KIZIM ÜÇ YIL ÖNCE TOROSLAR’DA KAYBOLDU
Bu sırada Burak'ın arkadaşlarından Mert, geçide girdikleri noktada telefonunun kısa süreliğine çektiğini hatırladı. Diğerleri adamı oyalarken sessizce geri çekildi. Yaklaşık kırk dakika sonra jandarmaya ulaşmayı başardı. Ben ise o öğleden sonra telefon çaldığında evdeydim. Karşımdaki görevli, kayıp kızımla ilgili önemli bir gelişme olduğunu söyledi. 'Yaşıyor mu?' diye sordum. Kısa bir sessizlik oldu. 'Evet Cevdet Bey. Kızınız hayatta.' Telefon elimden kaydı. Üç yıldır duymak için dua ettiğim o kelimeler, bir anda bütün gücümü almıştı. Jandarma karakoluna vardığımda arama kurtarma ekipleri mağaraya ulaşmak için hazırlık yapıyordu. Komutan bana bulunan gençlerin anlattıklarını aktardı. Kızım hayattaydı ama dışarı çıkmayı reddediyordu. Yanında kimliği henüz belirlenemeyen bir adam vardı. 'Ben de geleceğim,' dedim. Önce kabul etmediler. Sonunda güvenli giriş noktasına kadar onlarla gitmeme izin verildi. Dağ yolunda ilerlerken aklıma sürekli o ahşap baykuş geliyordu. Üç yıl önce derenin yanındaki taşta bulunan küçük oyma. Kızım çocukken de baykuşlara meraklıydı. Hatta onuncu yaş gününde ona ahşap bir baykuş yapmıştım. O gün buldukları şeyin bir tesadüf olmadığını artık hissediyordum. Mağaranın girişinde beklerken telsizlerden gelen konuşmaları dinledim. Ekipler içeride birden fazla yaşam alanı tespit etmişti. Elektrik kabloları, su depoları, yiyecek stokları vardı. Yani kızım üç yıl boyunca karanlıkta, aç ve susuz yaşamamıştı. Birileri onu orada tutmuştu. Yaklaşık iki saat sonra mağaranın girişinde hareketlilik başladı. Önce kurtarma görevlileri çıktı. Ardından bir kadın göründü. Üzerinde gri bir mont vardı. Saçları omuzlarına dökülüyordu. Yüzüne baktığım anda dizlerimin bağı çözüldü. 'İlkyaz!' Kızım başını kaldırdı. Beni gördüğünde dudakları titremeye başladı. 'Baba...' Koşmak istedim ama görevli kolumdan tuttu. Kızımın önce sağlık kontrolünden geçirilmesi gerekiyordu. İlkyaz ise bana doğru birkaç adım attı. Sonra arkasına bakarak bağırdı: 'Onları orada bırakmayın!' Herkes durdu. 'Kimleri?' diye sordum. Kızım ağlamaya başladı. 'Diğerlerini baba. İçeride başka insanlar da var.' O anda anladım. İlkyaz, yalnızca kendi hayatından korktuğu için mağaradan çıkmak istememişti. İçeride bıraktığı insanlardan korkunç bir şekilde sorumlu tutulacağına inandırılmıştı. Jandarma ekipleri mağaranın daha derin bölümlerine ilerledi. Birkaç saat sonra üç kişi daha çıkarıldı. İkisi yetişkin kadındı. Üçüncüsü ellili yaşlarında, bitkin görünen bir adamdı. Hepsi yıllar önce farklı bölgelerde kaybolmuştu. Salih ise mağaranın arka çıkışına yönelirken yakalanmıştı. Hastanede kızımla nihayet yalnız kaldığımızda ellerini avuçlarımın arasına aldım. 'Bana ne olduğunu anlatmak zorunda değilsin,' dedim. 'Sadece artık güvende olduğunu bil.' İlkyaz başını salladı. 'Anlatmam gerekiyor baba. Çünkü her şey o baykuşla başladı.' Derin bir nefes aldı. Üç yıl önce botanik araştırması için gittiği bölgede, kurumuş dere yatağı yakınında yaşayan yaşlı bir kadınla karşılaşmıştı. Kadın, nadir bitkiler yetiştirdiğini ve yakınlarda bir araştırma alanı bulunduğunu söylemişti. İlkyaz merakına yenilip onu takip etmişti. Ama kadın onu mağaranın yakınında Salih'le buluşturmuştu. Salih kendisini eski bir maden araştırmacısı olarak tanıtmıştı. Kısa süre sonra kızım, anlatılanların yalan olduğunu anlamıştı. Mağarada özgürce ayrılmalarına izin verilmeyen insanlar tutuluyordu. Salih, yıllar önce terk edilmiş maden tünellerini gizli bir yerleşime dönüştürmüştü. Yanında çalışan birkaç kişi, kaybolan insanları dış dünyadan uzak tutuyordu. İçeridekilerin bir kısmına ailelerinin onları terk ettiği söylenmişti. Bazılarına ise dışarı çıkarlarsa sevdiklerinin zarar göreceği tehdidi yöneltilmişti. 