Kocam Oğlumuzu 18 Yaşında Evden Kovdu
Bavulun içinde, şeffaf bir dosyaya yerleştirilmiş hastane belgelerinin yanında küçük, pembe bir bebek beresi ve fotoğraflarla dolu eski bir zarf vardı. Fakat çığlık atmama neden olan bunların hiçbiri değildi. Dosyanın üzerinde duran fotoğrafta Orhan, hastane yatağında yatan genç bir kadının yanında duruyordu. Kollarında ise şu anda benim tuttuğum bebeğe benzeyen minicik bir çocuk vardı. Fotoğrafın arkasına tarih ve tek bir isim yazılmıştı: Orhan. “Bu ne demek?” diye fısıldadım. Batuhan ayağa kalkmaya çalışırken mutfak sandalyesine tutundu. Yüzünün rengi solmuştu. Ona oturmasını söyledim. Bebeği, kolumla başını destekleyerek dikkatlice tutuyordum. “Önce şunu bilmeni istiyorum,” dedi. “Bu çocuk benim değil. Ama onu getirebileceğim başka bir yer kalmadı.” “Hastanedeki kadın kim?” “Adı bu hikâyede yazılı olmayan biri, anne. Ben ona söz verdim. Onun yaşadıklarını izni olmadan kimseye anlatmayacağım. Ama senin bilmen gerekenleri anlatmamı istedi.” Bir an durdu, sonra hastane dosyasını işaret etti.