Tek sebebi artık ondan üç kat fazla kazanmam
Ertesi sabah yola çıktım. İlk iki gün eğitim yoğun geçti. Akşamları çocuklarla görüntülü konuştum. Küçük kızım, anneannesinde yaptığı resmi gösterdi; oğlum matematik sınavından aldığı yüksek notu anlattı. İlk kez bir iş gezisindeyken onların güvende olduğunu bilerek nefes alabildim. Üçüncü gün annem aradı. ‘Barlas bugün okula gidip çocukları benden almaya çalışmış. Sonra görevliye senin onları kendisinden kaçırdığını söylemiş.’ Kalbim hızlandı. ‘Çocuklar nerede?’ ‘Yanımdalar. Okulla görüştük. Bağırıp çağırmasına izin vermediler.’ Hemen okul müdürünü aradım. Velayetle ilgili herhangi bir karar olmadığı için babalarının çocuklarla görüşmesine engel olamayacağımı biliyordum. Ama okulda bağırmasının, çocukları korkutmasının ve kararlaştırılan teslim düzenini bozmasının kayda geçirilmesini istedim. Ardından Barlas'ı aradım. ‘Bunu niye yaptın?’ ‘Çocuklarımın nerede olduğuna karar vermek için senden izin alacak değilim.’ ‘Kendi çocuklarının yanında kavga çıkararak beni cezalandıramazsın. Konuşmak istiyorsan çocuklar olmadan konuşacağız.’ Telefonu kapattı. Birkaç dakika sonra ‘Bu evlilik burada biter,’ mesajı geldi. Elim titredi. Bir zamanlar o cümleyi duymaktan öylesine korkardım ki her tartışmada geri adım atardım. O gün korku yine geldi, ama beni yönetmesine izin vermedim. İş arkadaşımın önerdiği aile hukuku avukatından görüşme aldım. Eğitim bittiğinde eve döndüm. Çocukların eşyalarıyla ilgili düzeni değiştirmeden önce Barlas'la konuşmak istedim. Salonda oturuyordu; mutfak masasına yeni otomobil aksesuarlarının faturalarını yaymıştı. ‘Senin yüzünden ailem dağılıyor,’ dedi. ‘Hayır. Bir işi yapmamın çocuklarıma zarar verdiğine karar verdin. Sonra onları okulda zor durumda bıraktın. İş yerimi arayıp kariyerimi tehlikeye attın. Bunları ben yapmadım.’ ‘Sen zaten artık bana ihtiyaç duymuyorsun.’ ‘Evlilik, birinin diğerine muhtaç olması demek değil.’ İlk kez bu sözün ardından sessizlik oldu. Barlas hemen özür dilemedi. Aksine birkaç gün kızgın dolaştı. Ben de boşanmaya karar vermeden önce aile danışmanlığı önerdim; çocukların yanında bir daha tartışılmaması ve okul teslim planına uyulması şartını koydum. İlk görüşmeye gelmedi. İkincisinde danışmanın karşısında bile ‘Kadın benden çok kazanıyor, komik duruma düşüyorum,’ dedi. Danışman ‘Peki çocukların ihtiyacı ne?’ diye sorunca uzun süre sustu. Üçüncü görüşmeden sonra kendisi devam etmek istemediğini söyledi. ‘Ben değişmeyeceğim,’ dedi. Ben de kararımı verdim. Avukatımla yasal süreci başlattım, çocuklar için geçici bakım ve görüşme düzeninin belirlenmesini istedim. Ev giderlerinin kayıtlarını sundum. Otomobil taksitiyle ilgili sorumlulukları da sözleşmeye göre ayrı ayrı değerlendirdik. Kimsenin yalnızca daha yüksek maaş aldığı için ötekinin bütün borçlarını üstlenmesi gerektiğini varsaymadım. Aylar kolay geçmedi. Çocuklar neden iki ev olacağını sorduğunda birbirimizi kötülemeden, sevginin onlara