Bisikletini Satan Küçük Kız
Rıza o gece Zeynep ve Elif’in evinden ayrılırken, Ali’den erzakların ulaştığına dair bir mesaj geldi. Ancak Rıza’nın zihni çoktan birkaç adım ötesindeydi. Vedat gibi adamların her zaman muhbirleri, her zaman izleyen gözleri olurdu. Sabaha kadar Rıza’nın bizzat kurbanlardan birini ziyaret ettiğini öğrenecekti. Rıza yağmurun ıslattığı sokaklarda arabasını sürerken, direksiyonu tutan ellerinin boğumları bembeyaz olmuştu. 30 yıl boyunca bu teşkilatı kurmuştu; adamlarının asla geçmemesi gerektiğini bildiği katı kurallar ve net çizgilerle dolu 30 yıl. Vedat ne için bu çizgileri paramparça etmişti? Zar zor hayatta kalan ailelerden çalınan birkaç bin lira için mi? Telefonu çaldı. Ekrandaki isim tansiyonunu daha da yükseltti. Vedat Karasu. "Reis," dedi Vedat rahat bir tavırla. Fazla rahat. "Bu gece benim mahalledeymişsin diye duydum. Bir yaramazlık yok ya?" Rıza sesini sabit tuttu. "Sadece bazı işleri kontrol ediyordum Vedat. Seni ilgilendiren bir durum yok." "Tabii ki reis. Sadece benim bölgemde kimsenin sorun çıkarmadığından emin olmak istedim. Bilirsin, himayemdeki aileler konusunda ne kadar hassasım." Bu küstahlık Rıza’yı neredeyse güldürecekti. Vedat, mahvettiği aileleri korumakla övünüyordu. "Ailelerden bahsetmişken," dedi Rıza yavaşça. "Bu gece ilginç bir kadınla tanıştım. Zeynep Thompson. İsmi bir yerden tanıdık geliyor mu?" (Not: Metin gereği soyadı değiştirilmemiştir ancak kültür uyumu için Zeynep olarak çevrilmiştir). Hattın diğer ucundaki sessizlik her şeyi doğrulamaya yetecek kadar sürdü. "Zeynep..." dedi Vedat nihayet. "Tanıdık gelmedi reis. Gelmeli miydi?" "Kocası Murat görünüşe göre ölmeden önce bize borçlanmış. 15 bin dolar artı faiz. Tahsilatla bizzat sen ilgilenmişsin." "Ha... Tamam. Hatırladım. Üzücü bir vaka. Kocası arkasında dağ gibi borç bırakmış. Kurtarabildiğimizi kurtarmak zorunda kaldım." Rıza ofis binasının altındaki kapalı otoparka girdi. "Vedat, bu gece seninle görüşmemiz lazım. Zeynep’in dosyasını da yanına al." "Bu gece mi? Reis, gece yarısı oldu neredeyse." "Bu gece." Tonlaması tartışmaya kapalıydı. "Ofisimde. Bir saat sonra." Telefonu kapattı. Sonraki bir saat Rıza’ya hazırlanma fırsatı verdi. Ali’yi arayıp Murat hakkında sahip oldukları her dosyayı getirmesini istedi. Muhasebecisini arayıp son iki yıl içinde verilen tüm borçların kayıtlarını sordu. Güvenlik müdüründen Vedat’ın son faaliyetlerine dair kamera görüntülerini toplamasını istedi. Sonra bir telefon daha açtı. Emniyet Amiri Meryem. Şehirde kalan birkaç dürüst polisten biri. "Rıza," diye açtı kadın telefonu. "Önemli olsa iyi olur." "Öyle. Bir şeyi belgelemeni istiyorum. Benim adıma çalıştığını iddia eden biri tarafından haraca bağlanan yedi aile var." "Kendi operasyonun için polisi mi arıyorsun?" "Bu benim operasyonum değildi," dedi Rıza. "Bu, benim ismimi çalıp çocuklu aileleri inciten birinin işiydi. Onların mağdur olduğunu gösteren kayıtlar tutmanı istiyorum." Uzun bir sessizlik oldu. "Adresleri gönder," dedi Meryem. "Yarın sosyal hizmetleri oraya yönlendiririm." "Erzak, tıbbi bakım ve onarım işlerini ben hallettim," dedi Rıza. "Ama misillemeye karşı korunmaları gerekecek." "Rıza... Tam olarak ne planlıyorsun?" "Birisi benim itibarımı çocukları aç bırakmak için kullandığı an