Kırk Beş Yıl Sonra İlk Aşkımla Evlendim
Mektubu katladım. Yanımdaki adama döndüm. 'Adını bile sormadım,' dedim. 'Adım Arman.' Söylemek istediğim onlarca şey vardı. Neden bana daha önce haber vermediğini, annesine kırgın olup olmadığını, benimle görüşmeyi neden kabul ettiğini sorabilirdim. Ama ilk sorum bambaşka oldu. 'Kaç yaşındasın?' 'Kırk dört.' Duyduğum sayı göğsümde ağır bir taş gibi yer etti. Bir insanın çocukluğunu kaçırmıştım. Üstelik bunu bilmeden. Arman, annesinin hastalığının son aylarında gerçeği öğrendiğini anlattı. Önce inanmak istememiş, eski fotoğrafları ve mektupları incelemiş, sonra annesinden ısrarla açık konuşmasını istemişti. Nevra onu zorlamamıştı. 'Beni tanımak zorunda değilsin,' demişti. 'Ama kim olduğunu bilmeye hakkın var.' 'Peki sen ne istiyorsun?' dedim. 'Bilmiyorum. Annemi daha dün toprağa verdim. Şimdi bir de hiç tanımadığım babamın karşımda olduğunu öğreniyorum.' Söylediği her kelime haklıydı. Ona sarılmak için ayağa kalkmadım. Böyle bir yakınlığı istemeden ona yükleyemezdim. 'Benden hemen bir şey bekleme,' dedim. 'Sana babalık yaptığımı iddia edemem. Ama izin verirsen seni tanımak isterim.' Arman başını salladı. Sonra telefon numaramı istedi. Ayrılmadan önce mektuptaki bilginin doğrulanması için babalık testi yaptırmayı önerdi. Her ikimiz de geçmişin duygusuyla yanlış bir sonuca atlamak istemiyorduk. Kabul ettim. O akşam kilisede tek başıma oturdum. Nevra'nın hastane odasında kahkahalar atarken aslında ne kadar büyük bir yük taşıdığını düşündüm. Onunla geçirdiğim son günlerde oğlundan söz etmişti, fakat babasının kimliğine dair tek bir ipucu vermemişti. Ben de geçmişimiz hakkında soru sormanın onu yoracağını düşünmüştüm. Şimdi keşke biraz daha merak etseydim diyordum. Bir süre sonra kilisemizin yaşlı görevlisi yanıma geldi. Mektubu anlatmadım ama 'İnsan çok geç öğrendiği bir gerçekle ne yapar?' diye sordum. 'Öğrendiği günden sonrasıyla ilgili dürüst davranır,' dedi. Bu cevap, uzun bir öğütten daha çok işime yaradı. Arman'ı aramadan önce kendi hayatımı gözden geçirdim. Nevra'dan sonra başka kimseyle evlenmemiş olmam, kaçırdığım yılları telafi etmeye yetmeyecekti. Bir baba olmak yalnız bir geçmişi paylaşmak değil, gelecekte güvenilir biçimde bulunmak demekti. Sonraki günler benim için tuhaf geçti. Sabah kiliseyi açtım, ayin hazırlıklarını yaptım, hasta ziyaretlerine gittim. İnsanlara sabırdan söz ederken kendim sabırsızlanıyordum. Telefon her çaldığında Arman olduğunu umuyordum. Bir hafta sonra test için buluştuk. Laboratuvarda yan yana otururken ona annesinin lise yıllarından söz ettim. Nevra'nın bir okul gezisinde yağmura yakalanıp bütün sınıfa şarkı söylettiğini anlattığımda ilk kez gülümsedi. 'Ben küçükken de yağmur yağınca şarkı söylerdi,' dedi. Sonuç çıktığında Arman dosyayı tek başına açmak istedi. Bir süre sayfaya baktı, sonra bana uzattı. Sonuç, aramızdaki biyolojik bağı doğruluyordu. İçimden büyük bir rahatlama değil, ürpertici bir sorumluluk geçti. Artık önümde duranın kim olduğunu biliyordum. Fakat onun için henüz kim olduğumu bilmiyordum. 'Oğlum,' diyecek gibi oldum, durdum. Arman bunu fark etti. 'Bana istediğin gibi seslenebilirsin,' dedi, 'ama alışmam biraz zaman alacak.' O günden sonra haftada bir buluşmaya başladık. İlk görüşmelerimizde birbirimize çok dikkatli davranıyorduk. Onun sevdiği yemekleri, işini, çocukluğunda hangi kitapları okuduğunu öğrendim. Evliydi ve bir kızı vardı. Torunum olduğunu duymak beni sevindirdiği kadar ürküttü de. Bir aileye ansızın girmiştim. Bir akşam Arman bana, 'Annemin seni yıllarca beklediğini düşünüp ona kızıyorum,' dedi. 'Bana dürüst davranmaması canımı yakıyor. Ama onu çok özlüyorum.' 'Sevdiğin insana kızmak, onu daha az sevdiğin anlamına gelmez,' dedim. 'Ben de kırgınım. Yine de onu özlüyorum.' Sonra uzun süre sessiz oturduk. Bazı acıların öğütle değil, birlikte taşınarak hafiflediğini o akşam yeniden öğrendim. İlk kez evine davet edildiğim akşam çok heyecanlandım. Eşi kapıyı güler yüzle açtı. Küçük kızları bana nerede yaşadığımı ve niçin hep siyah ceket giydiğimi sordu. Papaz olduğumu öğrenince kilisede her gün düğün yapıp yapmadığımı merak etti. Hepimiz güldük. Akşam yemeğinde Arman'ın çocukluğundan bazı fotoğraflara baktık. Her karede eksik olduğum yıllar vardı. Üzüntümü saklamaya çalışmadım, fakat o akşamı kendim için bir yas törenine de çevirmedim. Arman bana ilk kez 'Baba' diye seslenmedi; buna rağmen giderken bir sonraki buluşmamızı kendisi önerdi. Yavaş ilerleyişimiz bana doğru geliyordu. Arman bir pazar ayinine geldi. Kilisenin arka sırasına oturdu. Ben kürsüde kaybolan yılları geri getirmekten değil, kalan zamanı nasıl yaşadığımızdan söz ettim. Vaaz bittikten sonra kapıda beklerken yanımda durdu. 'Annem seni burada görse ne derdi?' diye sordu. 'Yaka düğmemin yanlış iliklendiğini söylerdi.' Güldü. Sonra ilk kez kendi isteğiyle sarıldı. Aylar sonra Nevra'nın mezarını birlikte ziyaret ettik. Pembe kalpli alyans hâlâ parmağımdaydı. Arman annesine çiçek bıraktı, ben de mezar taşının yanına küçük bir not koydum: 'Bizi geç de olsa buluşturdun.' Nevra'nın sakladığı gerçek bizi birdenbire kusursuz bir aile yapmadı. Fakat artık Arman'ın doğum gününü biliyor, onu arıyor, torunumun çizdiği resimleri kilisedeki masamda saklıyordum. Kırk beş yılı geri alamazdık. Yine de önümüzde kalan günleri birbirimizden saklamamayı seçtik. Nevra'ya verdiğim evlilik sözü birkaç gün sürmüştü; onun ardından öğrendiğim babalık sorumluluğu ise hayatımın geri kalanına yayıldı.