Sevgilim, günlerce aynı kıyafetleri giymemesini istedi
Son mesajında ikimizin de sakinleşmesi gerektiğini söylüyordu. Cevap vermedim. Ertesi sabah annem aradı. Sesimden bir sorun olduğunu anlamıştı. Olanları anlattığımda uzun süre sustu. 'Kızım, ilişkiler sabır ister. Ama sabretmekle kendini sürekli incitilmeye bırakmak aynı şey değil.' 'Yani ayrılmamı mı söylüyorsun?' 'Önce ne istediğini anlamanı söylüyorum. İnsanlar değişebilir. Fakat değişmek isteyen biri önce neyi yanlış yaptığını kabul eder.' İki gün sonra Tufan aradı. Sesi haftalardır olmadığı kadar sakindi. Evimize yakın bir kafede buluşmayı kabul ettim. Benden önce gelmişti. Her zamanki masamızda oturuyordu. 'İş yerine çamaşır getirdiğim için özür dilerim,' dedi. 'Sinirliydim. İş arkadaşlarının yanında ne hissedeceğini düşünemedim.' İlk kez gerçekten pişman olmuş gibi görünüyordu. 'Teşekkür ederim. Bunu duymaya ihtiyacım vardı.' Bir an gülümsedi. 'Ama senin de özür dilemen gerekiyor.' 'Ne için?' 'Bana kendimi pis ve yetersiz hissettirdiğin için. Sürekli temizliğimi eleştiriyorsun.' 'Seni utandırdıysam üzgünüm. Ama temiz çarşaflarda uyumak istediğim için özür dileyemem.' Tufan sandalyesine yaslandı. 'Görüyor musun? Hâlâ kendini benden üstün görüyorsun.' 'Böyle bir şey söylemedim.' 'Beni olduğum gibi kabul edemez misin?' 'Birini kabul etmek, birlikte yaşarken diğerini etkileyen her davranışına sessiz kalmak demek değil.' Başını iki yana salladı. 'Ben kurallar listesiyle yaşayamam.' 'Senden yalnızca kendi çamaşırlarını yıkamanı ve anlaşmazlıklarımızı beni küçük düşürmek için kullanmamanı istiyorum.' Bir süre düşündü. 'Çamaşırlarıma dikkat edebilirim. Ama sen de şakalarımı bu kadar ciddiye almamalısın.' 'Beni kırdığını söylediğim şakaları bırakabilecek misin?' 'Bir daha senin hakkında hiç şaka yapmayacağıma söz veremem.' 'Ben de bunu istemiyorum.' 'Gökçe, seni memnun etmek imkânsız.' Konuşmanın devam etmesinin bir anlamı kalmamıştı. O akşam Tufan'ın arkadaşı Baran mesaj attı. Tufan'ın çok üzgün olduğunu, yetişkin bir erkeğe sevgilisi tarafından yeterince temiz olmadığının söylenmesinin aşağılayıcı olduğunu yazıyordu. Ona iş yerime getirilen çamaşır torbasını bilip bilmediğini sordum. Bildiğini söyledi. Ardından fikrin kendisine ait olduğunu itiraf etti. Arkadaş grubunda bu konuyu konuşmuşlar, herkes çok gülmüş. 'Bu kadar ciddiye alacağını tahmin etmedik,' diye ekledi. 'Benim ilişkimi seninle tartışmayacağım,' yazdım. Sonra numarasını engelledim. Ertesi gün öğle arasında resepsiyon görevlimiz Asuman yanıma geldi. 'Geçen günkü torba meselesi hakkında bir şey söylemek istiyorum,' dedi. 'Senden kimse kötü söz etmedi. Bunu bilmeni istedim.' Gözlerim doldu. 'Çok utandım.' 'Utanç verici bir şey yaptıysa bunu yapan kişi utanmalı.' Kapıya yöneldi, sonra duraksadı. 'Bir de Tufan'ın söylediği başka bir şey var.' 'Neymiş?' 