Bebek Telsizinden Duyduğum Sır
İlk kez kızgınlığımla merhametim aynı anda içimi doldurdu. Yanına oturdum ama elini hemen tutmadım. 'Güçlü görünmek için beni karanlıkta bıraktın. Beni korumadın, yalnızlaştırdın.' Berkay ağlamaya başladı. Ben de ağladım. Fakat bu kez konuşmayı ertelemedik. Sabah olana kadar hastalığını, doktorunu, randevularını ve sakladığı bütün evrakları tek tek anlattı. Komodinin arkasına gizlediği dosyayı çıkarırken elleri titriyordu. Dosyanın arasında bana yazdığı, göndermeye cesaret edemediği bir mektup vardı. Mektupta, 'Beni affetmeni istemiyorum, yalnızca bensiz de mutlu olmanı istiyorum,' yazıyordu. Okurken öfkelendim. Daha hayattayken kendi yokluğuna karar vermiş, bizim adımıza da konuşmuştu. 'Benim hayatım hakkında karar verme hakkını sana vermedim,' dedim. 'Tedavi olmak istiyorsan yanında olabilirim. Ama bir daha benden gizlenerek ortadan kaybolamazsın.' Ertesi sabah kız kardeşimi aradım. Bu kez boşanmayı değil, hastaneye giderken Lalin'e kimin bakacağını konuştuk. Annem de geldi. İkisine her şeyi anlatmadan önce Berkay'dan izin istedim; hasta olan oydu ve kimlerin bilmesini istediğine kendisi karar vermeliydi. Hastaneye birlikte gittik. Doktor raporları önümüze koyup tedavinin neden gecikmemesi gerektiğini anlattı. Hastalığın ciddi olduğunu saklamadı, fakat tedavi seçeneklerinin bulunduğunu ve sonucu şimdiden kesin söylemenin doğru olmayacağını da belirtti. Berkay'ın haftalarca kendi kendine kurduğu ölüm senaryolarının karşısında ilk kez gerçek bilgiler vardı. Muayeneden çıktıktan sonra otoparkta bir banka oturduk. Berkay, 'Ben ölmekten çok sizin beni böyle görmenizden korkmuşum,' dedi. 'Beni üç aydır nasıl gördüğünü hiç düşündün mü?' diye sordum. 'Her gün biraz daha uzaklaşan bir adamın karısı olarak yaşadım. Sanki aynı evde görünmezdim.' O gün bana ilk kez savunmaya geçmeden kulak verdi. Özür diledi. Yalnız hastalığını değil, davranışlarının bize verdiği zararı da kabul etti. Tedavi başlayana kadar evde de bazı şeyleri değiştirdik. Berkay yıllardır ailemizin bütün planlarını kafasında yapıp sorunları bana son anda söylüyordu. Hastalık bunu dayanılmaz hâle getirmişti. Birlikte bir takvim hazırladık; doktor randevularını, Lalin'in kontrollerini ve yardım isteyebileceğimiz kişileri yazdık. Kız kardeşim, her perşembe öğleden sonra Lalin'le ilgilenmeyi teklif etti. Annem yemek yapmak konusunda ısrarcıydı ama ona her gün gelmek zorunda olmadığını söyledim. Hepimizin dinlenmeye ihtiyacı olacaktı. Bir akşam Berkay, 'Seni daha fazla yormak istemiyorum,' diyerek yeniden konuşmayı kapatmaya kalktı. Ona, 'Yardım istemekle bana seçim hakkı tanırsın. Gerçeği sakladığında o hakkımı elimden alırsın,' dedim. Bu cümle üzerinde uzun uzun düşündü. Ertesi sabah kendi isteğiyle işyerini arayıp sağlık durumunu bildirdi. Ardından beni mutfağa çağırdı ve tedavinin onu en çok hangi yönleriyle korkuttuğunu tek tek anlattı. Saçlarını kaybetmekten, işini kaybetmekten, Lalin'in onu tanımayacak kadar değişmesinden korkuyordu. Hepsine cevap bulamadık. Ama ilk kez aynı masadaydık. İlk tedavi günü geldiğinde Lalin'i kız kardeşime bıraktık. Berkay hastane odasındaki koltuğa otururken elimi aradı. Bu kez geri çekilmedim. İşlemler başladıktan sonra uzun süre pencereden dışarı baktık. Ne büyük sözler verdik ne de her şeyin iyi olacağına dair kesin cümleler kurduk. Sonraki aylar zor geçti. Bazen iştahı kesildi, bazen hiçbir şey yapmak istemedi. Geceleri ağladığı da oldu. Bir defasında bana, 'Beni böyle gördüğün için pişman mısın?' diye sordu. 'Pişman olduğum tek şey o üç ayı birbirimize yabancı olarak geçirmemiz,' dedim. Bunun üzerine aile danışmanından da destek aldık. Hastalık aramızdaki bütün sorunları sihirli biçimde çözmemişti. Kırgınlığımı yok saymamayı, onun da korktuğunda susmak yerine konuşmayı öğrenmesi gerekiyordu. Bazen aynı konuyu üç kez tartıştık. Bazen ikimiz de yorulduk. Ama kapıları kapatmadık. Bir gün kız kardeşim, 'Sen nasılsın?' diye sorduğunda cevap veremedim. Herkes Berkay'ın nasıl olduğunu soruyor, ben de güçlü görünmeye çalışıyordum. Sonra ona, yorulduğumu ve bazen hâlâ kızgın olduğumu söyledim. Beni yargılamadı. Ertesi hafta Lalin'i birkaç saatliğine alıp yürüyüşe çıkmamı sağladı. Parkta tek başıma otururken hastalığın yalnız hastayı değil, bütün aileyi değiştirdiğini anladım. Eve döndüğümde Berkay'a iyi olmadığım günleri de söylemeye başladım. O da beni kurtarmaya çalışmadan dinledi. Altıncı ayın sonunda doktor, tedaviye iyi yanıt verdiğini söyledi. Birkaç kontrol daha gerekliydi. Sevincimizi abartmaktan korkuyorduk. Eve dönerken marketten küçük bir pasta aldık. Üzerine yazı yazdırmadık. Lalin pastanın mumuna bakıp kahkaha attığında Berkay gözlerini kaçırdı. Bir yıl sonra kontrollerde hastalığın gerilemiş olduğunu öğrendik. Takiplerinin süreceğini biliyorduk. Berkay yeniden işe başlamıştı, fakat eskisi gibi her şeyi tek başına taşımaya kalkmıyordu. Lalin yürümeyi öğrenmiş, evin içindeki bütün çekmeceleri keşfetmeye başlamıştı. Bir gece kameradan yine Berkay'ın sesini duydum. Kalbim bir an hızlandı. Ekrana baktım. Beşiğin yanında oturuyor, kızımıza bir masal anlatıyordu. 'Bir zamanlar çok korkan bir baba varmış,' dedi. 'Sonra annene gerçeği söyleyince korkunun tek başına taşınması gerekmediğini öğrenmiş.' Kapıda belirdiğimi fark etti. Bu kez susmadı, kaçmadı. Bana yer açtı. Yanlarına oturdum, elini tuttum. Evliliğimizin kurtulup kurtulmayacağını o gece öğrenmemiştim. Bunu, sonraki bütün gecelerde birbirimizden saklanmamayı seçerek öğrendik. Lalin uykuya dalarken Berkay alnımdan öptü ve ilk defa uzun zamandır gerçekten evde olduğumuzu hissettim.