Havalimanında Babamla Alay Etti
“Babamın adının yanındaki o iki kelimeydi…” SORUMLU PİLOT. Telefon ekranındaki siyah beyaz fotoğrafa bakarken boğazım düğümlendi. Parçalanmış bir uçağın önünde duran genç adam, babamdı. Altındaki haberde otuz sekiz yıl önce yaşanan bir kazadan söz ediliyordu. Yirmi üç yolcunun hayatını kaybettiği yazıyordu. Babamın adıysa büyük harflerle verilmişti: “Kazanın sorumlu pilotu.” “Bu doğru mu?” diye fısıldadım. Babam eğilip yere düşen anahtarlığı almak istedi. Elleri titrediği için başaramadı. Pilot diz çöküp gümüş kanatları aldı, avucuna bıraktı. “Ferhat Kaptan,” dedi. “Artık gerçeği anlatmanın zamanı geldi.” Babamın adını taşıyan o eski habere tekrar baktım. Çocukluğum boyunca babamı emekli bir teknisyen sanmıştım. Uçaklara neden uzun uzun baktığını, her kalkışta neden gözlerini kapattığını hiç sormamıştım. Az önce bizi iten adam telefonunu indirdi. “Ben bunu bir belgeselde görmüştüm. İnsanlar sizin yüzünüzden ölmüş!” diye çıkıştı. Pilot ona sertçe döndü. “Adınız ne?” “Erdal.” “Erdal Bey, bir insanı mahkûm etmek için eski bir haber başlığı yetmez.” Biniş görevlisi kapıda bekleyen yolculara açıklama yapıyordu. Pilot bizi kenardaki sessiz odaya götürmek için izin istedi. Babam karşı çıktı. “Kimseyi geciktirmeyelim. Geçmiş, bir uçak dolusu insanın zamanından önemli değil.” “Ama sizin geçmişiniz benim hayatım,” dedi kaptan. “Bir kez olsun bunu söylememe izin verin.” Adının Levent olduğunu o zaman öğrendim. Çocukluğundan beri babamı tanıyormuş gibi konuşuyordu. Oysa ben onu ilk kez görüyordum. Levent kaptan kabin amirine haber verdi. Uçağın teknik hazırlığı henüz tamamlanmamıştı; birkaç dakikalık bekleyiş kimseyi tehlikeye atmayacaktı. Üçümüz biniş kapısının yanındaki küçük odaya geçtik. Erdal da arkamızdan geldi. Gitmesini isteyecektim ama babam elini kaldırdı. “Bırak,” dedi. “Madem öğrenmek istiyor, dinlesin.” Levent çantasından yıpranmış bir fotoğraf çıkardı. Fotoğrafta babamın yanında küçük bir çocuk duruyordu. Çocuğun boynunda kırmızı bir atkı vardı. “Bu benim,” dedi Levent. “Yedi yaşındaydım.” Sonra babama baktı. “O uçaktan sağ çıkan çocuklardan biriydim.”