Hastamın yalnızca üç günlük ömrü kaldığını bilerek onunla evlendim
‘Kapağı kaldırdığımda ilk gördüğüm şey nefesimi kesti.’ Kutunun içinde iki küçük bandaj yüzüğü vardı. Hastanede hemşirenin ördüğü yüzükler, beyaz bir kumaşın üzerine yan yana konmuştu. Altlarında katlanmış bir fotoğraf ve Duru'nun titrek el yazısıyla yazdığı bir zarf duruyordu. Fotoğrafta yan yana oturuyorduk; boynumda kravat, onun başında beyaz bir eşarp vardı. İkimiz de gülümsüyorduk. O günü yaşarken ne kadar büyük bir anlam taşıdığını tam anlayamamıştım. Nazlı yanıma sessizce oturdu. ‘Mektubu tek başına okumanı istedi,’ dedi. ‘Ama dilersen burada kalabilirim.’ Teşekkür edip arabaya geçtim. Zarfı dikkatlice açtığımda ilk cümlede durdum: ‘Sevgili Baran, bunu okuyorsan benim için endişelenmeyi artık bırakabilirsin.’ Gözlerim doldu. Duru, ölümün yaklaştığı günlerde bile beni teselli etmeye çalışıyordu. Mektubunda, hastaneye ilk geldiğinde herkesin yalnızca tetkik sonuçlarını ve tedavi seçeneklerini konuştuğunu yazmıştı. Benim de her sabah kapıda durup ‘Bugün nasılsın?’ diye sorduğumu hatırlıyordu. ‘Sanki hastalığımın dışında bir insan olduğumu biliyordun,’ demişti. Sonra çok önemli bir ricada bulunmuştu: ‘Benim hayatımı kendi hayatının yerine koyma. Yaşamaya devam et. Ama benim gibi gülmek için sebep arayan hastaları da unutma.’ Zarfın içinde ayrıca küçük bir kart vardı. Kartta hastanenin hasta destek birimine başvurulması için hazırlanmış bir not bulunuyordu. Duru, kendi adına bir dayanışma köşesi kurulmasını istemişti. Maddi gücü olmayan hastaların yakınlarına yol parası, sıcak yemek ve dinlenebilecek bir yer sağlanmasını hayal etmişti. Birikimi yok denecek kadar azdı. Buna rağmen yatağının yanındaki çekmeceye, çevresindekilerin küçük katkılarıyla topladığı bir miktar para bırakmıştı. ‘Bu bir başlangıç olsun,’ diye yazmıştı. O sırada sevinçle acı birbirine karıştı. Duru'nun dileğini gerçekleştirmek istedim ama mesleki sınırları düşünmeden hareket edemezdim. Onun tedavisine katılan doktorlardan biriydim. Hastane odasında yapılan sembolik tören, resmî bir evlilik işlemi değildi; hastalığının ağırlaştığı dönemde ortaya çıkan bu yakınlığın da etik açıdan değerlendirilmesi gerekiyordu. Mektubu cebime koyup ertesi gün bölüm sorumlusundan görüşme istedim. Hiçbir ayrıntıyı saklamadım.