yapmam gereken şeyi." Vedat tam bir saat sonra geldi. Elinde ince bir dosya vardı ve meseleden sıyrılabileceğini uman bir adamın gergin gülümsemesini taşıyordu. Rıza’nın ofisi binanın en üst katındaydı ve limana bakıyordu. Vedat buraya defalarca gelmişti ama bu gece kapıda tereddüt etti. "Otur," dedi Rıza başını kaldırmadan. Vedat oturdu ve dosyayı masaya bıraktı. "Reis, eğer mesele şu Zeynep olayıysa, açıklayabilirim." "Lütfen, açıkla." Vedat boğazını temizledi. "Kocası altı ay önce para için kapıma geldi. Karısının hamile olduğunu ve hastane masrafları için nakit gerektiğini söyledi. Şahsi borç vermediğimizi söyledim ama yalvardı. %20 faiz teklif etti." Rıza nihayet başını kaldırdı. "Evrakları göster." Vedat belgeyi masanın üzerinden kaydırdı. Rıza dikkatle inceledi. İmza inandırıcı duruyordu. Şartlar yasal gibi görünüyordu. Bir detay hariç. "Vedat," dedi Rıza sessizce. "Bugünün tarihi ne?" "15 Kasım." "Peki Murat ne zaman öldü?" Vedat’ın yüzü kireç gibi oldu. "Ağustos. 23 Ağustos." "Yani bu adam öldükten iki ay sonra bu borç sözleşmesini imzalamış, öyle mi?" Ofisi bir sessizlik kapladı. Vedat’ın ağzı açıldı ama kelimeler dökülmedi. Rıza ayağa kalktı ve masanın etrafından yavaşça dolanarak Vedat’ın koltuğunun arkasına geçti. "Dul bir kadından ve yetim bir kızdan çalmak için ölü bir adamın imzasını taklit ettin." "Reis, açıklayabilirim—" "Yedi yaşındaki bir kızın mobilyalarını aldın." Rıza elini Vedat’ın omzuna koydu. "Yas tutan bir anneyi çocuğunu doyuramayacak halde bıraktın. O çocuğun koluna morluklar kondurdun." Sesi sakin kalmaya devam ediyordu ama odadaki hava donmuş gibiydi. "Ve bunu benim adımı kullanarak yaptın." Vedat arkasına dönmeye çalıştı ama Rıza’nın eli onu yerinde tuttu. "Daha kaç aile?" "Ne demek istediğini anlamıyorum." "Daha kaç sahte evrak? Bizden gizemli bir şekilde borç alan başka kaç ölü koca var? Sen kendi imparatorluğunu kurmaya karar verdiğin için daha kaç çocuk aç yatıyor?" Vedat’ın nefesi hızlandı. "Reis, anlamalısın. Bu insanlar... Onlar hiç kimse. Gerçek işimiz için bir önemleri yok. Ben sadece biraz ek gelir yapıyordum." "Yanlış cevap." Rıza tutuşunu sertleştirdi. "O küçük kız, annesini doyurabilmek için bana bisikletini satmaya çalıştı." Vedat zayıfça omuz silkti. "Çocuktur, çabuk unutur." "Daha da yanlış bir cevap." Bundan sonra olacaklar Rıza’nın teşkilatının her kademesinde yankılanacaktı. Çocukları inciten adamlara ne yapıldığına dair bir mesaj. Masum aileleri avlamak için Rıza ismini kullananlara ne olduğuna dair bir ibret. Çünkü Rıza altı aile daha olduğunu keşfetmişti. Altı sahte evrak daha. Yabancıların sahip oldukları her şeyi çalmasını izlemek zorunda kalan altı çocuk daha. Ve sabaha kadar Vedat Karasu, çaldığı her bir şeyi geri iade etmeye yardım edecekti. İstese de istemese de. 3. Bölüm Şafak sökerken Rıza’nın ihtiyacı olan her şey elindeydi. Banka kayıtları Vedat’ın özel hesaplarının sadece altı ayda 200 bin dolardan fazla büyüdüğünü gösteriyordu. Kamera görüntüleri, çalıntı mobilyaları sahte plakalı kamyonlara bizzat yüklediğini kanıtlıyordu. En somut delil ise sahte bir isimle kiralanmış bir depo birimiydi. İçeride soyduğu yedi ailenin eşyaları vardı. Vedat, delillerle çevrili o depoda bir sandalyeye bağlanmış oturuyordu. Bebek beşikleri. Aile