14 yıldır büyüttüğüm kızımın mezuniyetinde
BÖLÜM 1 — Çekil şuradan Ali. Ben gerçek babamla fotoğraf çekilmek istiyorum. Bu sözler; kucaklaşmaların ve en iyi fotoğraf açısını yakalamaya çalışan ailelerin arasında, üniversitenin bahçesinin tam ortasında bir tokat gibi yankılandı. Leyla diplomasını iki eliyle sımsıkı tutuyordu. Sağında ise biyolojik babası Murat duruyordu; sanki hayatının her önemli anında yanındaymış gibi yüzünde gururlu bir gülümsemeyle.Ali donakaldı. Tam 14 yıldır Leyla’nın ona “baba” dediğini duymuştu. İlk kez 8 yaşındayken söylemişti. Murat, Kadıköy’deki ilkokulun yıl sonu gösterisine geleceğine söz vermiş ama asla gelmemişti. Leyla, üzerinde beyaz elbisesi ve gümüş rengi babetleriyle bir saatten fazla pencerenin kenarında oturup beklemişti. Babasının gelmeyeceğini anladığında ise henüz sadece annesinin hayat arkadaşı olan Ali’ye bakmış ve kısık bir sesle onunla gelmesini istemişti. O gece Ali’nin ayakkabılarının üzerine basarak dans etmiş ve farkında bile olmadan ona ilk kez “baba” demişti. O günden sonra Ali, hiçbir fotoğrafta yer almayan her anın içinde oldu: veli toplantıları, ateş nöbetleriyle geçen geceler, ilk kalp kırıklığı, direksiyon dersleri ve Leyla’nın gecenin bir yarısı arayıp okulu bırakmak istediğini söylediği o çaresiz an. Bir yıl sonra Ali, Leyla’nın annesi Emel ile evlendi. Hiçbir zaman Murat’ın yerini almaya çalışmadı. Küçük kız babası hakkında neden hiç kötü konuşmadığını sorduğunda, Ali hep aynı cevabı verirdi:Seni sevmek bir yarış değil. Yıllar sonra Leyla, İstanbul’da özel bir üniversiteyi kazandı. Okul ücreti o kadar yüksekti ki vazgeçmeyi düşündü ama Ali ona söz verdi; gerçekten okumak istiyorsa, para asla geleceğini belirleyen engel olmayacaktı. 3 yıl boyunca kayıt harcını, kitapları, yol masraflarını ve kiranın bir kısmını kuruşu kuruşuna ödedi. Sonra, tam son sınıfa başlamadan önce, Murat birdenbire yeniden ortaya çıktı. Bu kez lüks akşam yemekleri, pahalı hediyeler, hafta sonu tatilleri ve sosyal medyada paylaşılan boy boy fotoğraflarla gelmişti. Kendini “mezun olmaya hazırlanan kızının gururlu babası” olarak tanıtmaya başladı. Hayatının yarısını onun kendisini seçmesini bekleyerek geçiren Leyla ise bu dönüşe can havliyle sarıldı. Zamanla Leyla sınavlardan önce Ali’yi aramaz oldu, kısa bir süre sonra da ona “baba” demeyi tamamen bıraktı. Mezuniyet törenine 3 gün kala Ali, aile tribünü için ayrılan 2 kişilik davetiyede Emel ile Murat’ın isimlerinin yazdığını öğrendi. Yine de törene gitti. 11 sıra arkada tek başına oturdu ve elleri acıyana kadar onu alkışladı. Ardından fotoğraf çekilme anı geldi. Ali yanlarına yaklaştığında Leyla elini havaya kaldırdı. — Önce annem ve babamla çekilmek istiyorum. Ali neye uğradığını şaşırarak ona baktı. — Peki ya ben? Ben neyim? Leyla rahatsız bir tavırla derin bir iç çekti. — Üvey babamsın. Bugün burada bir tatsızlık çıkarma lütfen. Ve arkasından o sözleri ekledi: — Hem ayrıca, masraflarımı ödemiş olman seni hiçbir zaman benim babam yapmadı. Ali, 14 yıllık emeğin tek bir banka havalesine indirgendiğini hissetti. Elini ceketinin iç cebine daldırdı ve bir zarf çıkardı. — Haklısın. Leyla zarfa baktı. — O ne? — Üniversitenin son harç makbuzu. Henüz ödenmedi. Genç kız elini uzattı. Ali zarfı tekrar cebine koydu. — Sanırım bundan sonrasıyla senin gerçek baban ilgilenebilir. Murat’ın yüzündeki gülümseme bir anda donup kaldı. Ancak harç parası yalnızca başlangıçtı. Ali, Murat’ın neden tam da bu yıl ansızın geri döndüğünü anlamak için son 2 haftadır araştırma yapıyordu. Ve bu cevabın ardında, Leyla’nın varlığından bile haberdar olmadığı bir vasiyetname yatıyordu. BÖLÜM 2 Leyla, Ali’nin bir fotoğraf yüzünden intikam aldığını düşündü. — Ödeyeceğine söz vermiştin. Murat alaycı bir kahkaha attı. — Kızı cezalandırmak için harika bir yol doğrusu. Ali makbuzu ona doğru uzattı. — Mükemmel. O zaman sen öde. Murat makbuzu almadı. Rengi bembeyaz kesilen Emel, neler olduğunu sordu. Ali telefonunu çıkarıp bir ekran görüntüsü gösterdi. 6 ay önce vasiyetnamesini güncellemişti. Bir danışman, Murat’ın bir tanıdığının yanında, Leyla’nın maddi açıdan tamamen güvence altına alındığından bahsetmişti. Bu konuşmadan 3 hafta sonra Murat, Leyla’yı her gün aramaya başlamıştı. Ekran görüntüsü Murat’a ait bir mesajdı: “Leyla vasiyetnamede yer alıyorsa, bu ileride eline yüklü miktarda bir para geçeceği anlamına mı geliyor?” Leyla dönüp Murat’a baktı. — Bunun için mi geri döndün? — Başta sadece meraktı. Ama sonra seni gerçekten yeniden sevmeye başladım. Murat daha fazlasını söyleyemeden Leyla’nın telefonu titredi. Murat yanlışlıkla, başkasına göndereceği bir mesajı Leyla’ya atmıştı: “İşler sarpa sardı. Ali vasiyetname meselesini ona anlattı. Bunu düzeltmek için daha fazla vakit kaybetmeden önce Leyla’nın hâlâ mirası alıp almayacağını kesinleştirmem lazım.” Murat mesajı birkaç saniye sonra sildi. Ama artık çok geçti. Emel kızının elini sıktı. — Leyla, henüz bilmediğin bir şey daha var. Babanın senin için fedakârlık yaptığını sandığın o anların çoğunda… parayı ödeyen hep Ali’ydi.