Boşanma Duruşmasında Zafer
Merve’nin sesi titriyordu ama devam etti. “Bana Leyla Hanım’ın savaşamayacak kadar fakir olduğunu söyledi. Karardan sonra her şeyi kalıcı olarak yurt dışına kaçıracağını söyledi. Metin Bey bana hangi dosyaları silmem gerektiğini söyledi.” Metin Bey gözlerini kapattı. Pelin ağlamaya başladı; pişmanlıktan değil, hesapçılıktan. “Bana her şeyi Demir yaptırdı,” diye fısıldadı. Demir ona döndü. “Her transferin altında senin imzan var!” “Sen de zengin olacağımızı söylemiştin!” diye karşılık verdi Pelin. İşte oradaydılar. Sevgili değillerdi. Ortak değillerdi. Sadece yanan bir harita üzerinde kavga eden iki hırsızdılar. Hâkim Hanım gözlüklerini çıkardı. “Önerilen kararı iptal ediyorum. Bildirilen ve yeni tespit edilen tüm varlıkları tam soruşturma bitene kadar donduruyorum. Geçici velayet Leyla Hanım’da kalacaktır. Demir Bey için ise sadece denetimli görüşme hakkı tanınacaktır, bu durum ileride tekrar değerlendirilecektir.” Demir elini masaya vurdu. “Bunu yapamazsınız!” “Yapabilirim,” dedi hâkim. “Ve yapıyorum.” Komiser Kerem öne çıktı. “Demir Bey, bizimle gelmeniz gerekiyor.” Mahkeme salonunda fısıltılar yükseldi. Demir bana baktı; bir zamanlar ona sesini alçaltması için yalvaran o kadını arıyordu. O kadın gitmişti. Ya da belki hiç var olmamıştı; sadece doğru zamanı beklemişti. “Buna pişman olacaksın,” dedi. Sadece onun duyabileceği kadar yaklaştım. “Hayır Demir. Pişmanlık, yanlışlıkla kaybettiğinde hissettiğin bir şeydir.” Yüzündeki kan tamamen çekildi. “Bu ise sadece matematikti.” İki ay sonra, Demir’in imparatorluğu manşetlerle çöktü; sigorta dolandırıcılığı, vergi kaçakçılığı, kara para aklama, tanık korkutma. Kliniklerine kayyum atandı. Metin Bey, disiplin kurulu onu atmadan önce istifa etti. Pelin’in vakfı feshedildi, lüks dairesine el konuldu, arkadaşları aniden ulaşılmaz oldu. Merve tanıklık edince Demir itirafçı oldu. Yedi yıl hapis cezası aldı. Cezasını aldığı sabah, Umut ve ben nehir kenarında güneş alan bir eve taşındık. Malikâneden daha küçük. Daha sıcak. Bizim. Duvarları sarı olan odayı seçti. Akşam yemeğinde sordu: “Şimdi güvende miyiz?” Sos lekesi olmuş gülümsemesine, ön dişinin döküldüğü o küçük boşluğa; Demir’in almaya çalıştığı ama asla anlayamadığı o huzura baktım. “Evet,” dedim. “Güvendeyiz.” O gece Umut uyuduktan sonra siyah dosyayı son bir kez açtım. Sonra onu şömineye bıraktım. Alevler kopyaları yavaşça yuttu, her sayfayı küle çevirdi. Artık onlara ihtiyacım yoktu. İntikam hiçbir zaman Demir’i yok etmekle ilgili olmamıştı. Bizi özgürleştirmekle ilgiliydi. Ve kendi evimin sessizliğinde, oğlum yukarıda güvenle uyurken, sonunda ağladım. Kederden değil. Zaferden.