Uçakta Kocamın Fısıldadığı Korkunç Söz

Ne hazırlıyordunuz?’ ‘Evlilik yıl dönümünüz için hepimizin buluşacağı küçük bir tatil. Aynı otelde rezervasyon yaptırdık. Ama babam geçen ay bana, burada bir ev bakmaya başladığını söylemişti. Senin kabul etmeyeceğini düşündüğünü de duydum. Ona önce seninle konuşması gerektiğini söyledim.’ O an aylar önce kulak misafiri olduğum cümlenin anlamını kavradım. Erkut benden gizli başka bir ülkede ev aramıştı. Çocuklarım tatil sürprizine yardım etmiş, ama asıl planı öğrenince endişelenmişlerdi. Hepsi birbirinin suskunluğunu yanlış yorumlamıştı. Erkut'a döndüm. ‘Ev meselesi doğru mu?’ Ceketinin cebinden katlanmış birkaç belge çıkardı. Denize yakın küçük bir ev için kapora yatırmıştı. Üstelik dönüş bileti almamıştı. ‘Emekli maaşlarımız burada daha rahat geçer,’ dedi. ‘Kalabalıktan uzak, sadece ikimiz. Çocuklar zaten kendi hayatlarını kurdu. Zamanla alışırız.’ ‘Peki onlara bir daha kavuşamayacağımı neden söyledin?’ Uzun süre sustu. Sonra başını eğdi. ‘Geri dönmek istememeni sağlamak için. Burada hayatımıza yeniden başlayacağımızı kabul edersen onların peşinden gitmeyeceğini düşündüm.’ Bunu söylerken kendi sesinden utanıyor gibiydi. Ama utanç, yaptığı şeyi küçültmüyordu. ‘Beni sevdiğin için mi geldin buraya, yoksa seçim yapma hakkımı elimden almak için mi?’ diye sordum. ‘Seni kaybetmek istemedim.’ ‘Beni kaybetmemek için beni çocuklarımdan uzaklaştırmaya çalıştın.’ Yanımızdan geçen insanlar bavullarını çekiştirirken ben yıllardır ilk kez ne istediğimi yüksek sesle söyledim. ‘Ben bu eve taşınmıyorum. Dönüş biletimi alacağım. Seninle konuşmak istiyorum, ama kararımı sen veremezsin.’ Erkut bir sandalyeye çöktü. Gözleri doldu. Yine de o an onu teselli etmek zorunda olmadığımı hissettim. Turgay, İnci ve Koray öğleden sonra havaalanına geldiler. Meğer üçü de çocuklarıyla birlikte yıldönümümüz için bir gün önce ulaşmıştı. Kızım beni görünce sarıldı; ben de onun omzuna başımı dayadım. Bütün yolculuk boyunca bastırdığım korku o sarılmada çözüldü. Koray babasına döndü. ‘Bize küçük bir sürprizden bahsettin. Annemizin hayatını değiştirecek bir taşınmadan değil.’ Erkut başını kaldıramadı. İnci ise bana dönüp kendi paylarına düşen yanlışı kabul etti. Son haftalarda kısa konuşmalarının nedeni sürprizi saklamaktı. Ama babalarının sık sık gizli telefon görüşmesi yapması onları da tedirgin etmişti. Hiçbiri benimle açıkça konuşmaya cesaret edememişti. Otelin lobisinde uzun bir aile toplantısı yaptık. Evin kaporasının aile birikimimizin ortak hesabından ödendiğini öğrendim. Erkut'un tek başına bu kararı vermesi beni ayrıca yaraladı. Turgay belgeleri dikkatle inceledi; cayma koşullarını öğrenmek için satıcıyla görüşmemiz gerektiğini söyledi. O güne kadar hiçbir şeye imza atmamaya karar verdim. Akşam yemeğine kadar Erkut'la yalnız kalmadım. Torunlarım bana doğum gününden kalma küçük bir fotoğraf albümü getirmişlerdi. Her sayfada birlikte geçirdiğimiz bir gün vardı: parkta dondurma yiyişimiz, mezuniyet törenleri, aile yemekleri. Erkut'un ‘bir daha göremeyeceksin’ sözü artık daha da acı geliyordu. Beni böylesi bir hayattan koparmak istemişti. Gece otel odasına geçtiğimizde ona ayrılmak istediğimi söyledim. Birbirimizden değil, o gece aynı odada kalmaktan. İnci'nin yanındaki boş odaya geçtim. Erkut ilk kez itiraz etmedi. Ertesi sabah kahvaltıda yanıma geldi. ‘Ben seni hep benimle aynı şeyi isteyen biri sandım,’ dedi. ‘Sonra son yıllarda senin çocuklarla daha çok vakit geçirdiğini gördüm. Kendime artık ihtiyacın kalmadığını düşündüm.’ ‘Beni yalnız bırakmaktan korktuğumu söyledin,’ dedim. ‘Oysa korkan sendin. Korktuğun için beni korkutma hakkın yok.’ Uzun uzun konuştuk. İkimiz de yaşlanmıştık; farklı şeyler istiyorduk. O sakin bir sahil kasabasında yaşama düşü kuruyordu. Ben ise torunlarımın büyümesini, hastalandıklarında yanlarında olmayı, kendi evimizin sokağında yürümeyi seviyordum. Bunlardan hiçbiri diğerinden daha değersiz değildi. Sorun, birimizin isteğinin ikimizin kararı gibi sunulmasıydı. Turgay bana yeni bir dönüş bileti alırken kiminle yaşayacağımı, ne yapacağımı sormadı. Yalnızca ne istediğimi sordu. Bu küçük farkın büyüklüğünü hissettim. Yıllarca çocuklarımızı büyütürken onların kendi kararlarını verebilecek insanlar olmalarını istemiştim. Şimdi onların bana aynı saygıyı göstermesi içimde bir şeyleri onardı. İnci, ‘Ne seçersen seç, arkamızdayız,’ dediğinde uzun zamandır ilk kez derin bir nefes alabildim. O tatili planlandığı gibi geçirmedik. Çocuklarla iki gün kaldım, sonra İnci'yle eve döndüm. Erkut satıcıyla görüşmek için birkaç gün daha kaldı. Kaporanın tamamını geri alamadı; kaybettiğimiz para canımızı sıktı. Ama paradan daha önemli olan şeyi anlamaya başlamıştı: Bir hayat, sahibinin rızası olmadan yeniden düzenlenemezdi. Eve dönünce ortak hesabımızı yeniden düzenledik. Büyük harcamalarda ikimizin onayı gerekecekti. Bir aile danışmanından görüşme aldık. Erkut da ev arama hayalinden vazgeçmedi; sadece bunun kendi hayali olduğunu, benim de ayrı bir karar verebileceğimi kabul etti. Dilerse kısa süreliğine orada kalabilirdi, ama beni götürmek için korkutucu cümlelere sığınamazdı. İlk görüşmeler kolay geçmedi. Kırgınlığımın üstünü elli iki yıllık alışkanlıkla örtemedim. Erkut da bazen savunmaya geçti. Fakat haftalar içinde ilk kez birbirimizin sözünü kesmeden konuşmayı öğrendik. Ben hemen eskisi gibi olacağıma söz vermedim. O da güvenimi geri kazanmasının zaman alacağını kabul etti. Bir pazar günü bütün çocuklar ve torunlar bizde toplandı. Sofrayı birlikte hazırladık. Erkut kahve fincanını masaya koyarken bir an durdu, bana baktı. ‘Gelecek yaz deniz kenarında bir hafta geçirmek ister misin?’ diye sordu. ‘Bir hafta olabilir,’ dedim. ‘Nereye gideceğimizi önceden söylersen.’ Çocuklar güldü. Erkut da gülümsedi, ama bu kez gözlerini kaçırmadı. O gün anladım ki elli iki yılın ardından bile bir insanı yeniden tanımak gerekebilir. Evliliğimizi sürdüreceksek bunun yolu korkuyla peşinden gitmem değil, yan yana yürümeyi ikimizin de özgürce seçmesiydi. Çocuklarım kapıdan çıkarken onlara sarıldım. Bir daha göremeyeceğimi sandığım yüzlere bakıp, hayatımın hiçbir bölümünü bundan sonra başkasının korkusuna teslim etmeyeceğime karar verdim.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.