55 Yıl Sonra Annemin Cenazesinde Ortaya Çıkan Sır
Kadın gözlerimi kaçırmadı. Aksine, benimle bakışları buluştuğunda dudakları hafifçe titredi. Sonra elini göğsüne götürdü. Parmaklarının arasında küçük, beyaz bir mendil vardı. O anda orgun sesi uzaklaştı. Papazın kürsüye çıktığını gördüm ama söylediklerini duyamıyordum. Kilisenin en arka sırasında oturan o yabancı kadından gözlerimi alamıyordum. Tören boyunca birkaç kez başımı çevirdim. Kadın her defasında oradaydı. Bazen annemin tabutuna, bazen bana bakıyordu. Son dua okunurken ayağa kalktı. Bir an kiliseden ayrılacağını düşündüm. Fakat koridora çıktı ve ağır adımlarla bulunduğum sıraya doğru yürümeye başladı. Yanıma geldiğinde ellerinin titrediğini fark ettim. 'Onay Hanım?' diye sordu. Başımı salladım. 'Benim adım Feray Rountree.' Soyadı duyduğum anda dizlerim boşaldı. Koltuğun kenarına tutundum. 'Rountree mi?' 'Evet. Tomris ve Rıfat Rountree'nin kızıyım.' Bir süre birbirimize baktık. Sonra kadın çantasından sararmış bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta, hasır bir beşiğin içinde uyuyan yeni doğmuş bir bebek vardı. Üzerinde uzun, açık pembe saten bir elbise bulunuyordu. Göğsü beyaz dantellerle işlenmişti. Elbiseyi hemen tanıdım. Annemin elleriyle diktiği, yıllar boyunca yalnızca hafızamda yaşattığım o küçücük elbiseydi. 'Bu fotoğrafı nereden buldunuz?' diye sordum. Feray yutkundu. 'Annemin eşyalarının arasından. Geçen yıl öldü. Babamı da yedi yıl önce kaybettik.'