Yoksul bir tamirci, hareket kısıtlılığı olan genç bir kıza yardım etti

Asmin bu sözleri uzun süre düşündü. Eve dönünce bacak destekleriyle ilgili günlük tutmaya başladı: ağrının yeri, ne zaman arttığı, kayışların bıraktığı izler, hangi zeminde zorlandığı. Fotoğraflar çekti, cihazın seri numaralarını kaydetti. İki gün sonra bir randevu boşaldı. Vildan iş toplantısını iptal edip kızıyla rehabilitasyon merkezine gitti. Ortopedik protez ve ortez uzmanı, fizyoterapist ve tedavisini izleyen hekim birlikte değerlendirme yaptı. Efe'nin fotoğrafta işaretlediği bağlantı asimetrisi gerçekten vardı; fakat asıl sorun daha karmaşıktı. Asmin son büyüme döneminden sonra yeniden ölçülmemişti. Cihaz artık bedenine iyi oturmuyordu. ‘Bu durum tek başına yürüme yeteneğini açıklamaz,’ dedi hekim. ‘Ama ağrıyı ve dengesizliği artırabilir.’ Asmin soruyu doğrudan sordu. ‘Daha rahat hareket edebilir miyim?’ ‘Bunu birlikte değerlendireceğiz. Önce güvenli ve uygun bir destek planı oluşturalım.’ Ölçüler yenilendi. Eski desteğin bazı parçalarının değişmesi, yeni kayışların eklenmesi ve yük dağılımının yeniden düzenlenmesi kararlaştırıldı. Fizyoterapist, yeni cihaz takılana kadar güvenli hareket seçeneklerini gözden geçirdi. Vildan merkezden çıktıklarında kızını sarılmak için kollarını açtı. Asmin gülümsedi ama yorgundu. ‘Anne, ben zaten hastalığımın bir günde ortadan kalkacağını düşünmüyorum. Sadece canımın daha az yanmasını istiyorum.’ Bu cümle Vildan'ı derinden etkiledi. Yıllardır kızının adına en büyük hedefleri belirlerken onun günlük ihtiyaçlarını ne kadar az dinlediğini fark etti. Bir hafta sonra yeni ayarlanan destekler hazırdı. Uzman gözetiminde denemeler yapıldı. İlk adım mükemmel değildi. İkinci adım da. Ama kayışın eskisi gibi derisine baskı yapmadığını fark eden Asmin, yardım eden iki kişinin arasında birkaç kontrollü adım attı. ‘Daha iyi,’ dedi. ‘Yalnız dizimin yanında hâlâ biraz baskı hissediyorum.’ Uzman hemen durdurdu, ayarı yeniden kontrol etti. Deneme ertesi gün tekrarlandı. Kimse onu alkışlarla daha fazla yürümeye zorlamadı. Asmin ne kadar sürdüreceğine kendisi karar verdi. Bu sırada Vildan'ın şirketinde bir haber yayıldı: Milyarder iş kadınının kızı yol kenarındaki tamirhanede mucizeyle ayağa kalkmıştı. Haberi okuyan Asmin öfkelendi. ‘Ben zaten destekle ayakta durabiliyordum. Bu başlık benim yaşadığımı küçültüyor.’ Vildan haberin düzeltilmesini istedi. Şirketin iletişim ekibi doğrulanmamış anlatımı geri çekti; Asmin'in onayı olmadan sağlık bilgisi paylaşılmayacağı açıklandı. Ertesi hafta ikisi Efe'nin tamirhanesine döndü. Siyah arazi aracı bu kez sorunsuz çalışıyordu. Asmin yeni ayarlanmış destekleri ve beyaz spor ayakkabılarıyla kapıda durdu. Metal parçalar hâlâ görünüyordu; adımları dikkatliydi. Efe onları görünce elindeki anahtarı bıraktı. ‘Nasıl gidiyor?’ ‘Artık desteklerin içinde kendimi sıkışmış hissetmiyorum,’ dedi Asmin. ‘Yürüme hızım hâlâ düşük. Ama kendimi daha güvende hissediyorum.’ Vildan'ın gözlerinden yaşlar süzüldü. ‘Bize mucize vaat etmediniz. Yalnızca bakmadığımız bir ayrıntıyı gördünüz.’ Efe gülümsedi. ‘Asıl işi sizin sağlık ekibiniz yaptı. Üstelik en önemlisi Asmin'in ne hissettiğini söylemesiydi.’ Vildan, tamirhaneyi büyütecek büyük bir çek uzattı. Efe teşekkür etti ama karşılıksız para almayı istemedi. Bunun yerine, bölgede hareket kısıtlılığı olan gençlerin mesleki eğitim alabilecekleri bir atölye kurulmasını önerdi. Planın karar süreçlerinde gençlerin ve erişilebilirlik uzmanlarının yer alması gerektiğini özellikle söyledi. Aylar sonra atölyenin açılışında konuşan kişi Asmin'di. Sahnede oturarak da konuşabileceğini söylemişti; o gün ayakta durmayı tercih etti. Mikrofonu kendi boyuna göre ayarladı. ‘Bana yardım eden şey, birinin beni tamir etmeye çalışması değildi,’ dedi. ‘Beni dinleyip doğru kişilere başvurmamıza yardımcı olmasıydı.’ Efe salonun arkasında, lekeli iş ceketinin içinde sessizce dinliyordu. Vildan ise kızının cümlesini tamamlamasına izin verdi; hiçbir şeyi onun yerine söylemedi. Asmin'in yeni cihazı teslim aldığı gün çekilen kayıtlar da önemliydi. Uzmanlar onun hareketini önceki muayenelerle karşılaştırırken yalnızca kaç adım attığına bakmadı; ağrısını, yorgunluğunu, ciltte oluşan baskı izlerini ve günlük yaşamda ne kadar bağımsız hissettiğini de sordu. Asmin ilk defa bir değerlendirme formunun sonunda kendi hedefini yazabildi: ‘Üniversitede dersliğe giderken daha az acı hissetmek.’ Vildan başlangıçta bunu yetersiz buldu. Kızı için daha büyük bir başarı hayal etmişti. Fakat Asmin annesinin elini tutup, ‘Benim için büyük olan bu,’ deyince sustu. Günler sonra okul kampüsünde birlikte yürüdüklerinde eski aceleci tavrına dönmedi. Kızının nerede durup dinlenmek istediğini kendisinin söylemesini bekledi. Atölye fikrinin ortaya çıkışında da Asmin'in söz hakkı belirleyici oldu. Efe önce yalnızca teknik çizim ve tamirat eğitimi düşünmüştü. Asmin masaya başka bir soru getirdi: ‘Kapıdan içeri tekerlekli sandalye kullanan biri rahatça girebilecek mi?’ Böylece bina girişinden çalışma masalarının yüksekliğine kadar her ayrıntı yeniden planlandı. Program ücretli bir reklam kampanyası yerine, yerel meslek okulu ve erişilebilirlik danışmanlarının katkılarıyla hazırlanmış küçük bir pilot çalışmayla başladı. Efe'nin tamirhanesindeki eski beton zemin de yenilendi. Sadece görüntüsü güzel olsun diye değil; eşiklerde takılma riskini azaltmak, herkesin güvenli hareket etmesini sağlamak için. Efe bunu kendi işini büyütmekten daha anlamlı buldu. Yıllardır yaptığı tamiratların insan hayatında bazen görmediği başka sonuçları olabileceğini ilk kez bu kadar açık fark etmişti. Asmin bir sonraki kontrol randevusunda gerileme olursa bunun başarısızlık anlamına gelmeyeceğini de öğrenmişti. İyi günler kadar zor günler de olacaktı; destek cihazları ve egzersiz planı gerektiğinde yeniden değerlendirilecekti. Bu bilgi onu korkutmaktan çok rahatlatıyordu, çünkü artık kimse ondan sürekli ilerleyen bir mucize hikâyesi beklemiyordu. O gün çekilen fotoğrafta üçünün de yüzü gülüyordu. Asmin'in bacak destekleri kadrajın ortasındaydı. Ama bu kez fotoğrafın asıl konusu destekler değil, genç kadının kendi hayatının sözünü eline almış olmasıydı.
Copyright © 2015. All Rights Reserved.