıyordu. Dün yaşananlardan sonra ev sahibimizle konuşmuş, sözleşmeyi sonlandırmak istediğimi bildirmiştim. Ev sahibimiz yasal bildirim sürelerine uyularak ayrılabileceğimi, ancak anahtar teslimine kadar sözleşmeden doğan sorumluluklarımın devam edeceğini açıklamıştı. Bunun üzerine Batur'a ve ailesine yazılı bir mesaj göndermiştim. Evden ayrılma kararı aldığımı, daireyi boşaltma sürecini başlattığımı ve artık kalabalık misafir ağırlamayı kabul etmediğimi belirtmiştim. Kimsenin eşyasına dokunmamış, kilidi değiştirmemiştim. Kayınvalidem mesajı görünce önce beni aramıştı. 'Bizi korkutmaya mı çalışıyorsun?' diye sormuştu. 'Hayır, Ferhunde Hanım. Sadece kendi kararımdan haber veriyorum. Burada kalmaya devam etmek istiyorsanız Batur'la konuşup ev sahibiyle uygun bir düzenleme yapmanız gerekiyor.' 'Bir gelin böyle davranamaz!' 'Bir eş de karısına kendi evinden gitmesini söylememeli.'