Oğlum Mezuniyet Töreninde Beni Sırtında Sahneye Taşıdı
Ilgaz mikrofonu iki eliyle kavradı. Parmaklarının titrediğini görebiliyordum. Oğlumun bu kadar heyecanlandığını en son ortaokuldaki ilk tiyatro gösterisinde görmüştüm. O gün sahneye çıkmadan önce repliklerini unutacağından korkmuştu. Şimdi ise yüzünde korkudan çok daha farklı bir ifade vardı. Sanki yıllardır içinde taşıdığı ağır bir sırrı sonunda bırakmaya hazırlanıyordu. 'Öncelikle hepinizden özür dilemek istiyorum,' dedi. Salondaki birkaç öğretmen birbirine baktı. 'Çünkü anneme son bir yıldır bazı konularda doğruyu söylemedim.' İçim ürperdi. 'Ilgaz?' diye fısıldadım. Başını bana çevirdi. 'Korkma anne. Kötü bir şey yapmadım. Ama neden böyle davrandığımı anlatmadan önce size annemden bahsetmek istiyorum.' Mikrofonu biraz yükseltti. 'Ben on iki yaşındayken annem bir trafik kazası geçirdi. O günden sonra hayatımız değişti. Babam bizi terk ettiğinde annem hastanedeydi. Ben de onun yatağının yanında, ne olacağını bilmeden bekleyen bir çocuktum.' Salondaki sessizlik derinleşti. 'Annemin o gün bana söylediği bir cümle var. Hiç unutmadım.' Gözleri doldu. 'Bana, "Biz yine bir yolunu buluruz, yeter ki birbirimizi bırakmayalım," demişti.'