ÜVEY BABASI ÖĞRENİNCE ÇANTASINI ÇÖPE ATTI
Hastanenin önünden ayrılmadan önce Rıfat'ın eşi Nalan geldi. Ağlamaktan gözleri şişmişti. Toprak'ın önünde diz çöktü. ‘Sen olmasaydın ne yapardık bilmiyorum’ dedi. Toprak başını eğdi. ‘Sadece su götürdüm.’ ‘Bazen bir insanın ihtiyacı olan en büyük şey budur.’ Arabada oğlum sessizdi. Eve yaklaşırken sesi titredi. ‘Bülent çantamı attığımı öğrenirse...’ Aracı kenara çektim. ‘Çantanı sen atmadın. Ve kimse seni kulübede uyutamaz. Buna izin vermeyeceğim.’ İlk kez bana doğrudan baktı. ‘Ama ona söz verdim. Suyu almayacağım dedim.’ ‘Bir insanı kurtarmak için su götürmen yanlış değildi. Bunu gizlemek zorunda hissetmene neden olan şey yanlıştı.’ Eve geldiğimizde Bülent televizyonda kayıp haberlerini izliyordu. Bize bakmadan ‘Neredeydiniz?’ dedi. Ben ona ormanda yaşananları anlattım. Önce şaşırdı, sonra hemen savunmaya geçti. ‘Ben nereden bilebilirdim? Çocuk tek kelime söylemedi.’ ‘Çünkü senden korkuyor’ dedim. Bülent ayağa kalktı. ‘Onu disipline etmeye çalışıyorum.’ ‘Kitaplarını çöpe atıp odunlukta yatırmakla tehdit etmek disiplin değil. Bunu bir daha yaşamayacak.’ Bülent bir süre sustu. ‘Beni kötü baba ilan ettiniz’ dedi. ‘Baba olmak korku vermek değil, güven vermektir. Bu gece burada tartışmayacağız. Toprak'la ablamda kalacağız. Sonra konuşuruz.’ Önceden hazırladığım çantayı aldım. Bülent yolumuzu kesmedi. Ablamın evine giderken Toprak camdan dışarı baktı. Bir süre sonra elimi tuttu. Ertesi sabah okul müdüründen Toprak'ın ders kitaplarının yenilerini temin etmek için yardım istedim. Bülent'in tehdidini de açıkça anlattım. Okulun rehberlik servisi oğlumla görüşmeyi kabul etti. Ben de bir aile danışmanıyla randevu aldım. Bülent'e ilişkimizi sürdürebilmemiz için öfkesini ve tehditlerini ele alması gerektiğini söyledim. O ise ilk görüşmeyi reddetti. Bu ret, benim için bir karardı. Toprak'ın sürekli korkarak büyüyeceği eve geri dönmedim. Hukuki destek alıp ayrı yaşamaya başladık. İşten sonra oğlumla kitap okumak, akşam yemeğini kaygısızca yemek yeni düzenimizin küçük ama önemli parçaları oldu. Bir hafta sonra hastaneden haber geldi. Rıfat'ın ameliyatı başarılı geçmişti. İyileşmesi uzun sürecekti ama hayati tehlikeyi atlatmıştı. Bizi görmek istiyordu. Odaya girdiğimizde Rıfat'ın bacağı sabitlenmişti. Bizi görünce gülümsedi. ‘Benim küçük yol arkadaşım geldi’ dedi. Toprak yatak kenarındaki sandalyeye oturdu. ‘Bir daha ormanda tek başınıza yürümeyin’ diye uyardı. Rıfat güldü. ‘Söz. Sen de böyle bir durumla karşılaşırsan hemen bir büyüğe ve acil ekiplere haber vereceksin, tamam mı? Yardım etmek için kendini tehlikeye atmanı istemem.’ Toprak bu kez başını gururla salladı. ‘Tamam.’ Kasaba onun kahramanlığını konuştu. Okulda küçük bir teşekkür töreni düzenlendi. Ben sahnede oğluma bakarken düşündüm: Onun iyiliği ödülü hak ediyordu, ama asıl ihtiyacı madalya değildi. Bir yetişkinin kendisine inanmasıydı. O gecenin ardından Toprak'ın çantasına küçük bir kart koydum. Üzerinde acil durumda arayabileceği numaralar vardı. Okuldan ayrılacağı zaman önce bana ya da öğretmenine haber vermesini konuştuk. ‘Birisi yardım isterse onu bırakmak istemem’ dedi. ‘Bırakmanı söylemiyorum’ dedim. ‘Ama yetişkinleri çağırmak da yardımın bir parçası. Senin güvenliğin de önemli.’ Kasabadaki bazı insanlar haberi duyunca oğluma hediyeler getirmek istedi. Hepsini kabul etmedik. Toprak'ın yaptığı iyiliğin bir gösteriye dönüşmesini istemiyordum. Rıfat'ın ailesiyle sakin bir akşam çayı içmek çok daha anlamlıydı. Nalan, oğluna teşekkür etmek için bir resimli kitap seçmişti. İlk sayfasına, ‘Zor bir günde bir insanın sesini duyduğun için teşekkür ederiz’ yazmıştı. Toprak o kitabı başucuna koydu. Bir akşam Bülent aradı. Davranışından utandığını, danışmanlık görüşmesine gitmeye karar verdiğini söyledi. Ona destek almasının iyi olacağını ama bunun bizi hemen eski eve döndürmeyeceğini anlattım. Değişim tek bir özürden ibaret değildi. Oğlumun yeniden korkuyla yaşamamasını sağlamak için mesafemizi korumaya karar verdim. Toprak bu görüşmeyi sonradan duyunca sessizce yanıma sokuldu. ‘Sen kızgın olunca da beni seviyor musun?’ dedi. ‘Her zaman’ diye cevap verdim. ‘Bazen bir davranıştan hoşlanmayabilirim; bu, seni sevmeyi bıraktığım anlamına gelmez.’ O gece kendi yatağında huzurla uyudu. Okulun rehber öğretmeni de Toprak'ın bu deneyimden sonra kendini suçlu hissetmemesi için düzenli görüşmeler yapmayı sürdürdü. Törenden sonra Toprak yeni okul çantasını sırtına taktı. ‘Anne, yarın marketten su alacak mıyız?’ diye sordu. ‘Alacağız’ dedim. ‘Bu sefer evde içmek için.’ Gülüştük. Yolda kaldırıma çıkmış bir solucan gördü. Eğilip onu dikkatlice toprağa taşıdı. Acele ettirmedim. O küçücük hareket, oğlumun korkuya rağmen içindeki merhameti kaybetmediğini gösteriyordu. Benim görevim de bundan sonra o merhametin güven içinde büyümesini sağlamaktı.