BOŞANMADAN SONRA ELİMDE HİÇBİR ŞEY KALMAMIŞTI
Tarık'ın o eski çantanın içindekileri öğrenmesini neden bu kadar istemiyordu? Cevabı o gün yağmur altında annemlerin evine vardığımda öğrenmeye başladım. Annem kapıyı açtığında yüzümdeki ifadeyi görüp hiçbir şey sormadı. Beni içeri aldı, ıslanan montumu astı. Babam mutfaktan sandalye getirdi. Dokuz yıllık evliliğim bir bavula sığmıştı; elimde tuttuğum yıpranmış çanta ise bavuldan daha ağır geliyordu. 'Bu ne kızım?' diye sordu annem. 'Kayınpederim verdi,' dedim. 'Onun yanında açmamamı istedi.' Annem gözlerime baktı. 'Öyleyse burada aç. Biz yanındayız.' Tokayı çevirdim. Paslanmış metal zorlandı, sonra küçük bir çıtırtıyla açıldı. İçinde ince bir defter, eski bir anahtarlık, sararmış birkaç fotoğraf ve üzerinde adım yazılı bir zarf vardı. Zarfın köşesine Nizamettin kendi titrek yazısıyla not düşmüştü: 'Önce bunu oku.' Ellerim titreyerek kâğıdı çıkardım. Yazı her yerde aynı düzgünlükte değildi ama cümlelerin anlamı açıktı. 'Kızım,' diye başlıyordu, 'üç yıldır benim sesim oldun. Bugün senin de sesinin duyulmasını istiyorum. Bu çantada sana gizlice verilmiş bir servet yok. Ancak sana ait olduğunu bilmen gereken emek ve hakkın izleri var. Bunları yıllarca senden saklayan benim oğlumdu. Ben de zamanında sustum. Bunun için özür dilerim.'