O DÜĞÜNÜ ENGELLEMEK İÇİN ELİMDEN GELENİ YAPMAYA KARAR VERDİM

“Onunla evlenmesini önlemek için hiçbir şey yapmadan oturmayı düşünmüyorum.” Bu cümleyi kendime söylerken bile ne kadar tehlikeli bir noktaya geldiğimi fark etmiyordum. O akşam tedarikçi grubunu açtım. Çiçekçinin numarası, salonun oturma planı, fotoğrafçının programı önümdeydi. Bir mesajla düğün hazırlıklarını altüst edebileceğimi biliyordum. Parmağım ekranda beklerken Beste'den bir fotoğraf geldi. Çocukken ikimizin aynı bisiklete bindiği bir fotoğraftı. Altına, 'Düğün günü yanımda olacağın için çok şanslıyım,' yazmıştı. Fotoğraftaki iki kızdan biri hep diğerini koruyacağına söz vermişti. O kız bendim. Mesaj yazmayı bıraktım ama kıskançlığım geçmedi. Ertesi sabah çiçekçiye uğrayıp hazırlıkların durumunu sordum. Kadın alışılmışın dışında bir dikkatle yüzüme baktı. 'Alperen dün buradaydı. Değişiklik yapılırsa önce kendisiyle ve Beste Hanım'la görüşmemizi istedi,' dedi. Demek ki bana güvenmiyordu. Bunu bir hakaret gibi algıladım. Oysa verdiği cevapta açıkça bir sınır koymuştu; şimdi o sınırı aşmamdan korkuyordu. Öğleden sonra Beste beni kahveye çağırdı. Yanında Alperen de vardı. İkisi masanın karşısına oturunca kötü bir şey olacağını anladım. Beste'nin yüzünde kızgınlıktan çok yorgunluk vardı. 'Bana iş yerinden biriyle ilgili söylediklerin doğru mu?' diye sordu. 'Kimden duydun?' 'Bir arkadaş,' dedim. 'Adı ne?' Cevap vermedim. Alperen telefonunu masaya koydu. Benim ona attığım, ikimizi çift olarak düşünüp düşünmediğini sorduğum mesaj açıktı. Beste uzun süre ekrana baktı. 'Bu mesajı neden gönderdin?' diye sordu. Bir süre yalan söylemeye çalıştım. Düğün stresinden, yanlış anlaşılmış yakınlıktan söz ettim. Fakat Beste 'Beni korumak için mi yoksa onu benden almak için mi?' diye sorunca bütün bahanelerim sustu. 'Ona âşığım,' dedim. Sesim duyulmayacak kadar kısıktı. 'Bunu planlamadım. Ama doğru.' Beste gözlerini kapattı. Alperen elini uzatıp onun elini tuttu. Benimle konuşurken bile eli Beste'nin elindeydi.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.