'Torbayı bırakırken sana küçük bir ders vermek istediğini söyledi. Buranın bir sağlık kuruluşu olduğunu, böyle şeyler yapılamayacağını söyledim. Güldü ve senin halledeceğini söyleyip çıktı.' Asuman gittikten sonra masamda öylece oturdum. Tufan, davranışının nasıl görüneceğini düşünmediğini söylemişti. Oysa kendisine açıkça uyarıda bulunulmuştu. Yine de torbayı bırakmıştı. O akşam anneme uğradım. Mutfakta patates soyuyordu. Masaya oturup olanları anlattım. 'Bir şey dikkatimi çekiyor,' dedi. 'Sen sürekli kendi davranışlarını sorguluyorsun. Peki o kendisini sorguluyor mu?' 'Özür diledi.' 'Özür dileyip ardından aynı davranışı savunuyorsa ne değişmiş oluyor?' Cevap veremedim. Annem elimi tuttu. 'Üç yılını vermiş olman, kalan yıllarını da vermek zorunda olduğun anlamına gelmiyor.' O gece telefonuma Tufan'dan bir fotoğraf geldi. Yatak odamız tertemizdi. Çarşaflar değiştirilmiş, kıyafetler katlanmıştı. Altında iki kelime yazıyordu. 'Mutlu musun?' Fotoğrafa uzun süre baktım. Aylardır istediğim şey buydu. Bir öğleden sonra yapılabilmişti. Fakat sanki şimdi ona bir iyilik borçluymuşum gibi hissediyordum. 'Temizlik yaptığın için teşekkür ederim. Ama iş yerimde yaşananları hâlâ konuşmamız gerekiyor,' yazdım. Cevabı hemen geldi. 'Zaten özür diledim. Beni daha ne kadar cezalandıracaksın?' Telefonu kapattım. Ertesi gün emlak ilanlarına bakmaya başladım. Maaşımdan kira, faturalar ve diğer giderleri çıkardım. Tek başıma yaşayabileceğim küçük bir daire bulmak kolay değildi ama imkânsız da görünmüyordu. Cumartesi bir ev görmeye gittim. Üçüncü kattaydı. Binası eski, mutfağı küçüktü. Fakat salona güneş doluyordu. Boş odanın ortasında durup sessizliği dinledim. Birinin eşyalarına dokunduğum için bağırmayacağı, rahatsızlığımı söylediğimde benimle alay etmeyeceği bir ev hayal ettim. İlk kez ayrılma düşüncesi yalnızca korkutucu gelmedi. Biraz da huzurluydu. Yine de son kez Tufan'la konuşmak istedim. Pazar günü evimize gittim. Kapıyı açtığında temiz bir tişört giyiyordu. Ev güzel kokuyordu. 'Bak, her şeyi düzelttim,' dedi. 'Konuşmamız gerekiyor.' Yüzündeki gülümseme silindi. Mutfak masasına oturduk. 'Tufan, sorun yalnızca temizlik değil. Senden bir şey rica ettiğimde bunu arkadaşlarına anlatıp beni küçük düşürmeni istemiyorum.' 'Ben hep böyleydim.' 'Hayır. Üstelik insanlar yanlış alışkanlıklarını değiştirebilir.' İçini çekti. 'Yani artık yeterince iyi değilim.' 'Bunu söylemedim.' Sonra ona bir soru sordum. 'Senin çalıştığın depoya kirli kıyafetlerini getirip arkadaşlarının önünde seni utandırsaydım, bunu komik bulur muydun?' Kaşlarını çattı. 'Sen bunu yapmazdın.' 'Neden?' 'Çünkü sen öyle biri değilsin.' 'İşte anlamanı istediğim şey bu.' Bir an sessiz kaldı. Sonra, 'Beni kötü biri gibi göstermeye çalışıyorsun,' dedi. O anda kararımı verdim. 'Seni kötü biri ilan etmiyorum. Ama yaptıklarının sorumluluğunu almanı istiyorum. Sanırım artık ayrı yaşamamız gerekiyor.' Yüzü değişti. 'Üç yılı böylece çöpe mi atacaksın?' 'Üç yılı inkâr etmiyorum. Ama yalnızca üç yıl geçirdik diye mutsuz olduğum bir hayatı sürdüremem.' 'Başka biri mi var?' 