karşı değişmediğini anlattık. Barlas önce randevuları unuttu; zamanla çocuklarla geçireceği günleri takvimine yazmaya başladı. Bu değişim evliliğimizi kurtarmadı, ama onların babasıyla ilişkisinin daha düzenli olmasını sağladı. Yeni işimdeki ilk büyük projeyi tamamladığım gün küçük kızım kâğıttan bir madalya yaptı. Üzerine ‘Annem sözünü tuttu’ yazmıştı. Oğlum da ‘Artık okul çıkışında kimin geleceğini hep biliyorum,’ dedi. Boşanma sürecinin ilk haftalarında en büyük güçlüğü dışarıdan gelen yorumlar yarattı. Bazı akrabalar ‘İyi kazanan kadın evini unutur,’ dedi. Kimileri de Barlas'ın yaşadıklarını gurur meselesi olarak anlattı. Onlara tek tek cevap vermedim. Çocukların dersleri, sağlığı, arkadaşları ve kendi mesleğim hakkında konuşmak dışında tartışmaya girmemeye karar verdim. Annem bir gün ‘Böyle konuşanları dinleme,’ dedi. ‘Sen zaten yıllardır hem çalışıp hem evin bütün işlerini yaptın.’ Çocukların okulunda rehber öğretmenle görüştüm. Ayrılığın onları kaygılandırabileceğini, öğretmenlerin davranış değişikliklerini bana haber vermesini istedim. Küçük kızım bir gün kendi suçu yüzünden ayrıldığımızı söyledi. O akşam ikisini yanıma oturtup bunu açıkça reddettim. ‘Yetişkinlerin anlaşamadığı meselelerden çocuklar sorumlu değildir,’ dedim. ‘Siz hiçbir şeyi düzeltmek zorunda değilsiniz.’ Oğlumun o gün rahat bir uyku uyuduğunu görünce doğru şeyi söylediğimi anladım. Barlas bir süre sonra eski evdeki eşyaların paylaşımını konuşmak istedi. Bütün konuları çocukların olmadığı saatlerde ele aldık. Ev eşyalarının, banka hesaplarının ve arabanın durumunu avukatların yardımıyla belirledik. Ayrı yaşama kararını bir intikama çevirmemek için kendimi özellikle zorladım. Çünkü haklı olmak, her tartışmayı kazanmak anlamına gelmiyordu. Çocukların gözü önünde saygılı davranmak bazen daha büyük bir başarıydı. Bir akşam Barlas kapıya gelip sessizce ‘O zaman seni küçümsediğimi düşünmüyordum,’ dedi. ‘Sadece kendimi başarısız hissediyordum.’ Ona dinlediğimi söyledim. ‘Başarısız hissetmen benim başarımı küçültmeni haklı çıkarmaz,’ diye ekledim. Başını eğdi. ‘Biliyorum,’ dedi. Özrü duymak geçmişi silmedi; ama çocukların babasının bir şeyleri anlamaya başladığını görmek umut vericiydi. Yeni işimde bir ekip toplantısını yönettiğimde geçmişte insanlardan izin bekleyen hâlimi hatırladım. Sunumu bitirince telefonuma iki küçük mesaj geldi. Oğlum ‘Anne bugün okul takımına seçildim’ yazmıştı. Kızımın mesajıysa yalnızca bir kalp resmiydi. İkisine de cevap verdim. O an işimle ailem arasında seçim yapmak zorunda olmadığımı, sevdiğim iki ayrı hayat alanını düzenleyebildiğimi hissettim. O an en önemli başarımın yalnız maaşım olmadığını anladım. Çocuklarıma verilen sözlerin tutulduğu bir düzen kurmuştum. Barlas'la evliliğimiz sona erdi; anne babalığımız ise farklı evlerde, açık sorumluluklarla sürdü. Ben artık işimi sevdiğim için özür dilemiyordum. Çocuklarımın yanında olmak için de kendimden vazgeçmem gerekmiyordu.