KAYINPEDERİMİN EMEKLİ MAAŞI KARTINI 11 YIL ELİMDE TUTTUM
BÖLÜM 2 Noter, Hasan Baba’nın adına açılmış hesabın belgelerini masaya yaydı. Bu hesap, yıllar önce bir maden kazasının ardından kendisine ödenen tazminatla oluşturulmuştu. Para, emekli maaşından tamamen ayrı tutulmuştu. Ben şaşkınlıkla Murat’a baktım. “Babanın böyle bir parası olduğunu biliyor muydun?” “Hayır,” dedi. Ama gözlerini benden kaçırdı. Noter ikinci belgeyi çıkardı. “Hasan Bey bu hesaptan yıllar boyunca düzenli eğitim ödemeleri yapmış.” Önüme konulan dekontlarda bir isim vardı. Emre Yılmaz. Kardeşim. Nefesim kesildi. “Bu benim kardeşim,” dedim. “Bir yanlışlık olmalı.” Noter başını salladı. “Yanlışlık yok. Dört yıl boyunca kardeşinizin üniversite masraflarını karşılayan eğitim desteğinin gerçek kaynağı Hasan Bey’miş.” Masadaki kâğıtlara bakakaldım. Bizim yıllarca bir madenci yardım vakfından geldiğini sandığımız parayı, kayınpederim kendi hesabından ödemişti. Üstelik bunu Murat’la evlenmemden önce yapmaya başlamıştı. Aklıma Hasan Baba’nın balkonda otururken eski ayakkabılarını tamir ettiği günler geldi. Yeni bir palto almasını söylediğimde hep aynı cevabı verirdi: “Benimki daha idare eder kızım.” Ben onun cimri olduğunu düşünürdüm. Oysa bir başkasının geleceği için para biriktiriyormuş. Ama neden? Kardeşimle ne ilgisi vardı? Noter, zarfı eline aldı. “Hasan Bey, bu açıklamanın özellikle size okunmasını istemiş.” Murat aniden doğruldu. “Bunu burada okumak zorunda mıyız?” Kocasının sesindeki paniği duyan biri olarak ilk kez ona yabancı gözlerle baktım. “Sen ne biliyorsun, Murat?” Cevap vermedi. Noter zarfı açtı. İçinden birkaç sayfalık el yazısı bir mektup çıktı. İlk satır şöyleydi: “Sevgili gelinim, senin baban Cemal Yılmaz’ı ben tanıyordum.” Ellerim titremeye başladı. Noter okumayı sürdürdü. “1992 yılında aynı madende çalışıyorduk. O gün vardiya sorumlusu bendim. Yer altında metan gazı tehlikesi olduğunu biliyordum…”