ÜVEY BABAM, ANNEMİ KAYBETTİKTEN SONRA BENİ KENDİ KIZI GİBİ BÜYÜTTÜ
“Aslı?” “Sen kimsin?” Adam, Gülseren bize katılmadan önce yanıt vermedi. “Burada olma hakkın yok, Vahit!” Adamın yüzündeki şok ifadesi, hızla öfkeye dönüştü. “Fikret sözünü tutmadı, değil mi?” O an her şeyi kavramaya başladım. Bu adam benim gerçek babamdı. Fakat beni bekleyen asıl korkunç gerçek henüz açıklığa kavuşmamıştı. Vahit içeri girmeye çalışınca, Gülseren telefonu çıkarıp polisi arayacağını ifade etti. Adam bir an duraksadı, ardından bir şey söylemeden aracına binip oradan ayrıldı. Gülseren kapıyı kilitledikten sonra koltuğa oturdu. “Artık sana her şeyi anlatacağım.” Vahit ile evlendiği zaman henüz yirmi yaşında olduğunu söyledi. İlk başta mutlu olduklarını düşünse de, benim dünyaya gelmemden sonra Vahit’in borçları ve tehlikeli ilişkileri ortaya çıkmış. Bir gün Vahit, Gülseren’ın babasından kalma evi satmayı önerdi, böylece borçlarını ödeyebilirdi. Annem bunu kabul etmeyince tehditler başlamış. Sonunda beni de alıp kaçmaya karar vermiş. Fakat Vahit, bu planı öğrenmiş. “Seninle ilgili belgeleri imzalatsadığı gün hayatımın en korkunç günüydü,” diye ekledi Gülseren. “Neden polisi aramadın?” “Arama yaptım. Ancak tehditlerini kanıtlama imkânım yoktu. Ayrıca, seni elimden almak için mahkemeye başvurmuştu.” Tam o zaman Fikret onların hayatına dâhil oldu. Fikret, annemin çocukluk arkadaşıydı. Anneme ve bana güvenli bir yaşam sunmaya arzu etti. Annem boşandığında onunla birlikte oldu. Ancak Vahit, peşlerini bırakmadı. Bir gece araçlarının fren hortumlarına zarar verildi. Fikret kazadan hafif yaralarla kurtulurken, annem ağır şekilde yaralandı. “Öldüğümü düşündüğünüz olay o kazayla ilgiliydi,” dedi Gülseren. Şaşkınlıkla yüzüne baktım. “Yani gerçekten de ölüme çok yaklaşmış mıydın?” Başını onaylarcasına salladı. “Haftalarca yoğun bakımda kaldım. Uyandığımda Vahit’in tehditleri hala sürüyordu. Fikret, seni korumak için çok ciddi bir karar aldı.” Annemin öldüğünü belirtmişlerdi. Bu sayede, Vahit’in peşimi bırakmasını ummuşlardı. Fakat anlamadığım bir durum vardı. “İyileştikten sonra neden geri dönmedin?” Gülseren’in gözleri doldu. “Fikret, seni bırakmak istemediği için değil, Vahit’in seni bulmasından korktuğu için benden uzak durmamı istedi. Ben de endişelendim. Sonra aylar yıllara dönüştü.” Bu yanıt beni rahatlatmadı. “Ben büyüdüm anne! Üniversitede okudum, evlendim, çocuk sahibi oldum. O zaman neden gelmedin?” Gülseren, başını ellerinin arasına aldı. “Senden af dilemediğimi bilmeni istiyorum. Korkaklık yaptım. Seni kaybetmekten korkarken, hayatının birçok yönünü kaçırdım.” Tam o sırada telefonum çaldı. Arayan hastaneydi. Fikret, birkaç dakika önce hayatını kaybetmişti. Telefon elimden düştü. Yere oturduğumda Gülseren yanıma geldi ama sarılmasına izin vermedim. “Babam öldü,” dedim. “Ve ben onun son anlarını burada geçirdim.” Gülseren, ağlayarak mutfağa yöneldi. Birkaç dakika sonra elinde kalın bir zarfla geri döndü. “Fikret, bunu sana vermemi istedi.” Zarfın üzerinde babamın el yazısıyla ismim yazılıydı. Titreyen elimle açtım. İçinden bir mektup ve eski bir banka hesap cüzdanı çıktı. Mektubu okumaya