Sonunda benden ne istediğini açıkladığında donakaldım
‘Benden istediğiniz şey ne?’ diye sordum yeniden. ‘Bu gece annene beraber gidelim. Ama önce beni dinle. Ona yıllarca yanlış yapılmış olabilir. Bunu ikinci bir yanlışla düzeltmek istemiyorum.’ Ona yaşlı bir kadını gece vakti annemin kapısına götürmenin doğru olmadığını söyledim. Fikriye, doktordan ertesi sabah için randevu aldığını, benimle konuşmadan hiçbir adım atmak istemediğini açıkladı. Tehdit ettiği işim konusuna gelince başını eğdi. ‘Seni kaybetmekten korktum. Bunun için seni korkutmaya hakkım yoktu. Özür dilerim.’ ‘İşimle ilgili hiçbir baskıyı kabul etmem,’ dedim. ‘Yarın şirketten ayrılsam bile anneme gerçeği söyleme kararını ben vereceğim.’ Fikriye bunu kabul etti. Kutuyu bana emanet etmek istedi, fakat önce fotoğraf ve belgelerin kopyalarını çıkarmayı önerdim. Gece yarısına doğru otelden ayrıldım. Eve vardığımda uykum kaçmıştı. Aile albümlerini düşündüm. Annem çocukluğundaki dedesinden söz ederken hep gözlerini kaçırırdı. Ertesi sabah annemin evine gittim. Mutfakta çay demlerken ona eski fotoğrafı gösterdim. Çay kaşığı elinden düştü. Fotoğrafı uzun uzun inceledi; yüzü soldu. ‘Bunu nereden buldun?’ ‘Fikriye Hanım verdi.’ Annem sandalyeye oturdu. ‘Demek sonunda öğrenmiş,’ dedi. İlk kez bana ailesinin gizlediği öyküyü anlattı. Dedem, çocukluğunda kendi annesinden koparıldığını otuzlu yaşlarında öğrenmişti. Onu büyüten ailesine nankörlük etmek istemediği için geçmişini araştırmamıştı. Ölmeden birkaç ay önce anneme, ‘Bir gün gerçek annem gelirse kapıyı kapatma,’ demişti. Annemin gözleri doldu. ‘Ama ben onu aramaya korktum. Beni suçlayacağını sandım.’ ‘O da senden korkmuş,’ dedim. Öğleden sonra Fikriye ile annemi tarafsız bir yerde buluşturduk. Konuşmalarını bölmedim. Fikriye, dedemin çocukluk fotoğrafını görünce ağladı. Annem onun önüne küçük bir kutu koydu. İçinde dedemin gençlik mektupları, askerlik fotoğrafı ve son doğum gününde çekilmiş bir resmi vardı. Fikriye resimlere tek tek dokundu. ‘Bu gülüş babasının aynısı,’ diye fısıldadı. Sonra anneme dönüp, ‘Senden bir şey isteyebilir miyim?’ dedi. Annem biraz gerildi. ‘Beni onun mezarına götürür müsün?’ O hafta sonu üçümüz mezarlığa gittik. Fikriye, mezar taşının önüne beyaz karanfiller bıraktı. Çok konuşmadı. Yalnızca, ‘Seni terk etmedim. Terk ettiğimi sanmamı sağladılar,’ dedi. Annem omzuna elini koydu. İkisi de uzun süre sessiz kaldı. Dönüşte Fikriye şirketin hisselerini bana bırakacağını söyledi. Teklif beni rahatsız etti. ‘Bu hikâyenin karşılığı para olamaz,’ dedim. ‘Benim ailem zaten var.’ Yaşlı kadın, kendisine bir şey borçlu olmadığımı kabul etti. Yine de geçmişteki usulsüzlükleri belgelemek, ailesinin izini kayda geçirmek ve ihtiyaç sahibi çocuklara destek olacak bir vakıf kurmak istediğini söyledi. Ona önce bir hukukçuya danışmasını, vakfın bağımsız yönetilmesini önerdim. Annem de fikri destekledi. Fikriye'nin kayıp oğlunu geri getiremeyeceğimizi biliyorduk. Fakat yaşadıklarının unutulmasını önleyebilirdik. Aradan birkaç ay geçti. DNA incelemesi ve arşiv araştırması aile bağını doğruladı. Fikriye kendisine zor gelen günlerde annemi aramaya başladı. Annem ona babasının sevdiği yemekleri, en sık söylediği şarkıları anlatıyordu. Ben de bazen sofralarına katılıyordum. Konuşmalarımızda şirketten çok geçmişin eksik kalmış küçük ayrıntıları vardı. Bir akşam Fikriye bana aynı kadife kutuyu uzattı. Bu kez içinde anahtardan başka bir şey yoktu. ‘Kimin neyi sakladığını bulmak için başladım,’ dedi. ‘Meğer kapıyı açacak şey anahtar değil, birbirimize gerçeği söylemekmiş.’ Kutuyu geri verdim. ‘Bu sizin hikâyeniz. Artık saklamanıza gerek yok.’ O gece 407 numaralı odada hissettiğim korkunun yerini bambaşka bir duygu almıştı. Fikriye için altmış yıllık bekleyiş, kaybettiği oğlunu geri getirmemişti. Ama onun çocuklarını ve torununu tanımasına, annemin de geçmişindeki sessizliği bitirmesine imkân vermişti. Hepimiz en sonunda bir gerçeği kabul ettik: Geç kalınmış bir buluşma, yine de yeni bir başlangıç olabilir. İlk ortak aile yemeğimizde Fikriye eski alışkanlığıyla masadaki herkese ne yapması gerektiğini söylemeye başladı. Annem bir an gerildi. Ben de ona, ‘Burada patron değilsiniz,’ diye takıldım. Önce şaşırdı, sonra içtenlikle güldü. Yılların yalnızlığı insanı hem sertleştirmiş hem de incinmekten korkar hâle getirmişti. O günden sonra sohbetlerimiz daha kolaylaştı. Bir defasında Fikriye dedemin çocukken sevdiği bir oyuncağı sordu. Annem eski sandığı açıp tahta bir arabayı çıkardı. Fikriye onu görünce uzun süre konuşamadı. Nesnenin pahalı ya da değerli olması önemli değildi; hiç tanıyamadığı bir çocuğun günlük yaşamından kalan küçük bir işaretti. Onu ellerinde çevirirken bu kez geçmişi geri istemiyordu. Yalnızca geçmişin gerçek olduğunu hissetmeye çalışıyordu. Ben de öğrendiğim gerçeğin beni nasıl değiştirdiğini düşünüyordum. Aile geçmişini yalnızca soyadı ve nüfus kâğıdıyla ölçmemeyi öğrendim. Beni büyüten insanların emeği kaybolmamıştı. Yeni bulduğumuz akrabalık, eski sevgileri silmek zorunda değildi. Annem için bu özellikle önemliydi; hem kendisini yetiştiren dedesinin hatırasına hem de onun öz annesine yer açabilmişti. Bir gün Fikriye iş yerinde beni odasına çağırdı. Bu kez gündüzdü, kapı açıktı. ‘Bir daha seni korkutarak hiçbir yere çağırmayacağım,’ dedi. ‘Bundan sonra konuşmak istediğimde önce uygun olup olmadığını soracağım.’ Ben de gülümseyip, ‘Böyle çok daha iyi,’ dedim.