Sonunda benden ne istediğini açıkladığında donakaldım
‘Baran, bu gece benden başka hiç kimseye söylemeye cesaret edemediğim bir şeyi senin yapmanı istiyorum.’ Bileğimi bıraktığında yüzünde korku vardı. Masadaki kutuya uzandı, kapağını açtı. İçinden sararmış bir bebek fotoğrafı, üzerinde tarih bulunan küçük bir bileklik ve eski bir anahtar çıktı. Beni asıl şaşırtan, fotoğrafın arkasındaki isimdi: Annemin adı, Sebahat. ‘Anneni tanıyor musunuz?’ diye sordum. Fikriye başını salladı. ‘Sandığından çok daha eskiye dayanıyor bu tanışıklık.’ Fotoğraftaki bebeği gösterdi. ‘Bu benim oğlum. Tam altmış yıl önce doğdu. Doğduğu gün bana öldüğünü söylediler. Oysa yalanmış.’ Boğazım kurudu. Fikriye gözlerini kapatıp konuşmayı sürdürdü. Gençken ailesinin istemediği biriyle evlenmiş, doğumdan hemen önce eşini trafik kazasında kaybetmişti. Hastanedeki kayıtlara göre bebeği yaşamamıştı. Birkaç hafta önce, eski bir hemşirenin ölümünden önce bıraktığı mektup yılların hikâyesini değiştirmişti. ‘Çocuğumu başka bir aileye vermişler,’ dedi. ‘Babamın bilgisi varmış. Bana hiçbir şey söylememişler. Şimdi o ailenin izine ulaştım.’ ‘Bunun benimle ilgisi ne?’ ‘Bebeği büyüten kadın senin anneannenmiş, Baran.’ Odanın sessizliği birden ağırlaştı. Anneannem ben küçükken ölmüştü. Annemin geçmiş hakkında konuşmaktan neden kaçtığını hiç düşünmemiştim. Fikriye bana bir dosya uzattı. Dosyada eski nüfus kayıtları, fotoğraflar ve annenemin ailesine yapılan ödemelerin kopyaları vardı. Belgelerin gerçekliğini henüz bağımsız biçimde doğrulamamıştı. ‘Yani annem sizin kızınız mı?’ dedim. ‘Hayır. Annene göre o bebek senin deden. Annenin babası.’ Bir an nefes alamadım. Fikriye'nin yetmişlerine yaklaşan kayıp oğlunu bulmak için benimle neden görüşmek istediğini hâlâ anlamıyordum. Annemin babası yıllar önce ölmüştü; bunu biliyordu. Sessizce fotoğrafı masaya bıraktım. ‘O zaman çok geç kaldınız.’ ‘Belki onu görmek için,’ dedi, ‘ama gerçeği aileye teslim etmek için değil.’ Tam o anda telefonum çaldı. Arayan annemdi. Hastanede yapılan rutin bir kontrolden sonra yorulduğunu yazmış, ertesi gün uğramamı istemişti. Fikriye ekrana baktı, sonra derin bir nefes aldı.