Annem dedemle havuza asla yalnız gitmememizi söylerdi
BÖLÜM 3 — MARİ! Annemin sesiyle dedem sanki bir rüyadan uyandı. Bir an bile düşünmeden, üstündeki gömlek ve pantolonla suya atladı. Ama ondan önce Hasan bir ok gibi sudan fırlamış, Mari’yi koltuğunun altından yakalamıştı. Hepsi birkaç saniye sürdü, bana ise bir ömür gibi geldi. Mari havuz kenarına çıkarıldığında öksürüyor, gözleri kocaman açılmış bir halde etrafına bakıyordu. — Ben iyiyim, dedi hıçkırarak. Sadece biraz su yuttum. Annem koşarak yanımıza geldi, Mari’yi kollarına aldı. Sonra başını kaldırıp suyun içinde ayakta duran dedeme baktı. Islak giysileri üstüne yapışmış, yüzü kırışıklıklarla dolu bir çocuk gibiydi. — Baba, dedi annem titreyen bir sesle. Ben size ne demiştim? Dedem suyun içinden çıkamadı bile. Sadece başını eğdi. — Haklısın kızım, dedi. Ama bu sefer sana bir şey kanıtlamak istiyordum. Hasan araya girdi: — Bayan hanım, izin verin ben anlatayım. Ya da en iyisi babanız anlatsın. Havuz kenarındaki bir bankta oturduk. Dedem bir havlu sarındı, uzun süre ellerine baktı. Sonra konuşmaya başladı. — Sen dokuz yaşındayken, dedi anneme, seni bu havuza getirmiştim. Hatırlıyor musun? Annem gözlerini kapadı. — Hatırlıyorum. — Bir arkadaşım seslendi, ben bir an arkamı döndüm. Sadece bir an. Sen derin kısma kaydın. Dedem sesini zor çıkarıyordu. — Seni sudan çıkardım ama o gün ölümden döndüğünü biliyordum. O günden beri suya adım atmadım. Torunlarımı bile hep sığ yerde tuttum, çünkü o korku beni felç ediyordu. Annem şaşkınlıkla ona baktı. — Baba, ben seni hiçbir zaman suçlamadım. — Ama ben kendimi hiç affetmedim. Şimdi her şey yerine oturuyordu. Annemin kuralı dedemden korktuğu için değildi. Dedemin o havuzda donup kalmasından, bir daha aynı şeyin yaşanmasından korkuyordu. Çünkü o gün ona bir şey olduğunu, dedemin bir daha asla eskisi gibi olmadığını biliyordu. — Hasan’la bir yıldır gizlice görüşüyorum, dedi dedem. Suya yeniden girmeyi öğreniyorum. Kızlara derin suda yüzmeyi öğretmek istedim ki onlar asla seninle aynı şeyi yaşamasınlar. Sana da sürpriz yapmak istemiştim. Ama kendimi hazır sandım ve hata ettim. — Peki neden bize söz verdirdin? diye sordum. — Çünkü annenize ancak başarırsam anlatmak istiyordum. Başaramazsam, endişelenmesini istemiyordum. Annem birden gülmeye başladı, sonra ağladı, sonra tekrar güldü. Sarılıp dedemin ıslak omzuna yüzünü gömdü. — Baba, ben de bütün bu yıllar boyunca sana bir şey söylemedim. Sen kendini suçlarken ben de korkumu sana anlatamadım. Hasan gülümseyerek aramıza girdi: — İyi ki Ani mesaj atmış. Bazen insan tek başına başarmaya çalışmamalı. Annem bana döndü, saçlarımı okşadı. — Beni aradığın için teşekkür ederim, dedi. Doğru olanı yaptın. O günden sonra her cumartesi hepimiz birlikte havuza gittik. Annem sığ yerden başladı, dedem Hasan’ın gözetiminde derin suya adım adım yaklaştı. Mari ile ben ise yüzmeyi tam anlamıyla öğrendik. Dedem ilk kez derin suda tek başına birkaç kulaç attığında bütün havuz alkışladı, o ise utançla gülümsedi. Bugün düşündüğümde, bazı sırların sevgiden doğduğunu ama yine de insanları yalnız bıraktığını anlıyorum. Annem korkusunu, dedem suçluluğunu içine gömmüştü ve yıllarca birbirlerini korumaya çalışırken birbirlerinden uzaklaşmışlardı. Oysa bir cümle, “Korkuyorum” demek, hepsini çözebilirdi. Sevdiklerimizle konuşmak, onlara yük olmak değildir. Bazen en büyük cesaret, sessizliği bırakıp içimizdeki korkuyu paylaşmaktır.