fotoğrafları. Alyanslar. Çocuk oyuncakları. Hatta onsuz yürümekte zorlanan yaşlı bir adama ait bir tekerlekli sandalye. "Her şeyi geri vereceksin," dedi Rıza çalınan eşyaların arasında yürürken. "Her tabağı. Her battaniyeyi. Her oyuncağı. Ve her aileden bizzat özür dileyeceksin." Vedat’ın yüzü sorgu dolu geceden dolayı şişmişti ama gözlerinde hâlâ bir başkaldırı pırıltısı vardı. "Sonra ne olacak?" diye sordu. "Gitmemi mi bekliyorsun? İkimiz de bu işlerin böyle yürümediğini biliyoruz." Rıza küçük pembe bir oyuncak ayıya doğru durdu. Elif’in bisiklet gidonlarını o çaresizce tutuşunu hatırlayarak ayıyı eline aldı. "Haklısın," dedi Rıza. "Bu işler böyle yürümüyor." Vedat’a dönmek için arkasına baktı. "Çocuklardan çaldın. Ölü adamların adına evrak düzenledin. Yedi yaşındaki bir kıza el kaldırdın." Her kelime bir idam hükmünün ağırlığını taşıyordu. "Benim dünyamda bazı çizgileri geçmenin sonuçları vardır." "Reis, lütfen," dedi Vedat. "Her şeyi düzelteceğim. Aldığımın üç katını geri ödeyeceğim. Ortadan kaybolacağım." "Vedat, o aileleri incittiğin an sen benim sorunum olmaktan çıktın." Rıza oyuncak ayıyı nazikçe yerine bıraktı. "Sen onların sorunu oldun." Sonraki üç saat boyunca Vedat, Rıza’nın adamlarının gözetimi altında kamyonlara çalıntı eşyaları yükledi. Her şey listelendi ve iade için hazırlandı. İlk durak Elif’in bahsettiği yaşlı kadın, Emine Teyze'nin eviydi. İki adam kadının çalınan televizyonunu ve aile fotoğraflarını içeri taşırken Vedat kapıyı çaldı. "Emine Teyze," dedi Vedat sesi titreyerek. "Sizden alınanları geri getirmeye ve bir daha asla böyle bir şey olmayacağını söylemeye geldim." Yaşlı kadın ona dik dik baktı. "Ölen kocamın borcu olduğunu söyleyen sendin. Düğün takımlarımı almıştın." "Evet efendim," dedi Vedat kısık sesle. "Hatalıydım. Kocanızın kimseye borcu yoktu. Belgeleri ben uydurdum." Kadın tek kelime etmeden eşyalarını kabul etti. İkinci durak, yeni doğmuş bebeği olan genç aileydi. Anne rahatlamayla ağlarken Vedat beşiği bizzat içeri taşıdı. Bebek haftalardır yerde battaniyelerin üzerinde uyuyordu. Elif ve Zeynep’in evine ulaştıklarında haber mahallede çoktan yayılmıştı. İnsanlar kapılarının önüne çıkmış, kamyon konvoyunun sokaktan geçişini izliyorlardı. Vardıklarında Elif dışarıda oynuyordu. Yüzünde yara izi olan adamı hemen tanıdı. Yüzünden bir korku dalgası geçti ve eve doğru koştu. "Hayır," dedi Rıza arabasından inerek sert bir tonla. "Elif, her şey yolunda. Çaldıklarını geri vermek için geldi." Elif durdu ama adamlar mobilyaları indirirken kapıya yakın durmaya devam etti. Koltukları. Annesinin şifonyeri. Üzerinde pembe kelebekli çarşafları olan küçük yatağı. Zeynep, Rıza’nın ayarladığı yemek ve tıbbi bakım sayesinde dünden daha güçlü bir halde kapıda belirdi. Vedat’ı görünce korkunun yerini öfke aldı. "Sen," dedi. "Kızım ağlarken beşiğini aldın. Yedi yaşındaki bir çocuğa baktın ve gözyaşlarının bir önemi olmadığına karar verdin." Vedat onun gözlerine bakamadı. "Hanımefendi, her şeyi iade etmeye ve yaptığımın bedelini ödemeye geldim." "Bedel mi?" Zeynep bir adım yaklaştı. "Paranın, kızıma yaptığın şeyi düzeltebileceğini mi sanıyorsun?" Elif, Vedat’ın gözlerinde gördüğü korkudan cesaret alarak yavaşça yaklaştı. "Kolumu acıttın," dedi usulca. "Ben tutmaya çalışırken..."