Yedi yaşındayken öyle büyük bir öfkeyle ağlamıştım
Bütün mahalle benim kaprisimi öğrenmişti: Ben komşumla evlenmek istiyordum. On beş yıl sonra, üniversiteden yeni mezun olmuşken büyük bir şirkette iş görüşmesine girdim. Genel müdür beni görünce gülümsedi ve şöyle sordu: “Buraya iş başvurusu yapmaya mı geldin… yoksa genel müdürün eşi olmaya mı?” Toplantı odasına derin bir sessizlik çöktü. Yüzümdeki sıcaklığın boynumdan kulaklarıma kadar yayıldığını hissediyordum. Karşımda duran adam hâlâ gülümsüyordu. Kerem. On beş yıl sonra… Almeida Holding’in genel müdürü. Ve az önce, altı kişilik bir yönetim kurulu komitesinin önünde, çocukluğumun en utanç verici cümlesini tekrar etmişti. “Finans analisti pozisyonuna başvurmak için geldim,” diye cevap verdim. Birisi gülmesini gizlemek için öksürdü. Kerem başını hafifçe eğdi. “Öyleyse oradan başlayalım.” Yüzündeki ifade değişti. Alaycı gülümsemesi kayboldu. Yerini profesyonel bir ciddiyet aldı. “Mariana Costa, doğru mu?” “Evet, doğru.” Benim adım Mariana’ydı. Ve o an önemli bir şeyi anlamıştım. Kerem bana hâlâ mahallenin küçük kızıymışım gibi davranmak istiyorsa, buna yardımcı olmayacaktım. Sırtımı dikleştirdim. “Bitirme projem, işletme bütçelerindeki usulsüzlüklerin erken tespiti üzerineydi. Ayrıca on ay boyunca iç denetim departmanında staj yaptım.” Yöneticilerden biri özgeçmişimi yeniden inceledi. “Stajın sırasında yaklaşık yedi yüz bin Türk liralık bir tutarsızlık tespit ettiğini görüyorum.” “Tam olarak 684 bin lira.” Kerem gözlerini bana çevirdi. “Peki ne yaptın?” “Kimseyi suçlamadım.” “Neden?” “Çünkü bir anormallik, tek başına suçluluk anlamına gelmez.” Dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi. “Devam et.” “Ödeme onaylarını, sözleşmeleri ve işlem tarihlerini kontrol ettim. Sonunda şirket içinden birinin para çalmadığını, bir tedarikçinin aynı hizmet için mükerrer fatura düzenlediğini ortaya çıkardık.” İş görüşmesi kırk dakika daha sürdü. Kerem bir daha tek bir şaka bile yapmadı. Görüşme sona erdiğinde ayağa kalktım. “Zaman ayırdığınız için teşekkür ederim.” O da ayağa kalktı. “Mariana.” Durup ona baktım. “Buyurun, Sayın Almeida?” Bu hitap şeklim onu eğlendirmiş gibiydi. “Güzel cevap.” “Hangi soruya verdiğim cevap?” “İlk soruya.” Gözlerinin içine baktım. “O soru, iş görüşmesinin bir parçası değildi ki.” Ardından odadan çıktım. Asansöre bindiğimde bacaklarım titremeye başladı. Bunun sebebi, çocukluk aşkımın büyümüş hâline hâlâ âşık olmam değildi. Artık Kerem’in nasıl bir insana dönüştüğünü bile bilmiyordum. Titriyordum çünkü bu işe gerçekten ihtiyacım vardı. Ve birdenbire karşıma kocaman bir sorun çıkmıştı. Ben onu tanıyordum. O da beni tanıyordu. Üstelik şirketin genel müdürüydü. Aynı gün öğleden sonra e-postama bir mesaj geldi.