'Bana senin öldüğünü söylediler baba,' dedi İlkyaz. Kalbime bir bıçak saplanmış gibi hissettim. 'Önce inanmadım. Sonra gazeteden kesilmiş bir ölüm ilanı gösterdiler.' Gözlerim doldu. 'Ben seni her gün aradım kızım.' 'Biliyorum artık.' Bir süre konuşamadık. Sonra ona mağarada neden temiz ve sağlıklı göründüğünü sordum. 'Çünkü bizi tamamen bakımsız bırakmıyorlardı,' dedi. 'Yiyecek getiriyorlardı. Kıyafet veriyorlardı. Hastalanırsak ilaç sağlıyorlardı. Bunu iyiliklerinden yapmıyorlardı. Çalışabilecek durumda kalmamızı istiyorlardı.' Mağarada dışarıya satılmak üzere bitki fideleri yetiştiriliyor, bazı eski maden kayıtları ve teknik belgeler tasnif ediliyordu. Salih, içerideki insanların emeğini kullanarak gizli bir ticaret yürütüyordu. Dışarıdan bakıldığında her şey sıradan bir tarım işletmesi gibi görünüyordu. 'Peki baykuş?' diye sordum. İlkyaz ilk kez hafifçe gülümsedi. 'Onu ben bıraktım baba.' Kaçırıldığı ilk saatlerde kimsenin görmediği bir anda çantasındaki küçük ahşap baykuşu dere kenarına koymuştu. Çocukluğumuzdan kalan o küçük işareti tanıyacağımı ummuştu. Ancak Salih onu hemen fark etmiş ve başka bir geçitten mağaraya götürmüştü. Köpeklerin izinin kesildiği nokta, yıllar önce kullanılan dar bir maden havalandırma girişinin yakınındaydı. Salih'in adamları bu girişi sonradan taşlarla kapatmıştı. 'Üç yıl boyunca birinin onu bulmasını bekledim,' dedi. 'Bulduk kızım. Sonunda bulduk.' Sonraki haftalarda soruşturma genişledi. Salih'in yanında çalışan kişiler tek tek belirlendi. Mağaraya malzeme taşıyan araçların kayıtları incelendi. Kızımın kaybolduğu gün görüştüğü yaşlı kadının da bu yapının parçası olduğu ortaya çıktı. Kadın yakalandığında, yıllardır kayıp insanları sahte araştırma ve iş teklifleriyle tenha bölgelere yönlendirdiğini kabul etti. Mağarada bulunan üç kişi ailelerine kavuştu. Ancak kızımın iyileşmesi zaman alacaktı. Geceleri sık sık uyanıyor, kapalı kapılardan ürküyor, bazen sofrada bir ses duyduğunda irkiliyordu. Bir gün bana dönüp şöyle dedi: 'Baba, dışarı çıkmak istemediğimi söylediğimde herkes benim aklımı kaybettiğimi düşünmüştür.' 'Hayır kızım.' 'Ben çıkarsam diğerlerini öldüreceklerini söylediler. Gençler beni bulduğunda Salih'in bunu yapacağından korktum.' Elini tuttum. 'Sen orada hayatta kalmaya çalıştın. Kimsenin seni suçlamaya hakkı yok.' Aylar geçti. İlkyaz yeniden eğitimine dönmek istediğini söylediğinde gözlerime inanamadım. Üniversitesiyle görüştük. Tedavisi ve ihtiyaç duyduğu destek devam ederken derslerine kademeli olarak başlaması için düzenleme yapıldı. Bir sabah kahvaltıda karşıma oturdu. 'Baba, hafta sonu bir yere gitmek istiyorum.' 'Nereye?' 'Toroslar'a.' İçimde eski korku uyandı. Ama kızım elimi tutup gülümsedi. 'Bu kez yalnız gitmeyeceğim.' Hafta sonu birlikte dağların eteklerindeki güvenli bir yürüyüş parkuruna gittik. İlkyaz sırt çantasından küçük ahşap baykuşu çıkardı. Jandarma, incelemenin ardından onu kendisine teslim etmişti. Baykuşu avuçlarında çevirirken gözleri doldu. 'Bunu o gün bıraktığımda eve döneceğime inanıyordum.' 'Ve döndün,' dedim. Kızım başını omzuma yasladı. Üç yıl önce evden ayrılırken verdiği sözü hatırladım. 'Güneş batmadan dönerim.' O sözünü tutamamıştı. Ama şimdi, yıllar sonra, Toroslar'ın üzerinde güneş batarken kızım yanımdaydı. İlkyaz ahşap baykuşu yeniden çantasına koydu. 'Baba, eve gidelim mi?' Gözyaşlarımı silip ayağa kalktım. 'Gidelim kızım.' O akşam eve döndüğümüzde kapının önünde durdu. Tıpkı üç yıl önceki gibi arkasına dönüp bana gülümsedi. Fakat bu kez o kapıdan tek başına çıkmıyordu. Benimle birlikte içeri giriyordu. Ve hayatımda ilk kez, onu yeniden kaybetme korkusunun yanında çok daha güçlü bir duygu hissediyordum. Umut. Çünkü bazı kayıplar insanın hayatından yıllar çalar. Ama geri dönen bir insan, geleceğin hâlâ mümkün olduğunu hatırlatır.