ÜVEY BABAM, ANNEMİ KAYBETTİKTEN SONRA BENİ KENDİ KIZI GİBİ BÜYÜTTÜ
“Demek ki, babam seni buraya yolladı…” Bu sözleri duyar duymaz yerimde kaldım. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki, nefes almakta zorlandım. Kapıyı açan kadın, yıllardır yatak odamdaki duvarda asılı annemin fotoğrafına çarpıcı bir şekilde benziyordu. Aynı gözler, aynı gülüş, hatta sol kaşının hemen üzerindeki küçük iz bile tıpatıp aynıydı. “Sen… Sen kimsin?” diyerek fısıldadım. Kadının gözleri dolmuştu. “İçeri gel, Aslı. Seni nle paylaşmam gereken çok şey var.” Adımın nereden bilindiğini sormak üzereydim ki, arkasındaki duvarda asılı bir fotoğrafı fark ettim. Fotoğrafta genç bir Fikret, annem ve karşımdaki kadın birlikte gülümseyerek poz veriyordu. Bacaklarım titremeye başladı. “Annem nerede? Sen kimin nesisin?” Kadın derin bir nefes aldı. “Ben senin annesiyim, Aslı.” Bir an kulaklarımın uğulduğunu hissettim. Ardından istem dışı gülmeye başladım. Ama bu, sevinçten değil, duyduklarımın akıl almazlığından kaynaklanan gergin bir gülüştü. “Bu imkansız! Annem ben dört yaşındayken hayatını kaybetti!” Kadın sessizce başını eğdi. “Hayır, kızım. Ben ölmedim. Seni geride bırakmak zorunda kaldım.” Bu iki kelime, içimde yıllardır kapandığını düşündüğüm bir yarayı yeniden açtı. Beni terk etmişti! Tam otuz dört yıl boyunca annemin mezarına çiçekler bıraktım, doğum günlerimde fotoğrafına öpücük gönderdim, her Anneler Günü’nde onun yokluğuna ağladım. Ama şimdi karşımdaydı. Hem de babamın evine yalnızca birkaç sokak mesafedeydi. “Yani tüm bu yıllar boyunca buradaydın!” diye bağırdım. “Ben annesiz büyürken, sen bu evde mi yaşıyordun?” Kadın gözyaşlarını silerek kenara çekildi. “Lütfen önce beni dinle. Sonrasında istersen bir daha yüzümü görmek zorunda kalma.” İçeri girmeyi istemiyordum. Ama Fikret’in ölmeden önce söylediği sözler kulaklarımda çınlıyordu. “Benden nefret etmeye karar vermeden önce her şeyi duyacaksın.” Odaya girdim. Kadın kendisini tanıttı. Adı Gülseren’di. Çantasından eski bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta dört yaşındaki beni kucaklamıştı. Üzerimde çiçekli bir elbise vardı ve elimde hala tuttuğum oyuncak ayım duruyordu. Fotoğrafın arkasında annemin el yazısıyla birkaç cümle bulunuyordu. “Sevgili kızım Aslı, dördüncü doğum günün.” Artık hiçbir şüphem kalmamıştı. “Neden?” diye sordum. “Sadece nedenini söyle!” Gülseren, titreyen elleriyle eski bir kutuyu açtı. “Senin baban sanılan Fikret’le evlenmeden önce başka biriyle evliydim. Senin gerçek babanla…” Cümlenin devamını getirememişken kapının önünden bir araba sesi geldi. Gülseren birdenbire ayağa fırladı. Perdeleri aralayıp dışarı baktı. Yüzündeki korkuyu görünce içim ürperdi. “Ne oldu?” “Bilmiyorum. Yıllardır bu anın geleceğinden korkuyordum.” O anda kapı sert bir şekilde çalındı. Gülseren bana dönerek fısıldadı. “Aslı, mutfağa git ve lütfen sessiz ol!” Ama artık saklanmayı düşünmüyordum. Hayatım boyunca başkalarının benden gizlediği gerçeklerle var oldum. Kapıya yürüdüm ve kapıyı açtım. Karşımdaki altmışlı yaşlarında, uzun boylu bir adam duruyordu. Yüzüme dikkatlice baktıktan sonra şaşkınlıkla geri çekildi.