Beni istemeye gelen ailenin önünde ağabeyim

Bölüm 2 İbrahim Bey’in yüzüne baktım. Söylediği cümleyi duymuştum ama aklım kabul etmiyordu. “Annem mi?” Başını salladı. “Kemal bana her şeyi anlattı. Düğünden bir hafta önce anneniz onu eve çağırmış. Siz çarşıdaymışsınız. ‘Kızımın hastalığını sizden saklayamam,’ demiş. Kemal doktor raporu istemiş. Anneniz de ‘Nazan öğrenirse kendini öldürür, sakın ona söyleme,’ diye ağlamış.” Bardağı elimden bıraktım. Çay tabağa taştı. “Peki neden bana sormamış?” İbrahim Bey gözlüklerini çıkardı. “Bunu ben de sordum. ‘Yirmi altı yaşındaydım, korktum,’ dedi. ‘Şimdi olsa gider kendisine sorardım.’” On iki yıl. On iki yıl boyunca Kemal’in beni sevmediğine inanmıştım. Düğün davetiyelerimizi sobada yakmış, gelinliğimi komşunun kızına vermiştim. Her bayram annem başımı okşayıp “Kısmetin böyleymiş kızım,” derdi. Meğer kısmetimin başına oturan kendisiymiş. “Bir şey daha var,” dedi İbrahim Bey. Başımı kaldırdım. “Kemal’e söylemiş anneniz. ‘Nazan evlenirse benim bu evde hakkım kalmaz. Oğlum beni huzurevine verecek.’” “Annem o zaman yürüyordu,” dedim. “Pazara bile kendi giderdi.” “Biliyorum.” O anda çay bahçesindeki bütün sesler uzaklaştı. Masaların arasından geçen garsonu, yan masada gülen iki kadını, Kocatepe’nin eteğindeki arabaları görüyordum ama hiçbirini duymuyordum. İbrahim Bey elini masanın üzerine koydu. “Ben sizinle evlenmek istiyorum Nazan Hanım. Ama önce şunu bilmenizi isterim. Annenize bakmanız benim için sorun değil. İstersek ona yakın bir ev tutarız, istersek bakımını birlikte düzenleriz. Fakat ağabeyinizin ve annenizin sizin hayatınıza karar vermesine razı olamam.” İlk kez bir erkek bana annemi bırakmamı söylemiyordu. İlk kez biri, anneme bakmanın başka, hayatımı anneme teslim etmenin başka olduğunu söylüyordu. “Ben önce annemle konuşacağım,” dedim. “Konuşun. Ama yalnız konuşmayın. Ağabeyinizin ne yapacağını bilmiyoruz.” Eve döndüğümde Selim salondaydı. Normalde hafta içi gelmezdi. O gün ayakkabılarını çıkarmış, televizyonun karşısına kurulmuştu. Sema da yanındaydı. Önlerinde çay, kuruyemiş, annemin sevdiği kuru incirler vardı. “Neredeydin?” diye sordu Selim. “Dışarıdaydım.” “İbrahim’le mi buluştun?” Cevap vermedim. Sema elindeki inciri bıraktı. “Bak gördün mü Selim, ben sana demedim mi? Kız kendi başına iş çevirmeye başlamış.” Selim ayağa kalktı. “Ben sana o adamların bu eve bir daha gelmeyeceğini söyledim.” “Sen benim hastalığım hakkında yalan söyledin.” “Annemizin iyiliği için söyledim.” “On iki yıl önce de annem Kemal’e aynı yalanı söylemiş.” Selim’in yüzündeki ifade değişti. Önce şaşırdı. Sonra gözlerini kaçırdı. İşte o küçücük hareket bana her şeyi anlattı. “Sen biliyordun,” dedim. “Ne saçmalıyorsun?” “Annemin Kemal’e yalan söylediğini biliyordun.” Sema kocasına baktı. “Selim?” Selim birden sesini yükseltti. “Bu evde herkes aklını mı kaçırdı? Annemiz içeride yatıyor, sen hâlâ evlilik peşindesin!” “Evet,” dedim. “Evlilik peşindeyim. Kırk iki yaşındayım Selim. Evlenmek istiyorum. Bir gün olsun kendi evimde sabah uyanmak istiyorum. Bunun neresi suç?” Selim elini sehpaya vurdu. “Sen gidersen anneme kim bakacak?” “Sen de oğlusun.” “Benim işim var!” “Benim de vardı.” Bunu söylediğimde sustu. Çünkü ikimiz de biliyorduk. Annemin ilk ciddi rahatsızlığında çalıştığım muhasebe bürosundan ayrılmıştım. Selim, “Bir iki ay idare et, sonra bakıcı tutarız,” demişti. O iki ay on iki yıl sürmüştü. Sema ayağa kalktı. “Bizim çocuklarımız var Nazan. Senin ne sorumluluğun var ki?” Yüzüne baktım. “Benim çocuğum olmaması, bütün hayatımın size ait olduğu anlamına gelmiyor.” O sırada annemin odasından ses geldi. “Selim!” Üçümüz de sustuk. “Selim, yanıma gel oğlum!” Ağabeyim bana sertçe baktı, sonra annemin odasına yürüdü. Ben de arkasından gittim. Kapıyı kapatmasına izin vermedim. Annem yatağında yarı doğrulmuştu. Başında beyaz tülbenti, omuzlarında kahverengi hırkası vardı. Beni görünce kaşlarını çattı. “Nazan, sen çık. Oğlumla konuşacağım.” “Bu kez ben de dinleyeceğim anne.” “Ben sana çık dedim.” “On iki yıl önce Kemal’e ne söyledin?” Annemin dudakları aralandı. Selim hemen araya girdi. “Anne, sen kendini yorma.” “Sen sus Selim,” dedim. “Annem cevap versin.” Annem gözlerini üzerimden ayırmadı. Uzun bir sessizlik oldu. Sonra çok sakin bir sesle konuştu. “Söyledim.”
Copyright © 2015. All Rights Reserved.