10 yaşındaki kızım, aç olduğu için sınıf arkadaşını eve getirdi
"Sen... Annemin fotoğraflarını yaktığı adamsın!" Kuzey’in bu sözleri üzerine kocam Tufan’ın yüzündeki bütün renk çekilmişti. Küçük çocuk cebinden eski, ikiye katlanmış bir fotoğraf çıkardığında Tufan dizlerinin üzerine çökmüş, gözyaşlarını tutamamıştı. Ben ise fotoğrafın arkasında yazan tarihi görünce olduğum yerde donakalmıştım. Çünkü o tarih, Tufan’la evlendiğimiz günden tam üç ay sonrasına aitti. Fotoğrafta kocam vardı. Yanında ise hayatımda hiç görmediğim genç bir kadın duruyordu. Kadının karnı belirgin şekilde şişmişti. Tufan bir elini onun omzuna koymuş, diğer eliyle karnını tutuyordu. Boğazım düğümlendi. "Tufan, bana hemen bu fotoğrafı açıkla!" Kocam başını kaldırmadı. Kuzey korkuyla İdil’in arkasına saklandı. Kızım arkadaşının elini tutmuş, ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. "Anne, neden bağırıyorsun?" diye sordu. Sesimi alçaltmaya çalıştım. "İdil, Kuzey’i mutfağa götür. Biraz daha kek yiyin." Çocuklar uzaklaşınca fotoğrafı kocamın önüne bıraktım. "Bu kadın kim?" Tufan uzun süre sustu. Sonunda titreyen bir sesle konuştu. "Adı Berna’ydı." "Kimdi Berna?" "Üniversiteden tanıdığım biriydi." "Üniversiteden tanıdığın biriyle neden evlendikten üç ay sonra böyle bir fotoğraf çektirdin?" Tufan gözlerini kapattı. "Çünkü o sırada hamileydi." Sanki biri göğsüme kocaman bir taş bırakmıştı. "Çocuk senden miydi?" Kocamın sessizliği cevaptan daha ağırdı. On iki yıllık evliliğimiz gözlerimin önünden geçti. Birlikte aldığımız ev, kızımızın doğumu, geçirdiğimiz zor günler, birbirimize verdiğimiz sözler... Hepsi bir anda anlamını kaybetmişti. "Senin bir oğlun mu var?" Tufan başını salladı. "Öyle olduğunu bilmiyordum." Sinirle güldüm. "Fotoğrafta kadının karnını tutuyorsun ama bilmiyordun, öyle mi?" "Zehra, lütfen beni dinle." "Dinliyorum!" Derin bir nefes aldı. "Berna’yla senden önce kısa bir ilişkimiz olmuştu. Ayrıldığımızda hamile olduğunu bilmiyordum. Seninle evlendikten birkaç ay sonra beni aradı. Çocuğun benden olduğunu söyledi." "Neden bana anlatmadın?" "Çünkü korktum. Seni kaybetmekten korktum." O an hissettiğim öfkeyi tarif edemem. "Korktuğun için bir çocuğu babasız mı bıraktın?" Tufan başını iki yana salladı. "Hayır! Berna benden para istedi. Çocuğun babasının başka biri olduğunu, sadece kendisine yardım etmemi istediğini söyledi. Sonra ortadan kayboldu."