18 yaşındaki oğlum, 5 yaşındaki kız kardeşini kurtarmak için
“Ve o anda anladım ki Baran'ın imkânsız görünen doğum günü mesajı, kapımın önünde beni bekleyen tek sır değildi.” Karşımda duran adamın gözlerine bakarken on üç yıl bir anda silindi. “Levent?” diyebildim. Çocuklarımın babası başını eğdi. Saçları bembeyaz olmuş, yüzü çökmüştü. Elindeki mavi paketi bana uzattı.“İdil'in doğum günü,” dedi. “Baran'a verdiğim sözü tutmaya geldim.” Öfkeyle pakete baktım. “Hangi söz? Oğlumuz ölürken telefonunu bile açmadın sen!” Levent cevap vermeden arkamda İdil'in sesini duydum. “Anne, kim geldi?” Kızım kapıya yaklaştı. Levent'i son gördüğünde beş yaşındaydı. Onu tanıması mümkün değildi ama yüzündeki şaşkınlık, karşısındaki yabancının sıradan biri olmadığını anladığını gösteriyordu. “Ben babanım,” dedi Levent. İdil'in yüzü kireç gibi oldu. “Benim babam, ağabeyim hastanedeyken ortadan kaybolan adam,” diye karşılık verdi. “Buraya ne için geldiniz?” Levent sanki bu sözleri hak ettiğini biliyordu. Başını kaldırmadı.“Elimde Baran'ın sana bıraktığı bir şey var. Ama önce annenin bilmesi gereken bir gerçek var.” Onu içeri almak istemiyordum. Yine de İdil'in gözleri paketteydi. On üç yıldır açılmayı bekleyen bir sırrı kapının önünde bırakamazdık. Salona geçtik. Şimal ve Ece, İdil'in isteğiyle mutfağa çekildiler. Levent koltuğa oturmadı; sanki evimizde oturmaya hakkı olmadığını biliyordu. “Zarftaki fotoğrafı sen mi çektin?” diye sordum. “Evet.” “Onu iş yerinde gizlice mi izliyordun?” “Bir kez gittim. Yaklaşmak için cesaret bulamadım. Baran'ın mektubunun doğru kişiye ulaşacağından emin olmak istedim.” “Bir daha kızımın haberi olmadan fotoğrafını çekmeyeceksin,” dedim. “Böyle bir hakkın yok.” Levent sessizce başını salladı. Ardından cebinden eski bir hastane ziyaretçi kartı çıkardı. Üzerinde on üç yıl önceki tarih vardı.Kartı görünce mideme bir taş oturdu. “Bu nasıl olur? Sen hastaneye gelmedin.” “Geldim,” dedi. “Ama yanınıza çıkamadım.” İdil ayağa fırladı. “Ağabeyim ölürken oradaydınız da yanına gitmediniz mi?” Levent'in sesi çatladı. “Ameliyattan bir gece önce Baran beni aradı. Numaramı yıllardır biliyormuş. Bana yalnızca, ‘Baba, yarın ameliyata gireceğim. Söylemek istediğim bir şey var,’ dedi.”