SADECE HESAP BAKİYEMİ ÖĞRENMEK İSTİYORUM
BÖLÜM 2: Jale ekrana bakarken dudakları titriyordu. “Eren Bey, bu hesap sıradan bir müşteri hesabı değil. Sistem özel bir yetki kodu gösteriyor.” Eren elini salladı. “Ne kadar özel olabilir? Kadının üzerindekilere baksana!” O sırada bankanın asansör kapısı açıldı. İçeriden altmış yaşlarına yaklaşmış, koyu renk takım elbiseli bir adam çıktı. Gürkan Tan. Bankanın yönetim kurulu başkan yardımcısıydı. “Burada neler oluyor?” diye sordu. Eren hemen yanına koştu. “Gürkan Bey, iyi ki geldiniz. Bu hanımefendi sahte bir kartla işlem yapmaya çalışıyor.” Gürkan bana baktı. Bir an durdu. Sonra gözleri doldu. “Nermin Öğretmenim?” Herkes şaşkınlıkla ona döndü. Gürkan yanıma gelerek iki elimi tuttu. “Öğretmenim! Sizi yıllardır görmemiştim. Nasılsınız?” Gülümsedim. “İyiyim Gürkan’cığım. Ama bugün burada biraz ilginç şeyler yaşadım.” Eren donakalmıştı. “Siz… birbirinizi tanıyor musunuz?” Gürkan ona sertçe baktı. “Tanıyor muyum? Bu kadın benim hayatımı değiştiren öğretmenim!” Salondaki sessizlik daha da derinleşti. “1980’lerde İstanbul’da yoksul bir mahallede büyüdüm,” dedi Gürkan. “Üniversiteye gidebileceğime kimse inanmıyordu. Nermin Öğretmen bana matematik öğretti, ders kitaplarımı aldı, sınav ücretlerime yardım etti.” Sonra Eren’e döndü. “Bugün bu koltukta oturabiliyorsam onun sayesindedir.” Eren konuşmaya çalıştı. “Ben bilmiyordum…” “Bilmek zorunda değildiniz,” dedi Gürkan. “Saygılı olmak zorundaydınız.” Ardından Jale’ye seslendi. “Hanımefendinin kimliğini doğrulayın ve istediği hesap bilgilerini gösterin.” Eren’e ise yalnızca şunu söyledi: “Sen benimle geliyorsun.” İkisi asansöre doğru yürürken Jale tabletini alıp yanıma oturdu. “Nermin Hanım, hesaplarınız açıldı.” “Güzel kızım,” dedim. “Bakiyemi öğrenebilir miyim?” Jale önce ekrana baktı. Sonra bana. “İsterseniz bunu özel görüşme odasında yapabiliriz.” Başımı salladım. “Hayır. Bana herkesin önünde güldüler. Şimdi hesabımın bana ait olduğunu da herkesin önünde öğrensinler.” Jale parmağını ekranda gezdirdi. Bir kez daha kontrol etti. Sonra nefesini tuttu. “Nermin Hanım… burada gördüğüm rakam doğruysa…”