'Hayır. Sadece kendimi sürekli açıklamak zorunda kalmadan yaşamak istiyorum.' Eşyalarımı hemen toplamadım. Önce kira sözleşmemizi kontrol ettik. İkimizin de adı yazıyordu. Ev sahibiyle görüştük ve Tufan'ın tek başına devam edebilmesi için yeni sözleşme düzenledik. Depozito payımı ve ortak eşyalarımızı hesaplamak birkaç gün sürdü. Sonunda küçük daireyi kiraladım. Taşınırken kız kardeşimle arkadaşım yardıma geldi. Tufan son kutuyu götürdüğüm sırada yanıma yaklaştı. 'Gerçekten düzelebileceğimize inanmıyor musun?' 'İnsanların değişebileceğine inanıyorum. Ama önce değişmek istemeleri gerekiyor.' 'Ben evi temizledim.' 'Biliyorum.' 'Daha ne yapabilirdim?' 'Beni dinleyebilirdin.' Gözleri doldu. Ona karşı hiçbir şey hissetmiyor değildim. Güzel günlerimizi hâlâ hatırlıyordum. Ama güzel anılar, sürekli tekrarlanan kırgınlıkları ortadan kaldırmıyordu. 'Kendine iyi bak,' dedim. Kapıyı kapattığımda içimde büyük bir boşluk vardı. Fakat rahatlamıştım da. Yeni evimdeki ilk akşam yatağımı kurup kendime çay hazırladım. Telefonum çaldı. Tufan'dı. 'İnsanlara neden ayrıldığımızı anlatırken sadece kirli çamaşırlar yüzünden ayrıldığımızı söyleme,' dedi. 'Zaten öyle söylemeyeceğim.' 'Peki neden ayrıldık?' Bir süre düşündüm. 'Çünkü ben rahatsız olduğumda beni dinlemek yerine susturmaya, utandırmaya çalıştın. Artık kendimi dinletmek için mücadele etmek istemiyorum.' Uzun bir sessizliğin ardından, 'Anladım,' dedi. Gerçekten anlayıp anlamadığını bilmiyordum. Artık bunu öğrenmek benim sorumluluğum değildi. Bir ay sonra yeni evim yavaş yavaş yerleşmişti. Kız kardeşim küçük bir halı, annem pencere kenarına koymam için fesleğen getirmişti. Arkadaşımla ikinci el bir kitaplık boyamıştık. Bir akşam işten çok yorgun döndüm. Mutfakta iki kirli tabak bıraktım. Çöpleri çıkarmayı unuttum. Ev kusursuz değildi. Ben de değildim. Ama artık sıradan bir isteğimin kavgaya dönüşmesinden korkmuyordum. Ertesi sabah bulaşıkları yıkarken Tufan'dan mesaj geldi. 'Birkaç gündür düşündüm. Seni yalnızca çamaşırlar konusunda değil, başka zamanlarda da küçümsemişim. Bunun için üzgünüm. Cevap vermek zorunda değilsin.' Mesajı iki kez okudum. Belki sonunda bazı şeyleri fark etmeye başlamıştı. Buna sevindim. Ama bu, ilişkimizi yeniden başlatmam gerektiği anlamına gelmiyordu. 'Umarım bundan sonra ikimiz de daha iyi hayatlar kurarız,' yazdım. Sonra telefonu bırakıp balkona çıktım. Geçmişe yalnızca kaybettiğim zaman olarak bakmıyordum. O ilişkide sevmenin, birlikte yaşamanın ve sabretmenin anlamını öğrenmiştim. En önemlisi, sabretmekle kendinden vazgeçmenin farkını anlamıştım. Çamaşır makinesi programını bitirdiğinde içeri girdim. Temiz kıyafetleri çıkarıp tek tek astım. Bir zamanlar ilişkimizi bitirecek kadar büyüyen çamaşır meselesi artık sıradan bir ev işiydi. Hayatımın geri kalanında istediğim de buydu. Basit sorunların konuşularak çözüldüğü, kimsenin diğerini utandırmak için fırsat kollamadığı, sevginin bir güç mücadelesine dönüşmediği bir hayat. Ve artık böyle bir hayat kurmak için başka birinin değişmesini beklemem gerekmediğini biliyordum.