başladım. “Canım kızım Aslı, Bu satırları okuduğunda artık yanımda olmam. Öncelikle, senden özür dilemek isterim. Seni koruyorum zannederken annesiz büyümene neden oldum. Başlangıçta bunun geçici olacağını düşünmüştüm. Ancak zaman geçtikçe gerçeği söylemek zorlaştı. Seni kaybetme korkusuyla, anneni arana engel oldum. Bunun hiçbir gerekçesi yok. Bana baba dediğin her an, dünyanın en mutlu insanı olmuştum. Ama şimdi anlıyorum ki gerçek sevgi, sevdiğimiz kişinin hayatıyla ilgili kararları onun yerine almak değildir. Sana gerçeği söylemek için geç kaldım. Beni affedebilirsen, çok mutlu olurum. Baban Fikret.” Gözyaşlarım mektubun üzerine damlamaya başladı. Hesap cüzdanını açtığımda daha da şaşırdım. Fikret, yıllar boyunca her ay düzenli olarak para yatırmıştı. Hesap benim adıma açılmıştı fakat açıklamalarda sürekli aynı ifadeler yer alıyordu. “Gülseren’in tedavi ve güvenlik masrafları.” Babam yalnızca beni değil, annemi de koruma görevine devam etmişti. Ancak mektubun en alt kısmında farklı bir mesaj bulunuyordu. “Vahit’in geçmişteki eylemleriyle alakalı belgeler avukatımın elinde. Artık endişelenmenize gerek yok.” Ertesi sabah babamın avukatıyla bir görüşme yaptım. Yıllar önceki olayla bağlantılı olarak gizlenen belgeleri ve yeni bulunan bir tanığın ifadesini yetkililere sunduk. Vahit ile ilgili yeniden inceleme başlatıldı. Artık korku içinde yaşamayacaktım. Fikret’in cenazesine annem de eşlik etti. Mezarının yanında saatlerce gözyaşı döktüm. Hem babama kızgındım hem de onu derin bir şekilde özlüyordum. Keşke gerçeği daha önce ifade edebilseydi. Keşke hepimiz bu kadar zamanı kaybetmeseydik. Cenaze töreninin ardından annem yanıma yaklaştı. “Bana bir fırsat tanır mısın?” diye sordu. Uzun bir süre yüzüne baktım. “Otuz dört yılı geri alamazsın. Ama torununu tanımak istersen pazar günü bize gelebilirsin.” Gülseren, gözyaşları içinde başını salladı. O pazar sabahı kızımla beraber mutfağa girdik. Fikret’in eski yemek tarifleri defterini açarak elmalı krep yaptık. Kapı çaldığında annem elinde küçük bir hediye paketiyle bekliyordu. Paketten yıllar önce kaybettiğimi düşündüğüm oyuncak ayım çıktı. Gözlerim yaşla doldu. Onu içeri çağırdım. Kızım, büyükbabasının fotoğrafını gösterip ona kim olduğunu sorduğunda tereddüt etmeden yanıt verdim. “Bu, beni büyüten ve bana sevginin ne olduğunu öğreten babam.” Çünkü o gün önemli bir gerçeği kavramıştım. Fikret’in yaptığı hataları unutmam gerekmiyordu. Annemi hemen affetme zorunluluğum da yoktu. Ancak geçmişte başkalarının verdikleri hatalı kararların, gelecekte sevdiklerimle yaşayacağım güzel anların elimden almasına izin vermeyecektim. Aylar sonra babamın mezarına gittiğimde yanımda annem ve kızım bulunuyordu. Mezar taşına küçük bir çiçek bıraktım ve fısıldadım: “Baba, sana verdiğim sözü tuttum. Herkesi dinledim. Ama artık kendi seçimlerimi kendim yapacağım.” Ardından kızımın elini tuttum. Babam bana hayatı boyunca birçok ders vermişti. Ancak en önemli dersi, vefatından sonra elime ulaştırdığı o mektup aracılığıyla öğrenmiştim. Sevgi, birini kaybetmemek için gerçeği gizlemek değil, gerçeğin acı olmasına rağmen onun yanında durabilmekti.