Kolyenin İntikamı
Tuğba kollarını kavuşturdu. "Bir yere takıldı, koptu. Abartıyor." Gerçekten güldüm, bu beni korkuttu çünkü bu ses bana ait gibi gelmiyordu. "Bir yere takılmadı. Kesilmiş." Fatma Teyze, "Çıkarken elinde makas gördüm," dedi. Tuğba tersledi: "Sen kendi işine bak." Babam alnını ovuşturdu. "Bugün bunun sırası değil." Bunu söylediğine inanamadım. "Sırası değil mi? Anneannemin kolyesini mahvetti." Tuğba, "Kazaydı," dedi. "Öyleyse neden gülüyordun?" Gözlerini devirdi. "Çünkü her şeyi çıldırtıyorsun." Babam bitkin görünüyordu. "Yeter. İkiniz de kesin." İşte bu kadardı. Elinden gelen tek şey buydu. "Tuğba, odana git" demek yoktu. "Leyla, özür dilerim" demek yoktu. Sadece "yeter". Babamın her zaman yaptığını yapacağını o an anladım. Küçümse, ertele, seçim yapmak zorunda kalmamak için sükûnet için yalvar. Yukarı çıktım ve kendimi hasta edene kadar ağladım. Mezuniyet balosuna neredeyse gitmeyecektim. Ama saat altı sularında anneannemle olan fotoğrafımıza baktım. Kafamda sesini duydum: "Söz verdin bana." Böylece gittim. Kolyem yoktu. Sadece elbisem, topuklu ayakkabılarım, yapılmış saçlarım ve bomboş bir göğüs kafesiyle... Baloda her şey çok parlak görünüyordu. Işık zincirleri, balonlar, spor salonundaki dans pisti. Herkes hayatının en güzel gecesiymiş gibi davranmaya çalışıyordu. Tuğba daha sonra geldi. Tabii ki mükemmel görünüyordu. Tabii ki öyle görünmek istiyordu. Beni salonun diğer ucundan gördü ve kazanmış gibi gülümsedi. Bir an için kazandığını düşündüm. Kalmaya devam ettim çünkü gitmek, gecenin sonunu onun yazmasına izin vermek gibi geliyordu. Biraz dans ettim. Arkadaşlarımla konuştum. Kolyenin nerede olduğunu sorduklarında çok kötü yalanlar söyledim. Sonra bir öğretmen koluma dokundu ve "Leyla, müdür seninle bir dakika görüşmek istiyor," dedi. Spor salonunun dışındaki koridorda müdür, Emel Hanım ve Fatma Teyze duruyordu. Emel Hanım beni görür görmez yüzü yumuşadı. "Özür dilerim. Balodan önce seni görmek için öğleden sonra evinize uğramıştım ve kolyeyi yerde buldum." Fatma Teyze başıyla onayladı. "Ona duyduklarımı anlattım. Ve gördüklerimi." Müdür, "Emel Hanım gerisini açıkladı," dedi. Emel Hanım iki eliyle bir kutu tutuyordu. "Anneannen ölçüleri saklamıştı. Bende de dükkân defteri vardı. Bulabildiğim her inciyi topladım ve bütün akşam üzerinde çalıştım." O daha kutuyu açmadan gözlerim doldu. İçinde kolye vardı. Sihirli bir şekilde kusursuz değildi; bir klipsi yeniydi ve bir dizisi diğerlerinden biraz daha gergin duruyordu. Ama benimdi. Bizimdi. Gerçekti. Ağzımı kapatıp hıçkırdım. Emel Hanım yumuşak bir sesle, "Yine de bu gece geldin mi?" diye sordu. Başımı salladım. "O zaman sözünü tuttun." Kolyeyi okul koridorunda boynuma taktı. Serin ağırlığının cildime yerleştiğini hissettim ve bir an için tekrar nefes alabildim. Tamamen değil. Hiçbir şey canımı yakmıyormuş gibi değil. Ama yetti. Ona sıkıca sarıldım. O sırada Tuğba koridorda belirdi. Görünüşe göre dışarı çağrıldığımı görünce peşimden gelmişti. "Bu ne?" dedi. Sonra kolyeyi gördü ve rengi soldu. "Ciddi misiniz siz?" Müdür, "Tuğba, seninle