Kızım kanser teşhisi aldıktan sonra erkek arkadaşı onu terk etti
Fakat Lalin kapıya yönelmedi. Ağır ağır mikrofona yürüdü. Bora bir adım geri çekilip yer açtı. Kızım önce bizi, sonra sınıf arkadaşlarını süzdü. ‘Bütün bunlar benim bedenim ve benim hayatımla ilgili,’ dedi. ‘Birileri iyilik yaptığını sanarak benim yerime karar veriyor. Hastalığımı kimlerin duyacağını ben seçmek istiyordum. Bugün de nasıl görüneceğimi ben seçtim. Bu elbiseyi biri bana acısın diye giymedim.’ Salondaki gürültü tamamen kesilmişti. Lalin bir süre sustu. ‘Bora'nın beni korumaya çalıştığı anlar da oldu. Beni kırdığı anlar da. İkisi aynı anda doğru olabilir.’ Kocamın Bora'ya uzanan öfkesi sanki bir anda yönünü kaybetmişti. Yanıma gelip sessizce durdu. Ben onun koluna girdim. İkimiz de kızımızın sözünü kesmedik. Lalin sonra beklemediğim bir şey yaptı. Mikrofondan yüzünü çevirip Bora'ya baktı. ‘Sana yeniden güvenip güvenemeyeceğimi bilmiyorum,’ dedi. ‘Ama özrünü duydum. Şimdi senden tek bir şey istiyorum: Burada kalıp eğlenmeme engel olma.’ Bora başını salladı. ‘Olmam.’ Kızım mikrofonu yerine bıraktı ve arkadaşlarının yanına yürüdü. İki kız hemen ona sarılmak istedi ama Lalin önce bir sandalye çekip biraz oturdu. Kemoterapi günlerinde çabuk yoruluyordu. Ben su götürdüm. ‘Eve dönmek ister misin?’ diye sordum. ‘Hayır anne. Daha yeni geldim.’ Birkaç dakika sonra müzik yeniden başladı. İlk dansa arkadaşlarından biri onu kaldırdı. Ardından sınıftaki üç kız el ele tutuşarak yanına geldi. Kimse sahnenin ortasında mucize beklemiyordu; Lalin sadece sevdiği şarkıya hafifçe eşlik ediyor, yorulunca dinleniyordu. Bora ise kapının yanında bekledi. Kocam bir süre sonra yanına gitti. Uzaktan gördüğüm kadarıyla ikisi sakin sakin konuştu. Döndüğünde eşim ‘Ona bağırdığım için özür diledim,’ dedi. ‘Ama kızımızın sınırlarını bir daha çiğnerse karşısında beni bulacağını da söyledim.’ Gece yarısına doğru Lalin yanımıza geldi. Gözleri uykulu, yüzü terliydi. ‘Fotoğraf çekilelim mi?’ diye sordu. Üçümüz okulun bahçesine çıktık. Süs ışıklarının altında kocam telefonunu bir görevliye verdi. Lalin tam ortada durdu. Başındaki saçsızlığı saklamaya çalışmadı; gülümsemesi yeterince parlaktı. Arabaya bindiğimizde Bora'dan bir mesaj geldi. Lalin telefonu bana uzatmadı. Ekrana baktı, kısa bir yanıt yazdı ve telefonu cebine koydu. ‘Ne dedi?’ diye soracak oldum, sonra kendimi durdurdum. O da bunu fark etti. ‘Özür dilemiş,’ dedi. ‘Ben de biraz zamana ihtiyacım olduğunu yazdım.’ Ertesi hafta kızımın tedavi randevusu vardı. Hastanenin uzun koridorunda otururken baloda çekilen fotoğrafa baktık. Lalin o geceyi hatırladığında artık sadece Bora'nın mikrofonunu değil, müziği, arkadaşlarının kahkahalarını ve babasının dans etmeye çalışırken attığı komik adımları anlatıyordu. Tedavi kolaylaşmadı. Saçları hemen geri gelmedi. Yorulduğu ve korktuğu günler sürdü. Fakat o gece öğrendiğimiz şey şuydu: Sevgi adına bile olsa birinin hikâyesini onun izni olmadan anlatamazdık. Ertesi gün bazı öğrenciler balodan videoları paylaşmak istedi. Lalin bunları görünce telefona uzun süre baktı. Sınıf danışmanını aradık ve onun izni olmadan çekilmiş yakın görüntülerin kaldırılmasını rica ettik. Öğretmen, öğrencilerle mahremiyet üzerine konuşacağını söyledi. Kızım ilk kez bir yetişkinin onun ne istediğini sorduğunu duyunca rahatladı. Bir akşam babası, Bora'ya yönelik öfkesinin altında çaresizlik olduğunu itiraf etti. 'Sen acı çekiyorsun, ben hiçbir şey yapamıyorum,' dedi. Lalin elini tuttu. 'Bazen bir şey yapmana gerek yok baba. Benimle otur yeter.' O andan sonra evimizde konuşmalar değişti. Herkes mucizevi bir haber aramak yerine kızımızın o gün nasıl hissettiğini dinlemeye başladı. Lalin'in en yakın arkadaşı sonraki okul etkinliğinde onunla yan yana oturdu. İnsanlar hastalık hakkında sorular sorduğunda kızım isterse yanıt verdi, istemezse konuyu kapattı. Bora da daha önce izinsiz anlattığı bilgileri düzeltmek için sınıf danışmanıyla görüştü. Kızım bunun kendisine olan borcunu kapatmadığını söyledi; haklıydı. Güven özürle değil, zaman içinde kurulan tutarlı davranışlarla geri gelebilirdi. Bir süre sonra Lalin mavi elbisesinin cebinde balo biletini buldu. Bileti eski fotoğrafların arasına koyarken 'Bir gün bu geceyi anlattığımda sadece hastalığımı konuşmak istemiyorum,' dedi. Sonra babasına dönüp o gecenin en komik dans hareketini yeniden yapmasını istedi. Üçümüz mutfakta kahkahaya boğulduk. Aylar sonra Lalin, Bora'yla okulun bahçesinde konuştu. Yeniden sevgili olmadılar. Birbirlerini kırdıkları şeyleri kabul edip yollarını arkadaşça ayırdılar. Lalin o akşam eve geldiğinde mavi elbisesini özenle katlayıp dolabına koydu. ‘Bunu saklayacağım,’ dedi. ‘Çünkü o gece kendimi saklamadım.’ Kocamla birbirimize baktık. Kızımız için dilediğimiz cesaret tam da buydu: Başkalarının ona biçtiği rolü değil, kendi hayatını seçebilmek.