Ablam, altı aylık kızına göz kulak olmamı istedi
Yeğenimin Bacağındaki Makyajı Silince Gerçek Ortaya Çıktı.Çünkü dosyanın en üstünde, benim hiç görmediğim bir ifade tutanağının altında kendi imzam vardı. “Bu benim imzam değil!” diye bağırdım. Nevin Hanım gözlerini kâğıttan ayırmadı. “Bunu ayrıntılı biçimde araştıracağız, İdil Hanım. Ama önce sakin kalıp bana her şeyi anlatmanız gerekiyor.” Tutanak üç hafta önce düzenlenmiş görünüyordu. Sözde Masal'ı kucağımdan düşürdüğümü, olayı ablamdan gizlediğimi kabul etmişim. Altında adım, kimlik numaram ve bana benzeyen bir imza vardı. “Üç hafta önce Masal'a bakmadım bile,” dedim. “O gün iş yerindeydim. Kameralar vardır. Giriş kayıtları da.” Nevin Hanım ilk kez başını kaldırdı. “Bunları saklayın. Ve kimseyle tartışmaya girmeyin. Özellikle eniştenizle.” Tam o sırada koridordan Turgay'ın sesi yükseldi. “Bebeğimi görmek istiyorum! Kızımı bu kadın yaraladı!” Arkasında Şebnem vardı. Yüzü bembeyazdı. Gözlerimiz buluşunca başını eğdi. “Şebnem!” diye seslendim. “Bunu nasıl söyleyebilirsin?” Turgay aramıza girdi. “Yeterince zarar verdin. Bir de hesap mı soruyorsun?” Hastane güvenliği onu uzaklaştırırken ablamın dudaklarının kıpırdadığını gördüm. Hiç ses çıkarmadan iki kelime söyledi: “Çantaya bak.” O an ne demek istediğini anlayamadım. Fakat Masal'ın bez çantası hâlâ yanımdaydı.