konuşmamız gerek," dedi. Tuğba önce Fatma Teyze'ye, sonra Emel Hanım'a, sonra da bana baktı. "Şimdi herkes beni kötü adam ilan etmek için sıraya mı girdi?" Kimse cevap vermedi. Tuğba bir kez, sert ve çirkin bir şekilde güldü. Hata buydu. Sessizlik onu devam etmeye itti. "İşlerin bu noktaya gelmesi gerekmiyordu," diye çıkıştı. "Kızgındım." Emel Hanım’ın sesi sakin kaldı. "Anneannesinin inşa etmek için on altı yılını harcadığı bir şeyi kesecek kadar mı kızgındın?" Tuğba yine güldü. "Aman Tanrım, evet! Çünkü bıktım artık. O kolyenin onu özel kılıyormuş gibi davranmasından bıktım. Her şeyin onun ölmüş annesiyle, ölmüş anneannesiyle, onun duygularıyla ilgili olmasından bıktım." O sırada birkaç öğrenci koridora süzülmüştü. Sonra daha fazlası... Balo durmamıştı ama yeterince insan olanları fark etmişti; sır artık ortadaydı. Müdür, "Bu kadar yeter," dedi. Ama Tuğba herkesin önünde zaten darmadağın oluyordu ve bunu biliyordu. Bir dakika sonra babam koridordan koşarak geldi. Fatma Teyze ve Emel Hanım olanları anlatınca müdür tarafından çağrılmıştı. Bizi görünce beti benzi attı. Tuğba anında ona döndü. "Şaşırmış gibi yapma. Zaten beni asla durdurmuyorsun." Bu babamı derinden sarstı çünkü doğruydu. Babam ağzını açtı, sonra kapattı. Bu sefer kimse onu kurtarmaya gelmedi. Bir öğretmen Tuğba’yı ofise götürdü. Karşı koymadı; sadece öfkeli ve küçücük görünüyordu. Müdür eve gitmek isteyip istemediğimi sordu. İncilerime baktım. "Hayır, gecemi yaşamak istiyorum." Böylece, anneannemin ben daha "mezuniyet" kelimesini heceleyemeyecek yaştayken benim için hayal ettiği o kolyeyi takarak içeri geri döndüm. Arkadaşlarım yanıma koştu. Biri ağladı. Diğeri "Çok güzel görünüyorsun," dedi ve bu sefer buna inandım. Dans ettim. Bir film sahnesi gibi değil ama yettiği kadar. Önce yavaş, sonra gözyaşları arasında bir iki kez gülerek. Hala orada olduklarını kontrol etmekten kendimi alamadığım için birkaç dakikada bir incilere dokunarak. Eve gittiğimde, mezuniyet fotoğrafımı anneannemle bakımevinde çekindiğimiz fotoğrafın yanına koydum. Her iki fotoğrafta da kolyeyi takıyordum. Ertesi sabah babam özür dilemeye çalıştı. Konuşmasına izin verdim. Sonra ona gerçeği söyledim: "Sürekli beni korumak yerine sessiz kalmayı tercih ettin." Babam ağladı. Bir gecede hiçbir şey düzelmedi. Tuğba hala Tuğba’ydı. Babam ise bunu kabul edene kadar yıllarca beni hayal kırıklığına uğratmış bir adamdı. Ama bir şeyler değişmişti. Tuğba’nın kırdığı şey tamir edilmişti. Babamın görmezden geldiği şeye nihayet bir isim verilmişti. Ve anneannemin bana verdiği şey her ikisinden de sağ çıkmıştı. O öğleden sonra, kolyeyi kutusuna koyup mezarına gittim. Çimlere oturdum ve ona her şeyi anlattım. Yerdeki incileri, makası, Emel Hanım’ı, koridoru ve dansı... O zaman anladım onun bunca yıl neyi inşa ettiğini. Sadece bir kolye değildi. Bir kayıttı. On altı yıl boyunca orada olmanın, on altı yıl boyunca beni seçmenin, kesilip parçalansa bile hayatta kalabilen bir sevginin kaydı. Tuğba ipleri koparmıştı. Ama anneannemin hatırasını benden söküp alamazdı.