Yıllardır aynı komşuyla yan yana yaşıyoruz
Bir hafta sonra kızına da haber verdik. Önce tedirgin oldu. Babasının başkalarının evine gitmesini istemediğini söyledi. Sonra aramızdaki konuşmanın bir iyilik gösterisi olmadığını anlayınca rahatladı. 'Bana kızdığı için susuyor sanırdım,' dedi. 'Meğer konuşacak birini bekliyormuş.' Bir akşam kadın işten erken çıktı ve babasını yürüyüşe davet etti. İkisini kaldırımda yavaş yavaş yürürken gördüm. Adamın elinde bastonu vardı, kızının koluna girmişti. Geri döndüklerinde kapı önünde uzun süre oturup sohbet ettiler. Yıllardır ilk kez seslerinin birlikte yükseldiğini duydum. Her şey yoluna giriyor sanırken iki hafta sonra komşum rahatsızlandı. Kızı kapımızı çalıp yardım istedi. Eşim arabayı hazırlarken ben doktorun önerdiği ilaç listesini ve sağlık dosyasını bulmalarına yardım ettim. Hastanede yapılan muayenelerde tedavi ve takip gerektiren sorunlar saptandı. O geceyi gözlem altında geçirmesi gerekti. Bekleme salonunda kızı hüngür hüngür ağladı. 'Babamı tanıdığımı sanıyordum,' dedi. 'Yıllardır yemeklerini, faturalarını, ilaçlarını takip ettim. Ama mutlu olup olmadığını hiç sormadım.' Ona, kendisini mahkûm etmemesini söyledim. Çünkü zaman geri getirilemiyordu ama yarının nasıl geçeceği hâlâ bizim elimizdeydi. Doktorun izniyle ertesi gün eve döndü. Yalnız kalmasını gerektirmeyen bir bakım planı yapıldı. Kızı iş saatlerini bir süreliğine düzenledi. Biz de gerektiğinde uğrayacağımızı belirttik; fakat asıl önemlisi, ona her kararda danıştık. Yardımın, insanın hayatının yönetimini elinden almak olmadığını birlikte öğrendik. Sonra uzun süredir görünmeyen büyük oğlundan telefon geldi. Meğer kızı babasının hastaneye kaldırıldığını haber vermişti. Adam görüşmeyi kısa tutacağını söylemiş, fakat babası sesini duyunca yarım saat konuşmuştu. Bir hafta sonra ailesiyle ziyarete geldi. Küçük torunlar bahçede oyun oynarken yaşlı adam onları balkonundan izledi. Diğer oğlu da yazın geleceğine söz verdi. Bu kez komşum sessizce beklemek yerine takvimini açtı, birlikte tarih belirlediler. 'Olmazsa haber verin,' dedi. 'Bütün gün kapıya bakmayı istemiyorum.' O sözde kırgınlık değil, kendisine saygı vardı. Bir ay sonra pazar kahvaltısında bana küçük bir zarf uzattı. İçinden gençlik fotoğrafı çıktı: kendisiyle eşi sahilde, rüzgâra karşı gülüyordu. 'Bunu saklamak için değil, görmek için çıkarıyorum,' dedi. 'Bir tane de kızımın odasına koyduk. Hepimiz güzel günlerin gerçekten yaşandığını hatırlayalım.' O akşam eve dönünce eşime bir kez daha sarıldım. Sonra annemi aradım. Ne yediğini, ilaçlarını alıp almadığını sormadan önce, 'Bugün seni ne mutlu etti?' dedim. Telefonun diğer ucunda şaşkın bir sessizlik oldu. Ardından annem uzun uzun anlatmaya başladı. Bir sabah küçük bir sorun çıktı. Mahalleden biri, onun sürekli dışarıda oturmasını 'İnsanlardan ilgi bekliyor' diyerek küçümsedi. Bunu duyunca sinirlendim. Komşum ise beni sakinleştirdi. 'Kendimi savunmak için kimseyi kırmak istemiyorum,' dedi. 'Yıllarca insanlara gereksiz nasihat verdim. Şimdi birinin gelip sadece nasılsın demesinin ne kadar kıymetli olduğunu öğreniyorum.' Bu sözleri unutmadım. Birkaç gün sonra kızının önerisiyle mahalle merkezindeki satranç buluşmasına gitmeye karar verdi. İlk gün kapıda geri dönmek istedi. Yabancılarla tanışmak zor geliyordu. Eşim ona eşlik etti. Dönüşte masasını kuran iki eski emekliyle tanıştığını anlattı. Bir sonraki hafta kendi isteğiyle gitti ve yıllar önce öğrendiği açılışları hatırladıkça heyecanlandı. Daha sonra küçük bir defter aldı. Sayfaların birine arayacağı insanları, diğerine yapmak istediği işleri yazıyordu. 'Yalnızca beklemeyeceğim artık,' dedi. Listesinde torununa mektup yazmak, eski arkadaşını aramak ve kızına onun da dinlenmeye hakkı olduğunu söylemek vardı. Bir gün bana defteri gösterdiğinde hiçbirinin yanında büyük vaatler bulunmadığını fark ettim. Sadece gündelik, yapılabilir şeylerdi. Kızı da kendine zaman ayırmaya başladı. Bir pazar kahvaltısına gelemeyeceğini söylediğinde babası kırılmadı. 'Bir başka gün görüşürüz,' dedi. Eskiden onu kaybetmekten korktuğu için her ayrılığı terk edilmek gibi algılarmış. Şimdiyse sevginin sürekli aynı odada bulunmak olmadığını öğreniyordu. Bu değişim ikisine de iyi geldi. Bana bazen eşinin sevdiği şarkıları sorardı. Telefonumdan açardım. Bir seferinde mırıldanarak eşlik etti. 'Sesini unutuyorum diye üzülüyordum,' dedi. 'Ama beraber dinlediğimiz melodileri hâlâ hatırlıyorum.' O gün ilk kez gözyaşlarını saklamaya çalışmadı. Karşı komşum yine her sabah yediyle dokuz arasında taburesine oturuyor. Kimi gün konuşmak istiyor, kimi gün yalnızca sokağı izliyor. Artık onu her gördüğümde selam verip geçmiyorum; önce gözlerine bakıyorum. O da adımı söyleyerek karşılık veriyor. Bir insanın bütün hayatını değiştirememiş olabilirim. Ama artık sokağımızda kimse onun adını yalnızca bir ihtiyaç olduğunda söylemiyor.