Kayınvalidemin Üç Ay Sonra Getirdiği Zarf
İkiz kızlarımı kurtarmak için karımın hayatını riske atacak kararı verdim ve o günden beri vicdan azabıyla yaşıyorum. Kayınvalidem üç ay boyunca benimle konuşmadı. Sonunda kapıma geldiğinde ise, "Kızımla ilgili artık senden saklayamayacağım bir şey var," dedi.Karımın annesi üç ay boyunca benimle tek kelime konuşmadı. Ne cenazede ne de sonrasında. Ona kızların fotoğraflarını gönderiyordum, karşılığında yalnızca "Teşekkür ederim," yazıyordu. Hepsi buydu. Ve onu anlıyordum. Yerinde olsam ben de aynısını yapardım. Çünkü o hastane odasında karar vermemiz gerektiğinde, " Bebekleri kurtarın," diyen bendim. O sabah hâlâ kızlarımıza koyacağımız isimler konusunda tartışıyorduk. Karım Meltem, ikiz oldukları için isimlerinin birbirine benzemek zorunda olmadığını söylüyordu. Ben de bu meseleyi biraz daha önce halletmemiz gerektiğini söyledim. Güldü ve benden bir bardak su istedi.O akşam ise daha önce hiç görmediğim doktorlar yatağının başında konuşurken elini tutuyordum. İçlerinden biri, önceliği kime vermelerini istediğimizi sordu. Karıma baktım. "Meltem..." Parmaklarımı sıktı. "Kızlarımız. Tabii ki kızlarımız." Bekledim. Fikrini değiştirmesini ya da birinin bize başka bir yol olduğunu söylemesini bekleyip durdum. "Lütfen," dedi. Ben de kabul ettim. Bu, birlikte verdiğimiz son karar oldu. Eve iki kızımla ve karımın eşyalarının bulunduğu bir çantayla döndüm. Hastaneye gelirken giydiği sweatshirt de içindeydi. Hâlâ yıkamadım.Herkes bana aynı şeyi söylüyordu. Güçlü olmalısın, o kızların sana ihtiyacı var. Ben de geceleri kalktım. Biberonları ısıttım. Yorgunluktan aklımda tutamadığım için hangisinin ne kadar süt içtiğini tek tek yazdım. Nefes aldıklarından emin olmak için bazen yirmi dakika boyunca beşiklerinin başında bekledim. Kız kardeşim yemek getiriyordu ama günler sonra hiç dokunulmamış hâlde çöpe atıyordu. O kadar kilo verdim ki kot pantolonlarım üzerimden düşmeye başladı. Ve ev her sessizleştiğinde aklımdan aynı düşünce geçiyordu. Ya başka bir şey söyleseydim? Sonra geçen perşembe kapı çaldı. Kayınvalidem Sevim, evimin kapısında duruyordu. Daha içeri girmeden kendimi açıklamaya başladım. Neden yaptığımı bilmiyorum. Sanırım üç aydır söyleyeceklerimi kafamda tekrar edip duruyordum. "Onu kaybetmek istemedim. Benden bunu yapmamı istedi ve ben... Ben başka bir şey yapmalıydım. En azından bir şeyler denemeliydim...""Biliyorum." "Hayır. Anlamıyorsun. Ben kabul ettim." İki eliyle sımsıkı tuttuğu zarfa baktı."Senden uzak durmamın sebebinin seni suçlamam olduğunu mu düşünüyorsun?" Buna cevap veremedim. "Meltem sana söylemememi istedi. Ona söz verdim. Kendisinin anlatacak kadar zamanı olacağını düşünmüştüm." Sevim'in elindeki zarfa baktım. Parmakları titriyordu. Hayatımda ilk kez bu kadar güçlü gördüğüm kadının gözlerinde korku vardı."Ne demek istiyorsun?" diye sordum. "Meltem benden neyi sakladı?" Sevim içeri girmeden önce derin bir nefes aldı. "Önce oturalım. Bunu ayakta anlatamam." Salona geçtik. İkizler beşiklerinde uyuyordu. Sevim onları görünce duraksadı. Üç aydır yalnızca fotoğraflarına baktığı torunlarını ilk kez görüyordu. Beşiğe yaklaştı. Küçük kızımın yanağına dokunduğunda gözlerinden yaşlar süzüldü. "Annesine ne kadar benziyorlar," diye fısıldadı.Sonra karşıma oturdu ve zarfı masaya bıraktı. "Meltem hamile kalmadan önce bir şey öğrenmişti." Kalbim hızlandı. "Ne öğrenmişti?" "Kalbiyle ilgili ciddi bir rahatsızlığı olduğunu." Sanki biri göğsüme yumruk atmıştı. "Ne? Bu imkânsız. Meltem sağlıklıydı. Birlikte kontrole gidiyorduk. Doktorlar hiçbir şey söylemedi." "Çünkü sana her şeyi anlatmadı." Zarfı açtı. İçinden hastane raporları, bazı tahlil sonuçları ve Meltem'in el yazısıyla doldurulmuş birkaç sayfa çıktı.İlk raporun tarihine baktım.