Annemin Paltosunun Altındaki Korkunç Sır
Bu sözleri duyunca annem önce başını eğdi. Sonra elimi tuttu, paltosunun kolunu kaldırdı ve bileğindeki izleri gösterdi. ‘Beni oğlum bağladı,’ dedi. ‘Korkuyorum ama artık susmayacağım.’ Rıfat'ın yüzündeki ifade değişti. Bige araya girip izlerin düşmeye bağlı olduğunu söyledi. Sağlık görevlisi tartışmaya girmedi; annemi dikkatle sedyeye aldı. Polisler tarafları ayırıp ilk beyanları tutanağa geçirdi. Ben de annemin anlattıklarını ve çektiğim fotoğrafları soruşturmayı yürütecek görevlilere ilettim. Hastanede doktorlar yalnızca morlukları değil, ciddi sıvı kaybını ve yetersiz beslenme belirtilerini de değerlendirdi. Annem haftalardır öğünlerinin kısıtlandığını anlattı. Rıfat parasını istediğinde onu saatlerce odasına kilitliyor, Bige ise ilaçlarını geciktiriyordu. Bu iddiaların tamamı tıbbi kayıtlarla ve başka delillerle araştırılacaktı. O gece annemin yanında kalırken telefonum susmadı. Rıfat önce özür diledi, sonra beni aileyi parçalamakla suçladı. Son mesajında ‘Bizimle uğraşırsan pişman olursun,’ yazıyordu. Mesajları silmedim; ilgili makamlara verdim. Sabaha karşı annem çantasından buruşturulmuş küçük bir kâğıt çıkardı. Üzerinde bankanın adı ve bir tarih yazıyordu. ‘Yazlığı sattıkları gün,’ dedi. ‘Bana gözlüğümü vermediler. İmzaladığım belgenin ne olduğunu okuyamadım.’ ‘Bunu neden sakladın?’ ‘Bir gün biri bana inanır diye.’ İçim parçalandı. Yetmiş sekiz yaşındaki annem, kendi evinde kendisine inanılacak bir günün gelmesini beklemişti. Ertesi hafta başlatılan soruşturmada banka hareketleri incelendi. Annemin hesaplarından Rıfat'ın kontrolündeki bir şirkete yüklü tutarlar aktarılmıştı. Yazlığın devrine ilişkin belgelerde ise annemin imzasının bulunduğu, fakat işlemlerin yapıldığı gün zor kullanılıp kullanılmadığının ayrıca araştırılması gerektiği ortaya çıktı. Noterdeki kayıtlar, tanık ifadeleri ve güvenlik görüntüleri dosyaya eklendi. En beklenmedik yardım, annemin yıllardır komşusu olan Fikriye Hanım'dan geldi. Bir akşam kapımın önünde durmuş, elinde eski bir alışveriş fişi tutuyordu. ‘Annen birkaç kez benden ekmek istedi,’ dedi. ‘Rıfat'ın evde olmadığını kolluyordu. Bir gün de bileğinde ip vardı. Sorduğumda ağlayıp sustu.’ Fikriye Hanım gördüklerini resmi ifadesinde anlattı. Ardından annemin telefonunu kıran tartışmadan sonra evden yükselen çığlıkları duyan başka bir komşu da ifade verdi. İlk kez, annemin sesi yalnız kalmıyordu. Mahkeme, güvenliğinin sağlanması için gerekli tedbirleri değerlendirdi ve annemin Rıfat ile Bige'den uzak tutulmasını sağlayan kararlar verildi. Savcılık deliller doğrultusunda işlem yürüttü. Ben dosyanın kararlarına müdahale etmedim; kız evlat olarak annemin yanında kaldım. Bunun kolay olacağını sanmıştım. Oysa annem yeni evimde bile geceleri kapısını kilitliyor, biri mutfağa girince irkiliyordu. Bir sabah ona kahvaltı hazırlarken ekmek dilimlerini saydığını gördüm. ‘İstediğin kadar yiyebilirsin,’ dedim. Yüzüme uzun uzun baktı. ‘Biliyorum,’ diye cevap verdi, ‘ama insan korkmayı hemen unutamıyor.’ Birlikte psikolojik destek almaya başladık. Annem zamanla yeniden bahçeye çıkıyor, sevdiği çiçekleri yetiştiriyordu. En önemlisi, doktorunun önerdiği tedaviyi düzenli sürdürüyor ve kendi banka işlemlerini hangi koşullarda kiminle paylaşacağına kendisi karar veriyordu. Bir öğleden sonra bankadan gelen yazıyı birlikte okuduk. Annem, parasının geri dönmesinden çok, kendi adına atılmış imzaların nasıl kullanıldığını öğrenmek istiyordu. Belgelerin kopyalarını masaya dizdik. Her sayfanın altındaki tarih, bir başka hatırasını canlandırıyordu. Birinde Rıfat'ın onu doktora götürme bahanesiyle dışarı çıkardığını hatırladı. Bir diğerinde Bige'nin önüne kâğıtları koyup ‘İmzala da rahat edelim,’ dediğini. Hatırladıklarını avukatına kendi ağzıyla anlattı. İlk kez onun yerine ben konuşmadım. Bir gün Rıfat'ın bana gönderdiği uzun mektup geldi. Annemin iyileşmesini istediğini söylüyor, yaptıklarının çoğunu Bige'nin üzerine yıkıyordu. Mektubun sonunda ‘Sonuçta ben onun oğluyum,’ yazmıştı. Kâğıdı anneme gösterip okumak isteyip istemediğini sordum. Uzun süre düşündü, sonra yalnızca son satırına baktı. ‘Oğlum olduğunu ben hiç unutmadım,’ dedi. ‘Ama o, benim annesi olduğumu unutmuş.’ Mektubu cevaplamadı. Bu sessizlik intikam değildi. Kendisini korumak için ilk kez başkasının beklentisine göre davranmıyordu. Aradan geçen haftalarda Rıfat'ın ailesine anlattığı başka hikâyeler de ortaya çıktı. Uzak akrabalarımıza annemin akıl sağlığının bozulduğunu söylemiş, benden ise sırf mirası ele geçirmek istediğim için eve geldiğimi anlatmıştı. Teyzemin yıllardır sakladığı bir fotoğraf çıktı ortaya: Annem göl kenarındaki yazlığın önünde, iki elinde çiçek saksılarıyla gülüyordu. Fotoğrafı ona götürdüğümde gözleri doldu. ‘Orayı babanızla birlikte inşa ettik,’ dedi. ‘Sadece para değil. Bütün yazlarımız oradaydı.’ O an anladım ki hesabından çekilen tutarları geri almak yalnızca başlangıçtı. Annemin kaybolduğunu sandığı hayatının da parça parça geri dönmesi gerekiyordu. Aylar sonra mahkeme salonunda Rıfat'ı gördüm. Eskisi gibi kendinden emin değildi. Bige ise başını önüne eğmişti. Annem ifade verirken tek bir kez bile bana dönmedi. Sesi titriyordu ama kelimeleri açıktı. ‘Ben onları eve aldım çünkü yaşlanınca birbirimize sahip çıkarız sandım. Bana yaptıklarını bağışlamak zorunda değilim. Yalnızca bir daha kimsenin bana bunu yapmamasını istiyorum.’ Yargılama sonunda şiddet ve tehdit suçlarına ilişkin mahkûmiyet kararları verildi; haksız mali işlemlerle ilgili davalar da annemin lehine sonuçlandı. Yazlığın devri iptal edildi, hesaplarından alınan paraların iadesi için gerekli işlemler başlatıldı. Kararların uygulanması zaman aldı, fakat annem ilk kez sürecin dışında bırakılmadı. Yetmiş dokuzuncu yaş gününde onu göl kenarındaki yazlığa götürdüm. Kapıyı açınca durdu, derin bir nefes aldı. Sonra yıllardır yaptığı gibi mutfağa geçip çaydanlığı ocağa koydu. ‘Doğum günüm için ne istersin?’ diye sordum. Elimi tuttu. ‘Bir daha izin almadan kapımı çalabilmeni,’ dedi. ‘Ve hiçbir zaman korkmadan açabilmeyi.’ O gün sofraya iki fincan koyduk. Annem paltosunu sandalyenin arkasına astı. Akşam serinliği çökene kadar orada kaldı; bir kez bile onu yeniden giymek istemedi.